Ajo është një shelgëze naïve,
për çdo natë,
shpleks flokët mbi një stol të braktisur…
ndërsa qyteti atje tej,
vibron dritat mekur,
e pezullt, mban frymën…
 
ajo është një shelgëze naive,
me krahët shqyer trupit të saj, të hajthëm,
një endacak, bëri zjarr e u ngroh, një natë…
 edhe pse ajo u mbrojt sa mund’,
luftoi me thonj e dhëmbe,
pastaj… u mblodh… e kruspullt, një grusht,
e qau mbi plagët e saj…
 
e endacaku i pakënaqur,
u betua se do kthehej sërish, të nesërmen,
t’ia shkulë të gjitha degët…
ta lërë kërcure…
 
dhe,
ka njëmijë shelgje të tjerë, atje përreth…
 
njëmijë shelgje… memecë… të urtë…
dhimbje-shurdhët e të nënshtruar, si nën anestezi…
me të cilët ai,
padyshim do ta kishte betejën të lehtë…
 
njëmijë shelgje të tjerë,
por asnjë si ajo…
shelgëzja naive,
që ende nuk ka mësuar të përkulet…
 
© Arlinda G.
 
Jeta është një mësim i gjatë mbi nënshtrimin.
James M. Barrie
 
 
Advertisements

Thënie të mençura

26 August, 2009

Të duash dhe të të duan do të thotë të ndjesh diellin nga të dyja anët.

David VISCOTT

Çdo dashuri që s’ka shoqërinë si pikënisje është si një mur i ndërtuar në rërë.

Ella W. WILCOX

Nëse A është sukses në jetë, atëherë A është e barabartë me x plus y plus z. Puna është x, y është loja; dhe z është të mbash gojën mbyllur.

Albert Einstein

Nuk e di cili është çelësi i suksesit, por çelësi i dështimit është të mundohesh të kënaqësh çdokënd.

Bill Cosby

S’ekziston asnjë copëz dëshmie se jeta është diçka serioze.

Brendan Gill

Mos u mundo asnjëherë të arsyetohesh – miqtë e vërtetë nuk kanë nevojë të dëgjojnë arsyetimet, ndërsa armiqtë, s’do të dëgjojnë sidoqoftë….

Elbert Hubbard

Fjala e lirë

20 August, 2009

[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/WkUsrS2azZc" width="425" height="350" wmode="transparent" /]

[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/qaQVYQzEHuE" width="425" height="350" wmode="transparent" /]

(Çdo përkitje me ngjarje e personazhe realë, është krejt, e parastësishme…)

