Pa titull

25 September, 2010

 
Avionët lënë një vijë të mprehtë në qiell,
që çpon, tej për tej, vrundujt e reve,
si çpime hipnotike, dervishësh, që kërcejnë përreth flakës…
 
Po ti,
me cilin nga ata, u ngute me mjegullën?
me cilin prej tyre, i therre qiejt e mi?
 
©Arlinda G.
 
 
ag11.jpg 
Advertisements

.

20 September, 2010

http://www.youtube.com/v/DLr1oWjIC44

 

Poezi nga Ezra Pound

17 September, 2010

 
Ezra Pound
 
O brez tërësisht i vetëkënaqur
              dhe krejt i pa-rehatshëm!
Kam parë pikniqe peshkatarësh në diell
I kam parë me familje të ç’rregullta
Degjova shakatë e pahijshme
               dhe pash qeshjet e tyre dhëmbëplota.
Dhe jam më i lumtur se ju
Dhe ata qenë më të lumtur se unë:
Dhe peshqit notojnë në liqen
         e as rroba s’kanë me vete
 
 
Modele
 
Erinna është një nënë model,
Të bijtë s’ia kanë mësuar kurrë kurvëritë,
Edhe Lalage si nënë është ideale,
Fëmijët i ka të dhjamur e të lumtur.
 
Pasanikut Dives
 
E kush jam unë të të dënoj, o Dives,
Unë, që jam po aq i hidhëruar
Nga varfëria ime,
Sa ti nga pasuritë e kota?
 
(shkëputur nga antologjia e  poetëve amerikanë)

Poezi nga John Ashbery

17 September, 2010

John Ashbery

Kjo dhomë
 
Dhoma ku hyra qe ëndërr e kësaj dhome.
Doemos tërë ato këmbë mbi divan qenë të miat.
Portreti oval
i një qeni isha unë në moshë të njomë.
Diçka vezullon, diçkaje i mbyllet goja.
 
Patëm makarona për drekë përditë
përveç të Dielave, kur një thëllëze e vogë bindej
të na shërbehej. Po përse po t’i tregoj këto gjëra?
Ti as që ndodhesh këtu.
 
 
Përkthimi:
Parid Teferiçi
 
 
Puhia e bregut tej
 
Po ndoshta e kam haruar për fare,
ndoshta qe vërtet siç po thua ti.
E si mund ta di?
Ndërsa jeta bëhet përherë e më e mistershme dhe kërcënuese
me kërrkënd tjetër vërtet të dukshëm,
dhe unë që jam krejt i vetëm dhe pa gojë
si barërat kësaj dite pa erë
ndërsa cicëroj dije.
Gjethet bien, rrëzohen e thahen.
 
Të paktën ndokush mund të dremisë gjer Ditën e Gjykimit-
vërtet do mund vallë? Mati ato që thua,
turma e shqetësuar përsillet e sprapset
në ekuacion plot ngjyra të pritjes së gjatë.
Askush nuk dinte gjë cilat mikroorganizma
Qenë në shndërrim e sipër. Të kam me sy të mirë,
Vetëm kaq mund të bëj për ty.
 
Ajo që ndodh është se ti gjen historinë që nuk do ri-ndërtohet më,
një puhi e matanë bregut e shtyn butë dikë për larg,
por jo shumë larg. Dhe mbulojat e atyre takimeve
për të parë për të, bëjnë një perëndim dielli,
vezullitës e të ç’rregullt, të mprehtë,
si një fjalë e mbajtur kaq gjatë në buze.
Dhe ai nxorri bërthamën.
 
Përkthimi: Gentian Çoçoli

Poezi nga Borges

13 September, 2010

JORGE LUIS BORGES
 
BRUNANBURH, 937 T.Z
 
S’ke askënd në krah.
Mbrëmë vrava një burrë në betejë.
Qe trim e shtatëlartë, prej lozës së qëruar të Anlafit,
Shpata i përshkoi gjoksin, pak më të majtë.
U përpëlit përtokë dhe u bë
shujtë për korbat.
Më kot do ta presësh, o grua që s’të njoh.
Nuk do ta kthejnë anijet që shkasin
mbi ujët e verdhë.
Në orën e agut,
dora jote do ta kërkojë ndër ëndrra.
Është i ftohtë shtrati yt.
Mbrëmë vrava një burrë në Brunanburh.
 
