Nën flamujt e melankonisë

26 September, 2009

 
Migjeni
 
Në vendin tonë
kudo valojnë
flamujt e një melankolie
të trishtueshme…
… dhe askush s’mund të thotë
se këtu rron
një popull që ndërton
diçka të re.
Aty këtu në hijet
e flamujve
mund të shifet
një mund, një përpjekje
e madhe përmbi vdekje
për të pjellë diçka të madhe,
për të qitë në dritë një xhind!
Por, (o ironi)
nga ajo përpjekje lind
vetëm një mi.
Dhe kështu kjo komedi
na plas dellin e gazit,
nsa prej marazit
pëlcasim.
Në prakun e çdo banese
ku ka ndoj shenj jetese
valon nga një flamur
melankolie të trishtueshme
Advertisements

BALADË QYTETSE

19 September, 2009

Kjo është një poezi të cilën çdo herë që e lexoj, më pëlqen edhe më shumë.  Pas “Poemës së Mjerimit”, mbetet një ndër poezitë më të fuqishme në historinë  e letërsisë shqiptare. Sa keq që nuk janë bërë përpjekje ndër qarqet e përkthyesve shqiptarë për ta bërë të njohur nëpër botë këtë vullkan të letrave shqipe.

Mbramë
qiella dhe hyjt e vramë
një ngjarje të trishtueme panë:
Hije… jo! – por një grue
me ftyrë të zbetë edhe me sy
të zez si jeta e saj,
me buzën të vyshkuna në vaj,
me plagë në gjoks e stolisun
me veshje dhe me shpirt të grisun,
me hije grueje,
një kens këso bote,
një fantom uje
vallzonte valle në rrugë të madhe.
Dy hapa para, dy hapa mbrapa
me kambë të zbathun,
me zemër të plasun.
Dy hapa djathtas, dy hapa majtas,
me flokë të thime,
me ndjesi të ngrime.
(Dikur,
kur gjit’ e saj me kreni
shpërtheheshin n’aromë,
kur ish e njomë –
atëherë e dashunojshin shum zotni.
E sot?)
Jeta e saj asht kjo vall’ e çmendun
në rrugat e qytetit tonë,
një jetën e fikun, një jetë e shterun,
shpin i molisun, zemër e therun,
një za vorri, një jehonë
që vallzon natën vonë
nëpër rrugat e qytetit tonë.

Thënie të mençura

12 September, 2009

Njeriu cinik i di çmimet e të gjitha sendëve, por jo vlerat e tyre. Oscar Wilde
 
Gratë e bukura ua lëmë burrave pa fantazi Prust
 
Kush kërkon dekoratë nuk e ka merituar, kush e ka merituar, nuk i nevojitet. Honore de Balzac
 
Mbase ndjenjat që përjetojmë kur jemi të dashuruar pasqyrojnë një gjendje normale. Të jeni të dashuruar tregon se si duhet të jetë një njeri në të vërtetë. Anton CHEKHOV
 
Duke parë pozitivisht, vdekja është një ndër gjërat e pakta që mund të bëhen kollaj duke qëndruar thjeshtë shtrirë. Woody Allen
 
Të dua kështe siç je… milionere ! Woody Allen
 
Një i marrë është një i marrë. Dy të marrë janë dy të marrë. Dhjetë mijë të marrë, janë një parti politike. Franz Kafka
 
Mos u dëshpëro ngaqë të ka lënë gruaja, do gjesh një tjetër e do të të lërë edhe ajo. Charles Bukowski.
 
Lidhja martesore është kaq e rëndë për t’u mbajtur saqë shpeshherë duhen dy veta për ta mbajtur, nganjëhere edhe tre. Alexandre Dumas
 
Besimet janë si xixëllonjat, për të shndritur kanë nevojë për errësiren A.Schopenhauer
 
Nga të gjithë hajdutët, budallenjtë janë më të dëmshmit, ata n’a vjedhin në të njëjtën kohë edhe kohën edhe humorin. Gëte
 
Qesh me të qarat e tua, qaj me të qeshurat e tua. Henri Michaud
 
Buzëqesh gjithmonë, edhe kur të jesh e mërzitur, sepse nuk i dihet, dikush mund të dashurohet pas buzëqeshjes tënde. G.G. Marquez.
 
Kur kritiku fyen një autor, ajo quhet kritikë, kur autori fyen një kritik , atë e quajnë fyerje.
 
