Muza

31 August, 2008


Ai u ngrit herët në mëngjes me një ide fikse në kokë; do shkruante librin më të madh të kohës.
Si, qysh, nuk u morr shumë me detaje, por do ta shkruante dhe pikë.
U la, u rruajt, u vesh dhe doli.
Vendosi të bënte një xhiro nëpër qytet.
Në rrugicën pranë dyqanit, atje ku e gjithë lagjja e tyre, e vogel,
blinte bukën, po kthehej e lodhur, vajza e kasapit. Në trup kishte një fustan mbrëmje. Ai kishte dëgjuar vjedhurazi disa pëshpërima që ajo bënte
prostitutën gjatë natës, ndërsa ditën shkonte në Univeristet.
Gjithmonë sipas pëshpërimave, thuhej se ajo nuk ishte prostitutë si të gjitha të tjerat,  në lagje, vajzen e kasapit e quanin “prostitutë luksi”.
Kur u shkëmbye me të, vajza e kasapit apo “prostituta klas”( quajeni si
të doni), i hodhi një veshtrim shpërfilles, dhe atij, papritur,
thuajse iu lëkund ideja që i shkrepi në kokë, se mund ta bënte personazh
në “librin më të madh të kohës”.
Nuk ishte ide e keqe, të gjithë shkrimtarët e mëdhenj kishin shkruar
për prostitutat, madje shkrimet për to, ishin vlerësur shumë prej
kritikëve, çuditërisht, bujarë e të mirëkuptueshëm, në raste të tilla.
A thua kritikët të kenë patur ndonjë borxh pa larë në ndërgjegje ndaj prostitutave të të gjitha kohërave ?
– Ehh… botë e ngatëruar – mendoi ai me vete.
Po, po, mund të shkruante për të, vetëm se ia kishte frikën një hollësie; ai nuk kishte qenë asnjëherë me ndonjë prostitutë.
E hodhi poshtë si ide, sapo i zunë sytë, në kthesën e rrugës, siluetën prej ëndërimtareje të farmacistes së lagjes.
Farmacistja më kishte ca sy ( dmth. dy kishte gjithsej ) …që o Zot, o Zot…
Meqë iu kujtua Zoti…  nje Zot e dinte përse ishte bërë farmaciste një femër me sy të tillë. Ç’mëkat !
Farmacisten kohët e fundit e shihte të trishtuar.
Edhe për të, njëlloj si për vajzën e kasapit, pëshpërimat tregonin se
kohët e fundit ajo ishte lidhur me një djalosh shumë simpatik dhe prej
një dere, historikisht të kamur, por që ditët e fundit, çuditërisht,
ishin shkëputur nga njëri- tjetri, pa ndonjë shkak madhor.
Po, po, mund të shkruante për të, një femër e tillë…
Ai perëndoi sytë.
Iu kujtua zhargoni i djemve të lagjes, sa herë që atyre u binte rruga para farmacisë se saj modeste.
– Ç’derrr femre që është !
Ai nuk arrinte ta kuptonte dot, këtë shprehje. Si mund të epitetoje me
atë fjalë një femër të tillë? Jo për gjë po e shkreta vajzë, nga
fizionomia, nuk kishte asgjë të përbashkët me atë lloj race. Por kjo
vërtetonte thënien e një plake në katin e parë të pallatit të tij, e
cila, çdo mëngjes, nxirrte kokën në dritare duke sharë parë e mbrapsht,
vajzat e reja që kalonin andej. Thuhej se plaka edhe në rini, e
shëmtuar kishte qenë, por kur tregonte “historinë e madhe të dashurisë se saj të hershme” (gje që kishte shumë mundësi të kishte qenë komedi
diletante), e përfundonte me një fjali të tipit;
– Meshkujt janë derraaaaa…! ose – Të gjithë derrat një turi kanë…!
– Eh… punë derrash me një fjalë… – mendoi ai me vete dhe vazhdoi rrugën…
Ku mbetëm ? Ah po, te farmacistja.
– Dreqi ta marrë… – shau me vete
– Nuk ka dramë në ndarjen e farmacistes me djaloshin prej dere të kamur.
Ekzistonte vetëm një detaj i vogël, në dukje i pa-rëndësishëm; sa herë që ata dilnin të drekonin apo darkonin së bashku (sipas vaktit), djali
përfundonte në spital. Kjo nuk ndodhte prej sharmit të farmacistes, i
cili për hir të së vërtetës, duhej thëne se ishte morboz, por prej nje
fakti banal, djalit i bënte alergji aroma e ilaçeve, që mbarrte me vete
vajza, për faktin se rrinte gjithë ditën, me ilaçet përqafuar.
Por mund të shkruante edhe për…
Papritur dëgjoi një të frenuar të forte, m’u përpara këmbëve.
– Shiko rrugën mor humbameno… – i bërtiti një kokë leshatore që nga dritarja e makines.
Ai ngriti sytë lart. Qielli ishte ngrysur. Ishte bërë gati për shi.
Në ditët me shi gruaja e tij gatuante fasule.
Psherëtiu…
Sa i hahej një pjatë.
@Arlinda G.