LIBRAT E MI
 
Librat e mi (që s’dinë  që ekzistoj)
janë pjesë e imja si kjo fytyrë,
me tëmtha të thinjur e sy të hirtë,
që më kor e kërkoj ndër pasqyra,
duke ndjekur konturet e saj me dorën konkave.
Jo pa një hidherim të kuptueshëm,
mendoj se fjalët thelbësore
që më përfaqësojnë gjenden në ato faqe
që s’më njohin, dhe jo në ato që kam shkruar.
Më mirë kështu. Zërat e të vdekurve
Do të më flasin prore.
 
Përkthimi: Azem Qazimi
 
 
 
 

Për Gestin…

10 September, 2010

E di, e di, ç’do mendoni sapo të lexoni titullin.
Si? Nga e marr mend? Po nuk duket dhe aq e ndërlikuar. Një titull i tillë, vetvetiu të ravijëzon nëpër mend përfytyrimin e një shkrimi melodramatik, me sfond sentimental.
Ja, tani sikur e përfytyroj nënqeshjen tuaj, ndërsa filloni të lexoni rreshtat e parë. Dhe ju nuk e dini se sa keq më vjen që po ua zhgënjej pritshmëritë rreth melodramës së supozuar… sfondit gjithashtu… Për këtë, më mbetet vetëm t’iu kërkoj ndjesë…
E ja, kështu, pas ndjesës së mësipërme, tani mësuat që nuk bëhet fjalë për ndonjë deklamacion dashurie. (edhe pse do ishte mirë që ndonjëherë, të dëgjonim ndonjë të tillë, në këto kohëra të idhëta, moderne, ku veprime të tilla kategorizohen alarmshëm në patetikën e modës së sezonit të kaluar)
Por që të mos zgjatem e të mos iu bëj të humbisni durimin, në mënyrë që pastaj të mos më kanoseni nëpër rreshta: -po hë pra, thuaje të shkretën, kush dreqin është Gesti?, po ju them menjëherë që Gesti është një vogëlush rreth të shtatë viteve.
Ai ka flokë të gështenjtë, të errët, të qethur shkurt, rrumbullak rreth kokës së bukur, (pa qoshe, me siguri kur ka qenë bebe, nëna e tij, e kujdesshme e ka vënë të flejë në të dy krahët), sy të shkruar, fytyrë të vogël, të rregullt, bluzë të pastër, (nuk ia mbaj mend ngjyrën) sandale që nuk u është këputur asnjë rrip dhe pantallona të shkurtra ngjyrë bezhë.
Gestin mund ta hasni shpesh nëpër rrugët e Tiranës. Ecën nxitimthi, u afrohet kalimtarëve dhe u përsërit dy herë rresht, pa-ndërprerje, të njëjtën fjali: – Xhaxhi, do leukoplastë?  – Teta, do leukoplastë?
Ai e përsërit dy herë fjalinë (pa pauzë në mes), pa të të lënë kohë të përgjigjesh. Ndoshta se ka parashikuar me mendjen e tij, të vogël, prej shtatë vjeçari që kalimtarët mund të mos e kuptojnë që me fjalinë e parë…
Në shtëpinë time është një sirtar i mbushur plot me leukoplastët që më shet Gesti. Unë jam klientja e tij, e përhershme.
Sigurisht që leukoplastët më nevojiten, ndodh shpesh të më vrasin këpucët, por më shumë më vrasin syte e tij.
 