Çdo herë që në zyrat e prefekturës binte fjala për fshatin e largët, P. nënpunësit gëlltiteshin lehtaz, lëkundnin këputurazi kokat si lavjerrës, pastaj fiksonin me sy ndonjë send të parëndësishëm aty afër, për t’i larguar vëmendjen bashkëbiseduesit.
Përherë ndodhte kështu. Thua se nënpunësit kishin bëre pakt me njëri – tjetrin. E nëse bashkëbiseduesi këmbëngulte fort në atë argument, ata menjëherë nervozoheshin dhe e humbisnin qetësinë. Dukej se nuk arrinin ta menaxhonin siç duhej bisedën.
Për fshatin fliteshin fjalë nga më të çuditshmet. Ai qe ndërtuar në mes të dy kodrave. Kodrat qenë vendosur përballë njëra- tjetrës si në një karshillëk të përjetshëm mes tyre. Flitej se në atë fshat qenë shpikur për herë të parë pasqyrat. Por këto nuk ishin pasqyra dosido, ku mund të shiheshe, të kriheshe, të shtrydhje ndonjë puçërr, t’i shkelje syrin vetes, të mbaje ndonjë fjalim, apo t’i drejtojë tytën e revolverit.
Të gjitha këto ç’thash më sipër i bëjnë njerëzit normalë, përpara pasqyrave, normale, me të cilat, kjo botë është e mbushur plot e përplot.
Por banorët e fshatit, P. nuk ishin aspak normalë, e kuptohet që edhe pasqyrat nuk kishin pse të ishin të tilla….
Sigurisht, meritën për shpikjen e pazakontë, e mbante krenueshëm mbi supe; kovaçi i fshatit.
Pasqyrat ishin ca copa të ndritshme metali në madhësi të ndryshme.
Çdo familje kishte rreth katër pesë të tilla. Më e madhja vendosej në dhomën e miqve. Kovaçi i fshatit nuk prodhonte kurrë dy copë njëlloj. Nëse ishe shumë i zi në fytyrë, ato të zbardhnin, nëse ishe shumë i shëndoshë, të hollonin, nëse ishe i dobët, të mbushnin, nëse ishe i zbehtë, të çelnin…
Pikërisht këtu qëndronte edhe magjia apo çudia e tyre.
Se si ia arrinte kësaj gjëje kovaçi, ky ishte një mister më vete, për të cilin banorët nuk shqetësoheshin shumë, por një gjë ishte e sigurt, ai rrinte gjithë ditën duke bërë eksperimente e duke përzier me njëra – tjetrën, lloje të ndryshme metalesh për të arritur kampionin e duhur.
Mbrëmjeve të verës, banorët e fshatit mbaronin të gjitha punët, mbyllnin bagëtitë me këngën e bulkthave që shpërndahej ëmbëlsisht nëpër puhizë dhe mblidheshin të gjithë në sheshin e fshatit.
Ata kishin pajtuar një poet, i cili për çdo natë duhej të thurrte vargje për ta. Poeti paguhej mirë, me kontributet mujore që jepnin pa më të voglin hezitim, banorët e fshatit.
Banorët e fshatit, P. kujdeseshin shumë për imazhin e tyre, e nuk qe fare rastësi që dhe pasqyrat çudibërëse ishin shpikur pikërisht në atë fshat.
Për çdo natë poeti zgjidhte nga një personazh. Pastaj krijonte, aty per aty, një rrëfenjë në vargje rreth jetës së tij. Nuk ishte aspak e rëndësishme që në to, të flitej për ngjarje reale. Jo, ky ishte një detaj fare i parëndësishëm në kërkesat që i kishin shtruar banorët kur e kishin pajtuar si poet. Poeti për një çast i kishte parë dyshimtaz, duke menduar se po e vinin në lojë, por qe gabuar. Banorët kishin treguar një seriozitet të admirueshëm në çastin e parashtrimit të kushteve. Kështu ai menjëherë kishte nisur nga puna.
Përshembull, nëse personazhi i zgjedhur ishte imcak, i shkurtër, me pikla në fytyrë, me flokë të imët, të ngjitur pas kokës, kjo nuk e pengonte aspak poetin ta përshkruante atë si kreshnik muskuloz, hundëshpatë dhe bukurosh njëherazi.
Po njëlloj veprohej edhe me gratë. Nëse e përzgjedhura ishte një grua me moral të dyshimtë, kjo nuk e pengonte poetin të rrëfente mes vargjesh, dlirësine e saj, të paanë, hyjnore e të kulluar, ose nëse e përzgjedhura ishte një shëmtaraqe që nuk shihej me sy, poeti do rrëfente se si ishin vrarë me njëri – tjetrin, aq e aq burra për ta patur grua.
Banori i përzgjedhur ulej në një kolltuk gjithë harqe e dredha përpara turmës, si të që në skenë dhe, në gjunjë përpara tij, poeti recitonte vargjet.
Nuk zukaste as miza. Banorët dëgjonin plot kureshtje se si i uluri ne kolltuk, i cili gjate gjithë jetës së tij nuk kishte mundur të vriste as edhe një mizë, paskësh luftuar e kishte mundur një ushtri të tërë…
Në fund banorët i thoshin njëri – tjetrit; natën e mirë, dhe binin të flinin duke ëndëritur rradhën e tyre të uljes në karrige, e duke u përpjekur të imagjinonin rrefenjën e rradhës në gojën e poetit.