Njeriu kërmill

30 August, 2008

Në ekranin e televizorit, një femër meksikane e lyer vesh më vesh, me të kuq buzësh, të ndezur, shtrembërohej në fytyrë në perpjekje të dëshpëruara për të nxjerrë një kokërr lot.

Ajo i çirrej një burri, i cili i kishte kthyer shpatullat.

– Fernando… Fernando…! –  thërriste ajo.

Ndërkohe kishin dështuar edhe përpjekjet e burrit për të bërë të njëjtën gjë.

Skena i kujtoi atij një gabele që e kishte ndaluar në rrugë dy ditë më parë, duke i thënë: – Më fal ca lekë të dhëntë Zoti shëndet… se i ngjake shumë Fernandos…! Ai kishte shkundur mëngën e xhaketës tek vendi ku e kishin kapur gishtat e gabeles dhe pa i ndalur hapat, e kishte pyetur se kush ishte  Fernando – ja.

– Uaa… nuk njihke Fernandon ti…  qënke mbrapa bote mor humameno… ik se nuk dua lekë nga ty…  – i kishte thënë shpërfillur gabelja e re.

Ndërkohë brenda ekranit, i ashtuquajturi Fernando, ishte kthyer më në fund nga gruaja, e cila, gjithsesi vazhdonte të qurravitej. (asaj i kishin spërkatur më në fund ca pika uji nëpër faqe)

– Gabele e dreqit… – mendoi ai me vete, –  me këte mustaqe-fshesën më paske krahasuar… !

Ai nxori nje birrë nga frigoriferi.

Pikërisht në atë orë, një “i krisur” (kështu e quanin fqinjët) nga blloku tjeter, e kishte bëre zakon të hipte në majë të tarracës së pallatit njëmbëdhjetë katësh dhe të kërcënonte se do të hidhej poshtë.

Ditët e para njerëzit dilnin me dysheqe, duke iu lutur e stër – lutur të mos hidhej. Më vonë (si gjithmonë e vonuar në raste të tilla), mbrrinte edhe  policia…

I thërrisnin me megafon të zbriste që andej…etj etj…

“I krisuri” nga ana e tij, çirrej se njerëzit nuk e kuptonin.

Më pas njerezit u lodhën duke i shtruar dyshekë, e duke i thirrur me megafonë sepse “i krisuri” asnjëherë nuk hidhej.

– Mor po… do hidhet ky apo si e ka hallin… se do iki t’u jap ujë pëllumbave… – shfryu një ditë fqinji i tij, një kat më lart.

Gjithsesi ngjarja mbaronte gjithmonë me happy – end, me aktin final ku, “i krisuri” përmes duartrokitjeve të “sehirxhinjve”, më në fund zbriste prej tarracës.

Ai i përshëndeste “sehirxhinjtë” duke u tundur dorën nga lart.

Mungonin vetëm titrat poshtë :

“ fine ”.

Këtë gjë ai e përsëriste përditë pasditeve, në të njëjtën orë. Me sa dukej kishte zgjedhur atë orë, sepse pikërisht atherë, shumica e banorëve ktheheshin nga puna, kështu ai kishte mundësi të jepte shfaqjen e rradhës në prani të spektatorëve të shumtë.

Ai mori edhe një birrë të dytë nga frigoriferi.