Ja ku po vjen edhe sot të më drejtojë pyetjen e zakonshme që përsërit pa- ndërprerje, dy herë rresht…
Sapo u është drejtuar atyre dy burrave që kanë ndalur duke biseduar disa hapa përpara meje. Ata i janë përgjigjur që nuk duan leukoplastë, disi të inatosur se ai u ka prerë në mes bisedën, ose, ndoshta sepse kanë këpucë cilësore që asnjëherë nuk i vrasin… ku i dihet…
Gesti largohet me të shpejtë prej tyre, dhe, ja ku ndalon këmbët përpara meje. Ai nuk më mban mend. S’ka se si, sheh shumë fytyra në ditën e tij, të gjatë e të lodhshme, të punës.
Unë sidoqoftë i nxjerr lekët prej çantës përpara se ai të më drejtojë pyetjen robotike: – Teta, a do leukoplastë?
Gesti më jep leukoplastët, pastaj më kthen reston në heshtje. Ndoshta i kënaqur që i kam kursyer pyetjen e lodhshme.
Unë i marr vetëm leukoplastët.
Ai më shikon për një grimë, drejt e në sy, me krahun ende të zgjatur, e reston në pëllëmbën e vogël. Unë hezitoj një çast. Druhem se mos është ndjerë i fyer që ia kam lënë reston, kështu që zgjas gishtat drejt pëllëmbës së tij, t’ia marr. Pastaj më shkrep nëpër mend dyshimi se mos ndoshta nuk e ka kuptuar se unë dua t’ia lë reston.
– Epo, në djall delikatesa, – them me vete.
Kthehem nga ai dhe ia lë sërish në pëllëmbë reston që sapo më ka dhënë.
– Këto janë për ty – nxitoj t’i them, – zëre se të qerasa me një akullore.
I përkëdhel flokët dhe nuk e di pse fillon të më merret goja. Më duket sikur kam futur hundët, krejt e paftuar në hallet e tij, të mëdha, prej të vogli.
Ai vazhdon të më shohë edhe për disa çaste të tjera, pa folur. Nuk arrij dot të kuptoj nëse është i kënaqur apo i pakënaqur. Fytyra e tij nuk shpreh asnjë ndjesi. Ky mos-reagim i tij më bren përbrenda, kështu unë guxoj edhe më shumë, e pyes se kush e dërgon për të shitur leukoplastët.
Ai nuk flet
Unë këmbëngul edhe njëherë me pyetjen, por ai tund kokën në shenjë mohimi. Është e qartë, nuk do të tregojë. Janë shumë dinjitozë syte e tij, të shkruar.
Të dy burrat disa hapa përpara meje, tani kanë ndalur këmbët në mes të rrugës dhe më kanë ngulur sytë mua, ndërsa bisedoj me Gestin.
Ai largohet te disa kalimtarë të tjerë, ndërsa të dy burrat vazhdojnë të më shohin mua sikur të kem zbritur nga ndonjë planet tjetër.
Atyre u bëj përshtypje unë… që më bën përshtypje Gesti…
Jo, Gesti vetë, atyre nuk u bën asnjë përshtypje.
Burrat thjesht duken të habitur, me habinë time. Atyre u janë mësuar sytë duke parë fëmijë që punojnë. Sepse në këtë vend është shumë e lehtë të të mësohen sytë me anormalitetin. Dhe ndonjë ditë, ky anormalitet as mua nuk do m’i vrasë më sytë.
Po filloj të ndihem në siklet prej vështrimit të pa-takt, të burrave. Kështu që gjej shpëtim tek një poster publicitar i ngjitur në një pemë, në të cilin lajmërohet bujshëm se në një pub të kryeqytetit do të jetë i pranishëm dhe një “dixhei” i njohur. “Dixhei” pozon që nga pema, i veshur me kostum e kollare, si ato të një avokati të vërtetë, ndërsa unë pyes veten; pse çdo gjë është kaq e ngatëruar në këtë vend? (përpara disa çastesh jam shkëmbyer me një avokat të veshur si “dixhei”).
Gesti tani ka ndalur këmbët pranë një kioske. Atje është një burrë me kanatiere dhe një grua qukse, me sy të picëruar, e cila ka hedhur në kokë një fashë të bardhë për t’u mbrojtur nga vapa.
Gruan e marr inat që me shikimin e parë.
Gesti diçka u thotë atyre të dyve. Unë nuk arrij të dëgjoj ç’thotë, pastaj ai nxjerr lekët dhe ia jep gruas.
Në mendjen time vërshojnë njëqind pyetje paranojake. – Mos janë prindërit e tij?
– Jo, jo, nuk duhet të jenë, – rrëzoj me vete, aty per aty, hipotezën time, – nuk duhet të jenë, – përforcoj me vete mendimin, – sepse gruaja diçka po kërkon nëpër xhepa. Ajo nxjerr prej andej ca kartmonedha dhe ia jep Gestit..
Me ç’kuptoj, Gesti u ka thyer lekët atyre.
Por unë nuk ia heq sytë gruas. Ndjek vëmendshëm veprimet e Gestit për të parë nëse gruaja ia ka hedhur. Sepse seç kam një ndjesi se nëse gruaja nuk është e ëma,  ajo padyshim do t’ia hedhë me lekët.
Por Gesti duket i qetë dhe unë lehtësohem disi… akoma më shumë kur burri me kanatiere i bie nga supet me përkëdhelje.
– Edhe nëse ia kanë hedhur, – ngushëllohem, pafuqishëm, me vete unë, – të paktën Gesti mori një përkëdhelje, pas rraskapitjeve të mundimshme nëpër vapë.
– Apo mos ndoshta  burri me kantiere është i ati, dhe tani e përgëzon për punën e kryer?
Tani e kam marrë inat edhe burrin… ndërsa dëgjoj një fëmijë që më kalon përbri, t’i thotë së ëmës që e mban për dore: – O  ma, o ma, shiko Gestin, e kam në klasë, ka dalë të shesë, iiiiiii…
– Epo, është nga rrethet ai – i thotë gruaja e vetë-kënaqur, që me ç’duket, duhet të jetë me origjinë kryeqytetase.
Sepse të jesh “nga rrethet”, këto kohëra metropolitane është si të kesh një lloj zgjebeje të pashërueshme. Një vulë turpi. Është sikur ta meritosh gjithçka që të përplaset në fytyrë. Ti nuk duhet të bëzash; se je “nga rrethet”, se ke damkën… Besoj i keni parasysh ato filmat e shekullit të tetëmbëdhjetë, ku shpesh shihnim se si femrat e pa-virtytshme damkoseshin me një zambak turpi në shpatull. Fëmijë, gjithmonë e kam pyetur veten, se ç’mund të kishte të përbashkët me mëkatin, një lule aq e dlirë dhe e pafajshme si zambaku?… Po vetëm një djall mund ta kuptojë simbolikën e çuditshme, të shekullit të karrocave… apo atë, të kryeqytetasve tanë, autoktonë…
Ndërkohë unë përpiqem edhe njëherë të gjej me sy Gestin, por ai përfundimisht më ka humbur nga sytë.
Nesër do më dalë sërish përpara, dhe s’ka se si ta lexojë këtë që kam shkruar për të. Nuk mund, dhe nuk dua, t’ia tregoj. Pastaj kam frikë se ndoshta s’do dijë të lexojë mirë. Ja, sikur e përfytyroj t’i përmbyset koka e lodhur mbi fletoren e hapur, të detyrave…
Nesër ai si zakonisht e do më pyesë dy herë rresht: – Teta do leukoplastë?
E unë, si gjithmonë do të nxjerr lekët nga portofoli dhe do ia blej. Sepse ndodh të më vrasin këpucët… ndërsa, nuk do jem e sigurt, nëse do të gjendet dikur, ndonjë lloj leukoplasti në këtë shoqerinë tonë, për ato të vrarat e pa-dukshme, ende të pa-identifikuara në shpirtin e tij, çdo herë që ia refuzojnë me nervozizëm leukoplastët…
Gesti nuk do ketë mundësi as ta ruajë gazetën, siç bëjnë zakonisht të ashtuquajturit Vip-a me faqet e gazetave, në të cilat flitet bujshëm për botokset, silikonët, pirsing-un, replikën talebaneske në parlament…
Po ju, nëse e hasni në rrugë, më e pakta që mund të bëni është t’i blini disa pako me leukoplastë.
Ideale do ishte sikur t’ia blinit të gjitha pakot që mban nëpër duar, kështu do t’i blinit Gestit, një ditë liri për t’u ndjerë fëmijë.
Pra, blini leukoplastë!  Kurojnë të vrarat e këpucëve… por jo ato të ndërgjegjes…
 