Edhe një shoqëri idiotësh, ka ndarje klasore. Një idiot i pasur është i pasur, një idiot fukara është thjesht idiot
 
Demokracia është 4 ujq dhe 1 dele duke votuar për ushqimin
 
Eksperienca është një krehër të cilin e ke tëndin kur mbetesh qeros
 

Vjeshtë

10 September, 2009

ist2_6679224-autumn-color-on-the-roof1.jpg

U këput e ra mbi tjegulla gjethja e parë…
mullaga budallaqe në parvaz,
ngriti supet pa ditur,
pastaj vazhdoi t’i sy-syqeshë dritës…
( ajo është një mullagë moderne,
shumë-stinëshe,
nuk di ç’është vjeshta…)
 
U këput e ra mbi tjegulla gjethja e parë…
murgesha në oborrin e kishës,
tri herë bëri kryqin,
pasi mbaroi se potisuri kopështin,
e së mbjelli fidanët e rinj…
 
U këput e ra mbi tjegulla gjethja e parë…
far i vjetër në plazhin e braktisur,
vazhdon t’i bëjë udhë yllit tim,
nëse ai një natë ( atë të shën Lorencos )
dorëzohet,
këputet e bie,
e kërkon çatinë e shtëpisë sime për t’u mbështetur…
 
U këput e ra mbi tjegulla gjethja e parë…
Unë,
përplasem me kalimtarët,
dhe u sy-qesh,
si një mullagë budallaqe…
 
© Arlinda G.

MIMOZAT

5 September, 2009

Martin Camaj

 
Simjet per te paren here
mimozat ne doren e nji vashe i pashe
qetsisht tue marrun fryme si ne dege.
 
Mimozat erdhen tue pru me vehte
ngjyren e ditve te blera,
afshin e zemrave qe rriten nga nji fije
per dite, pershperitjet e egra e te lehta
te atyne qe shkelen ne prakun e jetes
me kambe te dyshimta, me frige.
 
Me duer tona te vrashta,
te zanuna me sende tjera,
s’kemi si me u perkite
dhe aroma juej humb ne eren e luleve
te mbytuna ne parzmet e grave vjeshtore.
 
Lule mimozash, bartse kujtimesh,
mes stinve e te pa stine
na s’kthejme kurr ma te ju.
 
Simjet per te paren here
mimozat ne doren e nji vashe i pashe
qetsisht tue marrun fryme si ne dege.

Rrëfenjëza me autobuz…

4 September, 2009

( Një foto çasti shkrepur Tiranës, pa fotoshop e ngjyra të stisura… )

I

Jam ulur në ndenjësen e autobuzit. Shikoj vazhdimisht nga dritarja. Është një lloj imuni për ta zhvendosur vëmendjen prej gjullurdisë së zakonshme përbri meje. Njerëz që shtyhen, bërtasin, shajnë ; qeverinë, Ramën dhe fatorinon.

Unë nuk e kthej kokën për asnjë çast nga ata, e kam urdhëruar veten të mendoj për gjëra të bukura. Dhe një ndër këto gjëra të bukura është një libërth të cilin mezi pres ta shfletoj.

E nxjerr librin nga çanta dhe e zhvendos  shikimin prej dritares.

Pemët vazhdojnë të zhvendosen përtueshëm. Po aq pertueshëm përtypet dikush pas veshit tim. Ai po ha një misër. Por nuk ia shkërmoq kokrrat që pastaj t’i fusë në gojë. Kthej kokën përgjysëm, ashtu si pafajshëm dhe e shoh se si e çapëlen gojen e se si është lyer vesh me vesh me të zezën e misrave.

E mbyll librin dhe e fus sërish në çantë. Në çast më ka ikur dëshira për ta shfletuar.

Misri ndërkohë ka fluturuar nga dritarja.

Nëse doni ta dënoni me vdekje një shkrimtar, shfletojeni librin e tij në prani të dikujt që mbllaçitet, rezultati është mbrëselënës. Sa herë që do dëgjoni për këtë autor nëpër media, do t’iu kujtohet shfletimi i parë me personin që mbllaçitej në sfond dhe nuk do iu bëhet më të lexoni asnjë rresht prej tij…

Përbri meje tani është ulur një zonjë në moshë. Ndoshta është gjashtedhjetë vjeç ose shtatëdhjetë. Më pëlqejnë shumë zonjat që nuk e tregojnë moshën. Kanë një lloj klasi qe u mungon të rejave të sotme.  Në këmbë thuajse ngjitur me ne qëndron një vajzë e re, e bëshme.Të gjitha këto unë i shoh shkarazi, shikimin ia kam ngulur dritares sërish.

– Ejani uluni këtu- i drejtohet me një zë të druajtur zonja në moshë vajzës së bëshme

Vajza e sheh e habitur, nuk flet fare.

– Jeni shtatzënë apo jo ? – i thote zonja me zë akoma më të mekur. Vajza buzëqesh dhe mohon me kokë. Edhe unë buzëqesh. Zonja në moshë ndihet keq. Kthehet nga unë dhe më thotë me një vështrim të përulur që më çarmatos por edhe më pikëllon shumë… nuk di pse…

– Çfar… bëra gabim… po une kujtova se qe shtatzënë… të më falni se nuk doja ta fyeja.

Shikimi i saj eshte aq i përulur, aq delikat, aq i sinqertë, sa unë seç ndjej një dëshirë ta përqafoj. Në fakt nuk bëj asgjë nga këto. Maska  që përdor shpesh për të fshehur emocionet më është bërë tashmë një fytyrë e dytë. Mezi nxjerr një kompliment.