Sandra më në fund i kishte marrë sendet e saj. Ajo i kishte lënë edhe kopjen e çelësit mbi televizor.Vetëm pak ditë më parë ai i kishte dhënë fund bashkëjetesës me të.

Sandra punonte si psikologe në një qendër sociale, e cila kishte grumbulluar fëmijet që lypnin rrugëve. Pjesa dërmuese e tyre ishin fëmijë me ngjyrë.

Ai e urrente punën që bënte Sandra.

Madje një ditë nuk kishte duruar dot… ata të dy kishin qenë duke shëtitur qetësisht në bulevardin kryesor… kur papritur i kishin rrethuar dhjetë – pesëmbjedhjetë fëmijë gabelësh, fëmijët përqafonin Sandrën e i thërrisnin në emër gjithë gëzim. Ata kishin tentuar të përqafonin dhe atë,por ai i kishte larguar si të ishin lebrozë.

Në shtëpi tek lavamani i banjës ai i linte Sandrës gjithmonë një dizinfektues për duart.

Sa herë ajo kthehej nga puna dhe tentonte t’i ulej në prehër, ai e shtynte e i  thoshte  të lante duart njëherë. Shumë herë e kishte këshilluar madje  të ndëronte punë, por Sandra nuk e dëgjonte. Asaj i pëlqente puna që bënte.

– Si nuk të vjen ndot që i përqafon ashtu…? – i thoshte shpesh ai.

– “Kërmilli” im, çlirohu nga gjithë ky negativitet… – ia kthente ajo duke qeshur, – të përqafosh njerëz qofshin këta edhe femijë gabelësh, të bën mirë për shëndetin mendor.

Ai nuk e kuptonte dot Sandrën.

Nuk e kuptonte dot as kur ajo ulej mbi tapet përballë televizorit e hante me duar…

Ndersa ai hante gjithmonë me thikë e pirun…

Nuk e kuptonte dot as kur ajo një ditë vjeshte ndërsa ecnin në breg të detit, kishte hequr rrobat dhe ishte larë në det…

Ndërsa ai kishte ngritur jakën e xheketës, prej eres së ftohtë…

Sa gjëra nuk kuptonte dot prej Sandrës edhe pse në mënyrën e tij, ai e donte…

Ora po kalonte nga katër dhe ai nuk po dëgjonte të çjerrat e “të krisurit” mbi tarracë. Çuditërisht “i krisuri” nuk kishte munguar asnjëherë për “spektaklin” e tij të përditshëm.

U shtri për gjumin e drekës, por as gjumi nuk e zuri…

Mungesa e të çjerrave të “të krisurit” sikur i kishte çrregulluar agendën e ritualeve të tij të përditshme.

U përpëlit një farë kohe mbi shtrat, pastaj u ngrit si t’a kishin shpuar gjembat. Shkoi te sirtari të merrte një hapje gjumi, por as atë nuk e piu…

Doli ne ballkon dhe instiktivisht hodhi sytë nga tarraca ku hipte zakonisht “i krisuri”.

Nuk e pa mbi tarracë. Asnjë fqinj nuk dukej në ballkon. Siç dukej të gjithë bënin gjumin e drekës.

Ai hodhi sytë poshtë dhe… nuk iu besoi syve. Përtokë sytë i zunë “të krisurin” që zvarritej duke rënkuar.

Ai ishte hedhur.

Çuditërisht nuk kishte pësuar ndonjë dëmtim serioz, vetëm sa kishte nxjerrë kaviljen.

Më vonë mësoi se në pamundësi për t’u hedhur nga tarraca e katit të njëmbëdhjetë, “i krisuri” ishte  mjaftuar me hedhjen nga kati i dytë.

Fqinjët e kishin humbur shfaqjen, se ai ishte hedhur një orë më parë (“i krisuri” nuk e kishte marrë vesh që atë ditë ishte ndëruar ora ).

Ndërkohë “i krisuri” sa pa kokën e tjetrit që u përkul, i thirri për ndihmë.

Ai uli tendën i bezdisur  dhe u rehatua në shezlong.