Por erdhi një mbrëmje e pazakontë, mbrëmje në të cilën poeti nuk mundi më të krijonte asnjë varg.
Turma priste gojë-hapur, i uluri në kolltuk përpëlitej gjithë djersë duke fajësuar veten për këtë vështirësi të papritur të poetit.
Poeti i bërë ujë në djersë edhe ai, përpelitej ankueshem përpara këmbëve të të përzgjedhurit.

Atë mbrëmje banorët ranë herët në gjumë. E këshilluan edhe poetin që të binte herët për të fjetur, ndoshta bllokimin mund ta kishte patur prej lodhjes së tepërt e pagjumësisë apo se ndoshta padashur mund të kishte shkelur ndonjë hije..

Por edhe të nesërmen ndodhi e njëjta gjë. Poeti nuk mundi të nxjerrë dot asnjë varg nga goja.

Atherë turma filloi të fishkëllente e zemëruar, të gjuante me ç’kishte në dorë në drejtim të tij, e të thërriste me zë të lartë e kërcënues;
– Hajde jepi, nuk te paguajmë kot !
Edhe atë mbrëmje banorët ranë herët në gjumë. Pakënaqësia ndihej edhe në këngën e bulkthave.
Të nesërmen u lajmërua sërish grumbullimi në shesh. Nga ç’u pëshpërit lartë e poshtë, u mësua se poeti kërkonte t’u thoshte banorëve disa fjalë…
U ndie menjëherë hareja që i përfshiu të gjithë. U kishin munguar vargjet e tij.
– I paska ardhur muza, eh, po nuk kishte si të ndodhte ndryshe, – bërtisnin hareshëm, gra, burra, e femije. Fjalën; muzë e kishin degjuar prej gojës së poetit, nuk e dinin çfar qe, por për një gjë ishin të sigurt; pa praninë e saj poeti nuk vlente një grosh.
Mbrëmja mbrriti ngadalë ndërsa ata u rreshtuan si zakonisht në shesh.
Poeti doli përpara turmës dhe nisi të flasë. Ai filloi t’u sqaronte banorëve se sa e vështirë kishte qenë për të e gjithe ajo ndërmarje, se si gjithë ato kohë i ishte dashur të shpikte e shpikte pafund ngjarje të rreme, derisa në fund kishte shterrur… dhe kjo ishte aq rraskapitëse…
– Unë nuk mund të vazhdoj pafundësisht t’iu rrëfej asgjënë . Jam i shqetësuar se shoh që edhe vetë ju keni filluar t’i besoni këto gjepura…Pyes veten ç’do mbesë nga ju pas shumë vitesh, ç’histori do i rrëfeni nipërve e stërnipërve ?

Turma qëndroi pa folur për një çast, pastaj filloi t’i afrohej e zemëruar, gjithnjë e më shumë, ndërsa ai bënte hapa mbrapa, derisa u pengua në një gur dhe u rrëzua përtokë. Çdokush prej tyre ( burrë, grua, fëmijë, kishte një dritë të egër në sy ), filloi ta gjuante me shkelma, me grushta… ato nuk pushuan deri sa ai i humbi ndjenjat.
E lanë të shtrirë përtokë dhe u larguan… të fyer…

Të nesërmen u zgjuan si zakonisht… Si zakonisht, u krehën në pasqyrat e gënjeshtërta, pastaj dolën në qytet e pajtuan një poet të ri…

Edhe sot e kësaj dite, banorët e fshatit, P. vazhdojnë të kujdesen imtësisht për imazhin e tyre. Me të njëjtin intensitet vazhdojnë të prodhohen pasqyrat, me të njëjtin intensitet vazhdojnë të pajtohen poetë…. Tashmë u është mbushur mendja top që fshati i tyre ka një histori të mbushur plot e përplot me bëma të mëdha, zana, kreshnikë e gojëdhëna… këto te fundit kanë filluar të mbrohen edhe nga UNESCO….

16.08.09 ( botuar tek “Gazeta” )

© Arlinda G.

