Të ngashëryer në këngën magjike

12 April, 2013

Botuar më: 16 shkurt 2013 në gazetën”Shqiptarja.com”

Kur isha fëmijë dhe qëllonte të ndiqja në televizor ndonjë këngëtare që këndonte në natyrë, e kënga fillonte përpara se ajo të hapte gojën (gjë që ndodhte rrallë, por ndonjëherë ndodhte), përpiqesha të imagjinoja se ç’magji duhej të kishte pas kësaj, duke provuar me vete të nxirrja ndonjë tingull ndërsa mbaja gojën mbyllur. Por nuk arrija të nxirrja asnjë për be, edhe pse përpjekjet e mia kishin një seriozitet dramatik për t’u admiruar. Mund që këtë vështirësi ta kesh patur edhe ti lexues, por nuk po zgjatem shumë me ty, pasi redaksia ka një limit mbi gjatësinë e shkrimeve, (por do e gjejmë, sidoqoftë, një rrugë komunikimi, mbase duke përdorur fjali si në telegrame të tipit; -X-i vdiq, shesim shapka!)

U desh të kalonin kohë, derisa të vinte kënga magjike, aty ku të gjithe ia arritën ditës të bëhen këngëtarë e të këndojnë me play-back, ndërsa unë ia arrita ditës të qartësoja magjinë në mëndjen time; quhet kënga magjike, pikërisht se këngëtarët këndojnë si me magji; kënga fillon atherë kur s’e pret, ndërkohë që ata janë duke rregulluar flokët, fustanin, duke i bërë shenjë ndonjë shikuesi në rradhën e parë; “kur do e lëmë për kafe?”, kur janë në tualet…

Për të vazhduar pastaj me skenografinë. Pa prit, si ishte ajo puna e atij skenografistit italian që kishte lënë Sanremon për këngën magjike? Këtu ti lexues, kthjellohesh dhe ke dëshirë të hidhesh nga dritarja nëse e ke patur me dy mëndje vetëvrasjen.Vështirë për ta besuar por nëse vërtet ai e ka lënë Sanremon për këtë gjë, skenografisti i paska bërë një shërbim të madh kombit italian, sepse mënyra se si është konceptuar e gjitha, e ashtuquajtura këngë magjike duket vërtet; too much! Që do të thotë; E tepruar! (në Shqipërinë tonë të kompleksuar, një “i jashtëm” është kurdoherë një njeri i jashtzakonshëm, një lloj pasaporte hyjnore). Pastaj nuk kuptoj; ç’është kaq e nevojshme që këngët të shoqërohen me efekte? (Zajminën që e ngrenë në krahë, e ulin, e ngrenë prapë… gjithë ato efekte për ta shpërqëndruar shikuesin prej faktit që ajo s’di të këndojë). Një lloj kopje e pabukur e festivalit europian, edhe pse ai, për nga natyra është mjaftueshëm i pabukur, vetë. Aq më tepër në rastin kur një këngëtar ankohet se ka dalldisur, dhe balerinat i bien kokës për të përforcuar idenë. Një koreografi të tillë mund ta bëjë fare mirë edhe djali i komshijes sime që është tre vjeç, ai gjithmonë e ka zakon t’i bjerë kokës, asnjëherë s’e kam kuptuar pse, ku i dihet, mbase kërkon të bëhet edhe ai koreograf, fëmijët e sotëm shkruajnë CV edhe për kohën që kanë ndenjur në barkun e nënës. Çdo herë që më bie rasti që në ndonjë stacion muzikor të ndesh këtë këngë, më kujtohet një sekuencë nga një film; gjyshja është duke gatuar, nipi i afrohet dhe i thotë; kam marrë një vendim, do bëhem artist! Pas kesaj, gjyshja i bie kokës (së vet) me tigan!

Por le të kalojmë tek lotët. Oh, po jo ato të vërtetët, le të kalojmë tek lotët skenografikë. Seç ka dalë një modë e çuditshme në këtë spektakël, ku këngëtarët duhet të qajnë, medoemos… Atyre ua sprucojnë lotët pikërisht në vendet ku nuk u prishet grimi Ja përshembull; një këngë që këndon Era Rusi ndërsa një djalë e shoqëron me kitarë; mjaft e bukur! Komplimente kompozitorit, më pak tekstshkruesit. Por loti i Erës nuk të emocionon, pasi dalllohet fare qartë që është ujë i sprucuar dhe jo lot i vërtetë. Në të njëjtin festival, një vit më vonë, Rozana Radi do t’këndonte; “Ti s’ke zemer”. Po t’i krahasosh këto dy këngë me njëra-tjetrën; të dyja të bukura për nga vija melodike, ajo që më përfshin më shumë emocionalisht është kënga e Rozanës, sepse ajo nuk ka nevojë të qajë me lotë skenografikë për të mashtruar publikun empatik. Radi edhe pa lotë, di t’ia dalë mrekullisht, sepse vendos shpirtin në këngë, dhe kam përshtypjen se ajo vendos shpirtin në gjithçka që bën, një artiste me personalitet të fortë qe ka guximin të mos shtiret në një vend ku farsa është kthyer në vlerë…