– Sikur të ishte Sandra… – mendoi me vete, –  tani do të kishte qenë duke zbritur shkallët me rrëmbim, në përpjekje për t’i ardhur në ndihmë…  Sa mirë që tani nuk ishte më me Sandrën…

Ai ndjeu rehati…

U zhyt më shumë në shezlong, por nuk e ndjeu një glasë që iu ul mbi flokë, (dhuratë nga pëllumbi i fqinjit një kat me sipër)

… Vazhdoi të krekosej mbi shezlong, duke shpërfillur të çjerrat për ndihmë të “të krisurit”…

Glasa e pëllumbit, krekosej mbi kokë, gjithashtu…

@Arlinda G.

Mëngjes…

30 August, 2008

jerusalem-old-man_f0007473.jpg

Plaku,
do të zgjohet
si zakonisht,
…herët në mëngjes…

Do të ngrohë pak qumësht,
të bardhë…
edhe pak bukë,
të zezë…
…mbi stufën e vjetër…

Më pas,
do t’i çapisë,
përtuar nëpër gojë…

Ajo,
do të vazhdojë të pushojë,
si gjithmonë,
e futur në një kornizë floriri,
mbi një raft druri,
i cili gumëzhin prej molës…

( Plaku,
asaj, ia merr pluhurat,
përditë…)

Pak më vonë,
ai do rëndojë,
i kërrusur, mbi shkop,
për xhiron e tij, të përditshme…

 


Do të kthehet në shtëpi
si zakonisht,
në mesditë…

Pastaj,
ngadalë,
do nisë t’i rrefejë,
kornizës së florinjtë,
…lajmet e fundit…

© Arlinda G.

Shttt…!

29 August, 2008

acclaim_images_comp_0331-0803-0307-0119.jpg

Nata,

shtrydh flokët e lagur,

mbi xhamin tim…

Stërkalat,

kolona zanore,
me ulërima vetmish,

vetëtima ikjesh,
në sfond të pabujë,

gugatje qerpikësh,
të lodhur…

Mbi frymën time,
tashmë,

të avullt,

konturoj portretin tënd…

Shtt…

Mos fol…
ende nuk të kam mbaruar sytë…

Shttt…

Sytë duan kujdes,
veçanërisht në bebëza…

që andej tonifikohet vështrimi,

mbi botën,
mbi njerëzit,
mbi natën time,
që dridhet së ftohti…

Shttt…
ji i duruar…

Sa të të ngatëroj pak
nëpër buzë,
fillin e fjalëve të pathëna…

Sa të ta humbas atë,
mbi zverk…

Sa të ta fsheh,
nëpër flokët e lagur…

njëlloj si nata,

e lagur…

njëlloj si shpirti,

i lagur…
deri në palce…

Shtt…
ji i duruar…

Nga bebëzat,
më ka mbetur fare pak…

@Arlinda G.

Krahu

29 August, 2008

Burri mban në trup një këmishë të stripsur, njëra mëngë e së cilës, valëvitet në ajër bosh.Qëndron në cep të bulevardit kryesor, i ulur mbi një copë kartoni të squllur, ndërsa mëngën tjetër, ( me krahun brenda saj ), e zgjat nga kalimtarët.