 Dino Buzzati

Jane letra dashurie ?

Fotografi të ndyra ?

Poezi rinore ?

Është  një pako e madhe.

T’i djeg, po ku ?

Ai i hedh në banjë, duke i bërë copë e çikë.

Kalon kohë…

Të nesërmen e shoqja hyn në studion e tij gjithë duke gulçuar; – Je ti që ke hedhur… je ti, apo jo ?

Ai zverdhet dhe hesht

Me zë të shuar; – Çfarë ?

Ajo; – Kanë ardhur këtu punëtorët, duhet të shembin murin, tubi ka ngelur i bllokuar, thone se..

Ai; – Çfarë ? Çfarë ? Çfarë ?

– Ca copa mishi, thonë, të përbrendshmet. Një vajzë e therrur e bërë copa copa….

 

Perkthimi: D.Çela

Mai Ling

12 August, 2009

Botuar në vitin 1984
Autori: Gerhard Poltz, Lindur ne 1942, në Mynih
Përkthyer nga Ardian Klosi

Zoti Grundwirmer dhe Mai Ling janë ulur në një qoshk me kanape të firmës Kruger.

Grundwirmer; Pa thuaj pak mirëdita, Mai Ling. Mirë dita. Hë bravo. Tri javë kam që e kam marrë. E quajnë Mai Ling, me letra në të vërtetë e quajnë tani Grundwirmer, ka marrë mbiemrin tim. Domethënë Mai Grundwirmer, mbiemri i vajzërisë Ling. – E bleva per 2758 marka, vura edhe diçka sipër për rrugen nga aeroporti i Bankokut këtu. Ma sollën deri tek shtëpia. Në fakt është me leverdi kur e di që vjen nga provinca. Se në Bankok sot nuk blen dot më, as amerikanët nuk blejnë. Është kthyer e gjitha në tregëti, nuk gjen pa sëmundje. Po të shtoja edhe 500 marka  e kisha marrë vietnameze, nga ato që vijnë më të forta në trup, nuk di kështu thonë të paktën, ca kështu ca ashtu. Po shikojeni vetë, nuk është keq, pse jo ? Jam shumë i kënaqur. Është  e pastër xixë, nuk fëlliq, në të vërtetë aziatiket  në përgjithsi janë të pastra, nuk fëlliqin. – Apo jo, Mai, si thua ti, jemi të kënaqur hë ? hahaha… Kuptohet ne fillim sa të mësohej kishte ca vështirësi. Po të flasim si kuzhinë, unë kinezët nuk i dua, se ne hamë ndryshe, me lugë, pirunj e thika. Ia thash qysh në fillim. Mail Ling kishte shkopinjtë, nuk dua t’i shoh më, i mblodha tufë dhe i hodha në zjarr. Lashë nja dy copë sa për të luajtur “Mikado”. Ajo lojë më pëlqen. Po kjo që thoni ju lakohet, përshtatet, të vjen sipas qejfit. Mmm, ne krevat lëre, e dini vetë ju si janë aziatiket, me nam. Papo pastër, llamburit, pasqyrë dhoma. Nuk ndihet fare, kur dëgjon ndonjë zhurmë thua; miu, se nuk dëgjohet as këmba kur ecën, a thua se fluturon mbi dysheme. Kur erdhi ishte ca e verdhë në çehre, po kështu janë në përgjithsi aziatiket; të verdha. Ia bëra të gjitha vaksinat. Se e dini si është me sendet e importuara, janë shumë të rreptë sot. Para se ta sillnin më thanë se është 1 metër e 49 e gjatë. Por kur erdhi na doli 3 centimetra më shumë. Se kujtoja se mund të na ndihmonte një kushërira ime, Ani, ajo ka një krevat fëmijësh mirëpo s’qe gjë, n’a duhej shtrat për të. Ja që ka njeriu shpenzime të tilla në këto raste, jo po taksia nga aeroporti ne shtëpi, jo po zyra e gjendjes civile, jo çertifikatat shëndetësore, jo po taksat e pasaportizimit, se pastaj do marrë edhe nënshtetësinë gjermane. Të gjitha futen në llogari. Po e them këtu që ta dëgjojnë të gjithë të interesuarit, të mendohen mirë përpara se të porosisin, se duhet t’i shkundin xhepat paq me gjithë ato shpenzime që do t’u bien mbi kokë. Sa për vete prapëseprapë jam i kënaqur megjithëse e morra si mall pakice. Edhe muajin e mjaltit e kalova për bukuri, nuk e prisja aq mirë. Po ç’ekzotikë ! Nuk e kanë më kot namin aziatiket, prandaj është rritur edhe kërkesa ne rrethet e gjera të popullsisë. Shikoni pak, shikoni këtu. – Mai Ling, me sill pak cigaret, janë atje matanë…

