^

30 September, 2008

1.jpg

Advertisements

Në pëllëmbë…

29 September, 2008

windblom2.jpg

Në pëllëmbën e dorës sime,
dremit shtëpiz’ e vjetër…
 
porta me kangjellat e spërdredhura,
veranda me ullukët e ndryshkur, të shiut,
dritarja me saksitë e luleve;
karafilat delikatë, e begonet e harbuara,
që aq të pacipa flirtojnë me diellin…
 
Në pëllëmbën e dorës sime,
nanuritet ëmbël, puthja e gjyshes, ditën e parë, të shkollës,
një “puj- puj” që të mos më “hanë me sy”,
po aq e çuditshme dhe e ngjashme
me gjithë “puj-puj”-et e plakave të jugut,
pastaj një shpupuritje shpërfillshëm, bukleve të mia,
të cilat vetëm ca çaste më parë,
ime më m’i ka krehur, me aq kujdes…
 
Në pëllëmben e dorës sime,
dhëmb putra e vrarë, e qenit tim, të mirë,
ndërsa “angullijmë” të dy, e regetijmë frymë, mbi të,
per të lehtësuar dhimbjen…
 
Në pëllëmbën e dorës sime,
hedhur shkujdesur, rexhipet’ i parë,
kurrizi paksa i përkulur, drojtur,
dhe vështrimi, ndryshe, i shokut të bankës…
…rimeli i varur, pendueshëm, ndër qerpikë,
(sa për provë),
dhe vështrimi qortues i “zysh kimisë”…
 
Në pëllëmbën e dorës sime,
përlotur, naive, dashuria që humba, përpara se ta kisha,
veshtrimi turbullues i të panjohurit
që kurrë nuk i mësova emrin,
dhe një degëz e thërmuar mimoze,
futur tinëz në xhepin e përparëses sime,
varur ne qoshk të palestrës sportive…
 
Flenë të gjithë,
i gjithë rruzulli im, fle aty…
pulsojnë në pëllembë, dritë të mekur, kujtimesh,
ndërsa fiken e ndizen,
njëlloj si dikur, xixëllonjat, në grushtin tim, të vogël
muzgjeve të puhizta të pranverës…
 
Po më mbyllen sytë…
dhe pak… dhe unë… do nis të pulsoj si ata…
 
Oh, mos më lini të fle…
nuk më kujtohet nëse e kam vënë alarmin e zgjimit…

@Arlinda G.

&

27 September, 2008

s125.jpg

*

27 September, 2008

56789.jpg

Gjysem-portret

25 September, 2008

scannedimage-5.jpg

.

23 September, 2008

sc.jpg

Statuja e lypesit

18 September, 2008

639.jpg

Serish pa titull…

15 September, 2008

132.jpg

Dëfrimi i së dielës…

14 September, 2008



hirondelle-rustique-3768.jpg

Gruaja ndali duart mbi telin e rrobave kur dëgjoi të shoqin të thërriste me zë të lartë të birin. Ajo mbyti në kraharor një psherëtimë të mekur, pastaj nisi të palosë rrobat e porsambledhura e t’i vendosë në kanistër.

Dy dallëndyshe të vogla vërtiteshin të shqetësuara përreth folesë në cep të verandës. Djali mezi mundi t’i shqisë sytë prej tyre.
Ai i hodhi hapat përtuar deri në oborr, atje ku e priste i ati. Burri e pyeti nëse ishte bërë gati për dëfrimin e së dielës. Djali pohoi plogësht me kokë, pasi hoqi pantoflat e shtëpisë dhe mbathi ngadalë këpucet nën vështrimin qortues të të atit.

I ati e shtërngoi fort në zverk me dorën e tij të fortë, ndërsa djaloshi shkëmbeu një vështrim të fundit me të ëmën, e cila, që nga veranda, me kanistrën e rrobave në dorë, vazhdonte t’i ndiqte me sy që të dy.

Të dy, atë e bir, u nisën drejt fushës së dikurshme të sportit, e cila ndodhej vetëm disa metra larg shtëpisë. Atje i priste dëfrimi i së dielës.

Burri nuk haroi të zgjidhte e të merrte me vete edhe dy qentë e mëdhenj, të shtëpisë. Ai u shtërngonte fort zinxhirin që kishin ndër dhëmbët e mprehtë, ndërsa ata dihasnin rëndë.

Djali ndiqte me hapa të përhumbur të atin dhe qentë.

Ajo copë tokë, tashmë gjithë gropa e baltë, e mbushur me gjembaçë dhe e rrethuar me tela me gjemba, do të ishte arena në të cilën do të kryhej dëfrimi i së dielës.

Djaloshi u ul në shkallët e vjetra të ish-fushës, ndërsa në vesh vazhduan t’i gumëzhinin cicërimat e shqetësuara të dallëndysheve të vogla. Ato i ishin dukur kaq të pasigurta në fluturimin e tyre të parë, nga njëri cep i strehëzës së verandës, në tjetrin.

I shqetësuar, vazhdonte të vërtitej brenda fushës rrethuar me gjembaçë, edhe një krriç i vogël, i hirtë, me një pullë të bardhë në ballë.

Burri bëri një nënqeshje të kënaqur në cepin e buzës, pastaj tërhoqi qentë nga zinxhiri dhe i futi brenda në fushë. I lëshoi, pasi u hoqi të dyve zinxhirin nga qafa, dhe doli jashtë me nxitim, duke u kujdesur të mbyllte deriçkën e ngushtë nga kishte hyrë.

U ul me të shpejtë në shkallë përkrah të birit dhe hodhi sytë i kënaqur brenda fushës.

Qentë iu vërsulën menjëherë krriçit të vogël, i cili filloi të vërtitej i tmerruar rreth e rrotull fushës.
Djali uli kokën dhe e zuri me të dyja duart, por ndjeu papritmas mbi zverk shtërngimin e dorës së fortë të të atit.

– Ngrije kokën zemërpulë, nuk i ke lënë gjë sat’ëme !…

Djali ngriti sytë dhe i hodhi gjithë frikë brenda fushës.
Njëri nga qentë e kishte kafshuar krriçin e vogël në këmbë. Djali mbuloi sytë me duar dhe uli kokën përsëri.

Përsëri ndjeu mbi zverk dorën e të atit.

– Mos m’u qurravit si femër, ngriji sytë e shiko, ka ardhur koha të bëhesh burrë, mësohu me gjak, nuk duroj dot më të të shoh të zvenitur.

Ndërkohë të dy qentë e kafshuan krriçin në bark, krriçi u rrëzua mbi gjembaçë dhe nisi të pëllasë gjithmonë e më dobët.
Qentë u lëshuan të dy mbi të.
Ata nisën ta kafshonin pa mëshirë nëpër të gjithë trupin, ndërsa pëllitjet e krriçit sa vinin dhe bëheshin më të mekura, derisa erdhi një çast që u shuan plotësisht.

Krriçi mbeti i shtrirë në mes të fushës, me sytë e hapur përgjysëm.

Qentë u tërhoqën në një cep të fushës duke lëpirë buzët. Ata u ulën të lodhur përtokë, ndërsa burri e kapi djaloshin sërish në zverk dhe i pëshpëriti : – Eja të ikim, tani do jetë bërë dreka…

Djali e ndoqi të atin me hapa të përhumbur derisa mbrritën në shtëpi. Zbathi këpucet nën të njëjtën përhumbje, ndërsa përtokë gati sa nuk  i shkeli dy dallëndyshet e vogla, të cilat, dëshpërimisht, përpiqeshin të fluturonin deri lart në fole.
Djali i mori në dorë dallëndyshet, u përkëdheli krahët ngadalë si të kishte frikë mos i thërrmoheshin ndër duar, pastaj hipi mbi një karrige dhe i vendosi kujdesshëm brenda folesë.

Që nga brenda, i ati e thirri të ulej në tryezë, por djali kaloi më parë në tualet, atje volli sa nxorri zorrët… pastaj u ul në tavolinë…

 

©Arlinda G.

12 September, 2008

[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/YsgL35RCGcc" width="425" height="350" wmode="transparent" /]