Herë-herë, era ia mbështjell mëngën bosh, rreth qafës, rreth flokëve… më pas ia sh’pështjell… dhe pak më tej… ia shtrin mbi kraharor.
Qëllon ndonjëherë që mënga valëvitëse të përplaset mbi fytyrën e ndonjë kalimtari.
Kalimtari shan nëpër dhëmbë dhe e largon atë nga fytyra pa i ndalur hapat.
Një tjetër hedh ndonjë mbeturinë letre, tek qesja e tij, e monedhave (aty rrotull nuk ka kosh plehërash), ndërsa ndonjë fëmije i vogël, ia qëllon atë me majën e këpucës.
E shoh përditë në të njëjtin vend, ulur mbi të njëjten copë kartoni, veshur në të njëjtën këmishë të stripsur (këmisha është e pastripsur vetëm te pjesa e mëngës bosh). Ajo ka ngjyrë të zbardhëllyer, dikur duhet të ketë qenë e kaltër ose blu. Mënga tjetër (me krahun brenda saj ) zgjatet plogësht në ajër, por nuk duket dhe aq e perfeksionuar ne çastin e zgjatjes, ajo është e pasigurt. Duket se është gati të kthehet menjëherë mbrapsht, të tkurret e të bëhet një grusht, nëse ndesh qoftë edhe fijen më të hollë të pakënaqësisë në sytë e kalimtarëve.
Ja… kjo e fundit nuk mungon të mbrrijë.
Ka pamjen e një gruaje të trashë në trup, rreth të pesëdhjetave. Buzët i mban të mbledhura, ndërsa është duke biseduar, me një tjetër grua përkrah saj. Edhe kjo duket se është rreth të pesëdhjetave, por ka sy të butë dhe zë të ëmbël. Tashmë ato janë duke iu afruar afër vendit ku është ulur burri. Dëgjohet vetëm zëri i lartë i gruas trup-trashë, tjetra vetem sa miraton me kokë.
Burri ngre sytë ngadalë…  gjithashtu ngadalë, ai fillon të zgjasë mëngën me krahun e thatë brenda.
Gruaja trup-trashë ndalon hapat dhe i shfryn atij mbi fytyrë një shtëllungë frymë të rëndë.
– Kujt do t’ia hedhësh? E ke fshehur krahun…
Ajo guxon më shumë ; zgjat gishtat e buhavitur drejt mëngës bosh, në kërkim të krahut të fshehur.
– Mashtruesë… edhe juve kemi mangut, nuk na mjaftojnë hallet tona…
Dora vazhdon të zgjatet e të mbledhë shuk mëngën bosh… ajo vazhdon të kërkojë gjithë nervozizëm krahun e fshehur. Ajo zgjatet e zgjatet, derisa gishtat kapin një cung mishi… atje, gishtat e buhavitur ndalen.
Gruaja trup-trashë qëndron si trung i prerë përpara burrit.
Tjetra, menjëherë e terheq nga krahu.
Të dyja largohen me të shpejtë.
– Kjo menopauza… po më çmend… – mërmërin gruaja trup-trashë si t’i flasë vetes.
Gruaja me sy te butë vetëm sa miraton me kokë.

Burrin, vazhdoj ta shoh të ulur mbi copën e kartonit. Në sy, shoh t’i dergjet një dëshperim i heshtur, ndërsa mënga bosh, nis sërish erë-valëvitjen… tashmë ajo i ka mbrritur mbi flokë… e butësisht, nis t’ia lëmojë…

©Arlinda G. 

NË MUNDSH

29 August, 2008


Në mundsh ta ruash arsyen kur bota humb fillin
e fajin ty ta hedh – dhe vetes ti besosh,
sa herë të dyshojnë e s’të përfillin,
por edhe dyshimet drejtë t’i gjykosh.
në mundsh të rrish në pritje, në pritje pa u lodhur,
a, kur të urrejnë, urrejtje mos të ushqesh
madje ndaj shpifjeve të rrish pa folur
me thjeshtësi, me to pa rënë ndesh.

Në mundsh të mendosh, por jo në shkatërrim
të ëndërrosh por jo rob ëndërrimesh,
dhe t’i trajtosh njëlloj e padallim
ngadhnjim e shpartallim – burim mashtrimesh.
në durofsh dot thënjet e tua të drejta
në kurthe për tradhtarët, kopukët të t’i kthejnë
t’i shohësh të thyera gjërat më te shtrenjta
e prap t’i ndërtosh me vegla që nuk vlejnë.

Në mundsh fitoret që ke korrur t’i flijosh
si në kumar, në një të vetme lojë,
të rrezikosh, të humbësh, e prap t’ia fillosh
dhe humbjen kurrë t’mos e zëshë në gojë
në durofsh dot muskul, nerv, puls e zemër
të të shërbejnë edhe kur gjithçka të duket e kotë,
e të qëndrosh kur s’ke më asgjë veç vullnetit
që veç një fjalë “ QËNDRO” gjithnjë të thotë.

Në mundsh të flasësh me maskarenj, por nderin ta ruash
a të ecësh përkrah mbretit pa krenari që t’vërbon
nëse armiku ose miku s’të bëjnë dot të vuash
dhe gjithçka e çmon, por veç sa meriton.

Në mundsh të mbushësh dy minuta aq të rënda
me vepra që peshojnë–Dije dhe mos ke asnjë dyshim
se jotja do jetë bota me cka ka brenda
dhe burrë të do jesh, o biri im!