– Nuk kupton dhe aq mirë, cigare dhe shkrepëse dua, i ke mbi tryezë.. M’i sill pak këtu, cigare.. Mai Ling, më sill cigare.

Mai Ling çohet në këmbë dhe sjell cigaret dhe shkrepëset.

Kisha dikur një qen ujk të madh se kishte qejf fare ujin, por po t’i hidhje një shkop në liqen hidhej turr brenda.

Mai Ling, cigare, bravo, bravo ! E shikoni ? Punë durimi, se koha ecën ndryshe te këta, me pak durim dhe njëçikë psikologji praktike, të gjitha shkojnë vaj.

E Pudërt…

10 August, 2009

Karroca e bebes troket butaz mbi trotuar,
gruaja e shtyn ngadalë,
të mos i prishë nanuritjen…
 
i vogli gugat nëpër ëndër,
poshtë fashëzës transparente që i ledh fytyrën e njomështz’,
ai e çik mes buzësh,
e ajri i muzgut stërpik përreth aromë pudre…
 
diku me tej,
zëri i ngjirur i një prezantuesi spektaklesh,
ca fishkëlllima të stërzgjatura,
e ca thirrje të ekzaltuara; – ohhh baby…
 
silikon agresiv mbi pasarelë,
tinguj tëmtha-gërvishtëz takash të metalta,
që përplasen e përplasen të tërsëllta…
si trokth i hazdisur, kuajsh të zemëruar…
 
…një konkurs bikinish atje tej…
…ajo…
në trup, një fustan të thjeshtë shtëpie…
 
tani hëna e plotë,
i ka ledhur edhe asaj mbi fytyrë një fashëz drite,
 
përndriten ninëzat,
ajo e çik dritën mes buzësh, si i vogli i saj,
e s’ngopet së ndjeri e plotë… e pudërt…
 
– Dhe… miss bikini 2009… shpallet…
 
Ajo, vazhdon të shtyjë karrocën ngadalë,
poshtë fustanit,
piklat e qumështit i shpërndahen ëmbëlsisht nëpër trup…
 

© Arlinda G.

 

Thënie të mënçura

1 August, 2009

Ajo çka mund t’i kerkojmë një skulpture është që të qëndrojë pa levizur. (Salvador Dali)

Ushtarët para se të qëllojnë ulen në gjunjë ndoshta për t’i kërkuar të falur viktimës së radhës. (Voltaire)

Po të pyesni bretkoskën se çfarë është bukuria do përgjigjet se është femra e bretkosës. (Voltaire)

Më pëlqen dita e të vdekurve, shkoj në varreza e ndihem dikushi…

Mos e gjykoni zotin për këtë botë se është një skicë që i ka dalë keq. (Van Gogh)

Gratë kanë një instikt të çuditshëm: ëndërrojnë gjithçka veç asaj që duhet (Oscar Wilde)

Mendjet e mëdha diskutojnë idetë, mendjet mesatare diskutojnë ngjarjet, dhe mendjet e vogla diskutojnë njerëzit…

Vetmia është të dëgjosh erën e të mos mund t’ia tregosh askujt. (Jim Morrison)

Shoqja ime më e mirë është pasqyra, pasi kur unë qaj, ajo nuk qesh. (Jim Morrison)