 ©Arlinda G.                                                                    Qershor 2010
 
 
 
 
 
 

Muz’(g)

6 September, 2010

 

Ajo është aty,
mbështjellë kulpër në trokthin e tastierës,
 
flokë-ngecur ndër metafora,
lakuar përmbi retiçenca,
gjunjë-vrarë nëpër njëmbëdhjetë rrokësha,
 
psherëtin brenda kllapës… e s’ngopet me frymë,
ndërsa tej dritares, një yll i vetmuar,
luan një jazz të panjohur, ndër partitura galaksish,
 
e ai, kërkon t’i ruaj ritmin,
ashtu i humbur nëpër brinjë-tastot e saj,
që thërmohen ndër gishta,
e stërpikin dhimbtaz, si krahë të dërmuar, fluturash,
pluhur poezish…
 
Ajo është aty,
ende aty,
 
flokë-ngecur ndër metafora
stërkëmbëshur pikëpyetjesh të gërmuqura,
kruspulluar përmbi presje paranojash,
 
dhe e friguar për vdekje
se mos rrëzohet në kosh…
 

 

©Arlinda G.

VRASJE

3 September, 2010

ERICH FRIED

Më parë kohën

pastaj mizën

mbase miun

pastaj sa të mundësh njerëz

dhe pastaj kohën.