RUDYARD KIPLING

LE PROCES DES PERSONNAGES

29 August, 2008

Je me trouve dans la salle d’un tribunal. Je suis assise sur le banc des accusés. La salle est pleine à craquer. Je les ai vus tous quelque part. Il y a là une femme grosse, un vieillard à la canne, une jeune fille paralysée, un immigrant, un épileptique… Ils portent tous une perruque de juge.
– Au poteau ! crie quelqu’un dans la foule.
– Qu’on la torture avant ! lui répond un autre en hochant la tête.
Et moi je ne comprends pas pourquoi je me trouve dans deux lieux différents en même temps. Je me vois mêlée à la foule et aussi sur le banc des accusés portant sur ma tête une perruque de juge. De là, je vois le bourreau qui s’approche lentement, il a une cagoule noire sur la tête. Je me vois en train de monter sur une chaise. Le bourreau renverse la chaise sans perdre du temps, et moi, depuis la salle, je vois mes pieds frétiller. Je me réveille. Je passe immédiatement les mains sur mes cheveux. Je ne porte pas de perruque.

RENONCEMENT

29 August, 2008

Elle ne criait guère quand je lui tordais le bras, quand je lui décoiffais les cheveux ou alors quand je lui barbouillais le corps. Je la piquais assez fort sur sa cuisse avec la pointe aigüe de mon stylo-plume et puis je la jetais, un peu ennuyée.
Et puis, peu après, je la reprenais dans mes bras, je lui mettais en place ses cheveux d’argent ébouriffés et je lui caressais la cuisse douloureuse (mon stylo-plume y avait laissé une tâche violette).
Et elle continuait de ne pas crier.
Son silence me mettait hors de moi.
Il était évident qu’elle remportait toujours ; je la maltraitais, je la caressais, et pourtant mon combat était assez dur, on ne peut pas combattre contre un adversaire qui vous est délivré avant même que le combat commence.
Et ainsi, un beau jour, je lui ai arraché les bras, la tête et les jambes, et puis je les ai jetés dans la poubelle. Et depuis, je n’ai plus jamais joué à la poupée.
__________________

Erashka

28 August, 2008

22.jpg

Në ndenjësen e fundit, të autobuzit, të linjës,
një grua trup-ligur, rrotullon mëdyshas,
gjumin e kotur, cepave të rrudhosur, të syve…

trupi,
një grumbull i fikur, kockash,
lëshohet i pa-bosht…

i jepet gjumit,
i gjithë…

bashkë me erashkën,
që rrëzohet përtokë, pa kujdes…

ndërsa koka,
lëkundet si një gjethe e mitur, pranvere
që ka humbur rrugën…

derisa vjen një çast,
kur nis t’i afrohet xhamit…

pikërisht atje,

ku pasagjeri përbri,
tashmë ka vendosur pëllëmbën e tij,
që ajo të mos vritet…

@ Arlinda G.

“Plakat” e Jugut…

28 August, 2008

Tipare te mprehta…
nen to…
veshtrime te buta,
fshehur kujdesshem…

Rrekete e kohes,
lene mizorisht, rrepira te zbrazeta
ne fytyrat e tyre…

Ulur sokakeve,

te fshatrave dhe qyteteve,
te jugut tim te braktisur,

tjerrin ne mendje,
fjalet qe nuk munden t’ua thone,
bijeve te tyre,
merguar,
vetem nje copez qiell, me tutje…

kendojne nen ze, pa tinguj,
ninullat e pakenduara,

perkundin, ne preherin bosh
perkedheljet e munguara…

Legjenda te gjalla,
legjenda te haruara,
te vetmet banore besnike,
te jugut tim te embel…

Ne xhepin e perpareses
secila,
nje celular,
i vetmi mjet lidhez me koherat moderne,
te cilin, te gjitha pa perjashtim,
e shohin gjithe ankth…
…mos bjere…

Sa dua te ve koken ne preherin tuaj…

te me thoni fjalet,
te me kendoni ninullat,
te me jepni perkedheljet e munguara,
ashtu sic dini vetem ju t’i jepni…

O te trishtat,
te emblat,
te dhimbsurat,
te haruarat,
“plakat” e jugut tim…

@Arlinda G.