– Jo zonjë, përkundrazi – ia kthej, – sikur të ishin të gjithë kaq të vëmendshëm sa ju.

U duk se nuk e priste komplimentin. Më vështroi një copë herë drejt në sy me vështrimin e saj, të drojtur që mua vazhdoi të më pikëllonte edhe më shumë, pastaj më falenderoi me gjysëm zëri.

Kur u afrua stacioni, u ngrit me gjeste të kujdesshme të mos shkelte njeri dhe zbriti. Ecte ngadalë, sikur të kishte frikë se lëndonte pllakat e trotuarit.

E ndoqa me sy derisa humbi në një kryqëzim.

Dua te plakem si ajo !

II

Jam sërish në autobuz. Ka shume pak njerëz. Gjë e rrallë. Diku andej nga fundi dëgjohet një e qeshur e fortë. Kthej kokën; tre gra që duhet të jenë rreth të pesëdhjetave ose ndoshta më pak, padyshim duhet të tregojnë me shumë se ç’jane, ( nuk është faji i tyre në fakt ), ia kanë kërcitur bisedës me zë të larte, flasin në dialekt verior. Po japin shfaqje për të gjithë autobuzin

– Të n’a hajë m**** Edi Rama, të n’a e hajë edhe socialistja. Ne të veriut kemi sunduar e do sundojmë gjithmonë. Ju të tjerët jeni m****…  n’a drejtohet ne pasgjerëve. Nuk jeni të zotë hiç, ne erdhëm që nga ana e anës dhe iu vumë pistoletën në fyt. Ua morrëm tokat dhe po ju komandojmë. Jemi te zote s’keni ç’na bëni.

Ajo vazhdon të qeshë me zë të lartë e të thërrasë si e ndërkryer.

E pasojnë në kor të tjerat.

Unë zbres një stacion përpara.

III

Është mëngjes. Sërish në autobuz. Në ndenjësen përpara meje është ulur një burrë i moshuar me borsalinë dhe me disa qeska në dorë. Duhet të ketë dalë që me natë për t’ i bërë pazarin gruas.

Autobuzi ndalon papritmaz dhe fatorino, një biond flokëdjegur, me një model flokësh asimetrik, fillon të bërtasë fort.

–       Hajde zbrisni shpejt, shpejt, hipni tek autobuzi tjetër se ne do kthehemi, deri këtu jemi…

Njerëzit fillojnë të zbresin me nxitim, të gjithë kokëulur. Askush nuk proteston. Të fundit çohemi unë dhe burri i moshuar me borsalinë. Ai mbledh qeskat me kujdes por gjithashtu është aq xhentil sa të mos harojë të më lërë mua të kaloj më parë…

Unë e falenderoj me kokë.

Zbresim.

Ndërsa flokëdjeguri vazhdon të thërrasë; – Shpejt, shpejt !… Dhe mua nuk di pse e thirrura e tij më bëhet; – Shnel, shnel !…

Befas ndaloj këmbët m’u përpara tij dhe i them ;

– Po mirë mor zotëri ( këtu e teprova e di ) , po ç’kusur kemi ne të shtypemi se të ndërohet mendja ty ?

– Po unë për mirë e kam, që të mos vonoheni, – thotë ai, – pa të jetë për mua, hajde rri me mua tek autobuzi bosh…

Sytë i marrin një dritë të shëmtuar. Unë vuvosem, nuk e di pse nuk arrij t’ia kthej, mbase prej faktit që duhet të shpejtoj se mos më ikë dhe autobuzi tjetër.

Por burri me borsalinë i cili e ka dëgjuar të gjithë dialogun tonë kthehet nga fatorinua dhe i thotë;

–       Apo ç’je dhe fytyrë e bukur ti !…

Njerëzit në autobuz qeshin të gjithë. Ajo e tyrja është një e qeshur çliruese, dukej se prisnin një sinjal, është një lloj hakmarrje ndaj mënyres kafshërore me të cilën trajtohen kur marrin dhe paguajnë shërbimin e transportit publik.

– Ç’ia bëre mirë – i thotë një zë nga fundi.

Autobuzi niset dhe lë pas fytyrën e ngërdheshur keqaz të fatorinos i cili nuk ka mundur të replikojë burrin me borsalinë.

Sa keq që përditë e më pak gjen gra si zonja elegante në autobuz, dhe burra, si burri me borsalinë. Duket se vendin e tyre po e zënë pijanecët me sy të kuq që të shohin neveritshëm, që të drejtohen pa pikën e respektit me ; “oj teee” ose “na mi ti”, etj etj.

Unë nuk dua të di nëse gruaja elegante dhe burri me borsalinë votojnë për partinë komuniste apo për atë fashiste, unë nuk dua te numëroj as  tabutë e tyre ( nëse kanë ), unë nuk dua të di as se në ç’shkolla të Lindjes kanë studiuar, më mjaftojnë gjestet e tyre, të lëmuara, elegante,  për të shkruar këto rreshta… dhe për t’u thënë një faleminderit të madhe…

Faleminderit që ekzistoni… edhe për pak….

© Arlinda G.