E meqë jemi tek lotët, tani më kujtohet një tjetër sekuencë nga një film tjetër. Një gazetar interviston një femër të keqtrajtuar dhe gjatë rrëfimit kamera inkuadron fytyren e tij, të përlotur. Kolegia e tij, e punës preket aq shumë nga ky fakt saqë fillon të shoqërohet me gazetarin. Në fund të filmit zbulohet që gazetari nuk kishte qarë vërtet por i kishte sprucuar lotët. Gazetarja e lë sapo e merr vesh këtë. Por ky është vetëm një film amerikan, i dashur lexues, këngëtarët ende nuk i kanë kaq skrupuj parimorë në ndërgjegjet e tyre, sa të ndahen për gjëra të tilla, kështu që vazhdojnë të lirë të thonë me krenari, poshtë e lart, nëpër intervista, që kanë qarë me lotë skenografikë.

Tani kalojmë tek prezantuesit. Duket humbje kohe që Arditi bën prezantuesin, ndërkohë që është humbje e madhe për muziken shqiptare që Arditi nuk bën kompozitorin, atë që ai di të bëj më mirë. Shkojmë tek vajzat prezantuese të festivalit të fundit; brunja të lë krejtësisht indiferente, i mungon vetëm fjalia; “Paqe në bote”, për të plotësuar kuadrin, ndërkohë që biondja, ka mundësi të jetë e talentuar si aktore, por unë seç kam një vështirësi kur dëgjoj zërin e saj; më shumë se për një aktore ai zë do përshtatej për të kënduar himne naziskinësh, sikur vajza të kish jetuar në atë epokë, me siguri që do e merrnin në rininë fashiste.

Sigurisht që unë vazhdoj të mos kuptoj ç’është kaq e nevojshme që në një festival kënge të theksohet vazhdimisht se qeveria është e pranishme në rradhën e parë, me një egzaltim të tillë, njëlloj sikur theksojnë praninë e Zotit, ndërkohë që prezantuesit u servilosen, (për të mos thënë; u jargosen) duke i bërë me zor personazhe si; Roemo, Brad Pitt, etj.

Vazhdojmë më tej; tekstet e këngëve kur nuk janë të thata, janë patetike, ndonjë deri në grotesk. Në të vërtetë në të gjitha këngët pas 90-ës ndihet mungesa e poezisë së bukur, asaj dinjitozes edhe pse ka poetë shumë të mirë (që për fat të keq s’i hyjnë në punë as dreqit në këtë vënd), ndërkohë që Skënderaj vazhdon të qajë e të marrë çmime duke vuajtur. Ai qan, Era qan, një tjetër që s’ia di emrin po kështu. T’i biem shkurt; të gjithë ngashërehen në këngën magjike!

Për të mos përmëndur këtu faktin kur njëra vendos t’i bëj flokët kaçurrela, të gjitha të tjerat turren t’i bëjnë si ajo, apo buzkuqin, që duket i njëjti për të gjitha.(krizë gjithandej; kozmetiko-kozmike)

Sidoqoftë, disa nga këngët janë vërtet cilësore. (psh.Gjokës i duhet gdhendur në ballë; Pasuri kombëtare, ruhet nga shteti!). Siç dhe e theksova më lart, mirë do të qe që këngët të këndoheshin kur në skenë të ishte i pranishëm edhe këngëtari, por kjo është një hollësi e vogël dhe e papërfillshme, krahasuar me faktin që skenografinë e ka bërë dikush që ka refuzuar Sanremon.

“My fake plants died because I did not pretend to water them”. Lulet e mia, të shtirura, u thanë se unë nuk u shtira se i ujita” është një thënie.

Përfytyro lexues si do të qe, nëse, ndërkohë që këngëtarët shtiren sikur këndojnë, publiku të shtirej sikur i duartoket.

 © Arlinda G.

One Response to “Të ngashëryer në këngën magjike”


  1. Apparently, the duct tape, or any other tape, suffocates the wart
    as it cuts off oxygen and alloww the body’s immune system to kill the wart. Once your mole is dry, cut a piece of duct tape three times the size of the mole. After throughly washing the area then placing ice on top of acne will support with the swelling and pain.


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: