Shfryva ca nëpër dhëmbë, kur sot në mëngjes mbrrita në punë, si zakonisht, teksa kërkoja dhe nuk gjeja çadrën që kisha lënë poshtë sirtarëve, një ditë më parë. Ç’është e vërteta, çadra nuk ishte dhe aq e re, por ama, as aq e vjetër nuk ish. Kështu që më erdhi vërtet keq që nuk po e gjeja, por jo për arsyet që mund të vërtitësh ndër mend ti lexues.
Ti me siguri do më përgjigjesh tani: – ku e di ti ç’mendoj unë? Dhe ke të drejtë, ka mundësi që të mos e di, por ama asgjë nuk më pengon mua të hiqem sikur e di. Ne këtu në metropol, gjithmonë hiqemi sikur dimë dhe marrim me mend gjithçka.(vë bast se edhe për këtë që thash, ti tani do tundësh kokën dhe do thuash shpërfillës: – e di, e di… dhe s’ka gjë se vetëm sa do hiqesh sikur…)
Pasi kërkova e kërkova, me minuta të tëra, ende pa pirë kafen e mëngjesit, u ula në karrigen time të punës, dhe siç më është bërë zakon së fundmi, u përpoqa t’i gjeja një anë pozitive kësaj humbje.
Është kjo një mënyrë përshtatje me “të keqen”, e kam shpikur vetë. Funksionon gjithmonë. Të këshilloj ta përdorësh dhe ti.
Që të sqarohem njëherë e mirë; unë fare mirë mund ta zëvëndësoja atë me një çadër të re. Por nuk e kam bërë deri tani, pasi kam një lidhje, gati të sëmurë, me sendet e mia, të vjetra. E kam tmerrësisht të vështirë t’i hedh, apo zëvëndesoj ato me të reja, pasi çdo-njëra prej tyre më duket se ka nga një copë ditar, pak histori modeste nga jeta ime e deri-tanishme, e cila, së fundmi ka filluar të më trembë nëse tentoj ta marr seriozisht…
Tirr e tirr, me mendjen time të freskët dhe ende të pa-kafeinizuar… më në fund i dhash dum: nga kjo humbje unë dal e fituar. Madje, madje, në gjithë këtë klimë ambientimi, arrita deri aty sa të mendoj se personi që ma kish vjedhur: “vetëm sa më paskesh dashur të mirën”. (kujdes “paskërkajorja”!).
Sepse nëse ti lexues jeton në Shqipëri, duhet ta dish mirë se ç’ngarkesë emocionale mbart këto ditë fjala; “çadër”.
Të mbash çadër, kohët e fundit është bërë shumë, po shumë herë më e rrezikshme, se të mbash; të themi: një snajper.
Me një çadër në dorë ti mund të jesh i aftë të kryesh lloj-lloj veprimesh që më parë mund të të jenë dukur të pamundura. Ajo mund të të shërbejë ty në vend të qilimit fluturues, anijes kozmike, apo, për të kryer një atentat, live, në “high definiton”. Dhe menjëherë pasi ta kryesh atentatin, të rrish po aty, në vendin e ngjarjes dhe ta përdorësh bishtin e çadrës si shkop për t’u mbështetur nëse të dhëmbin kockat nga pleqëria.
Ditët e fundit, fëmijët e vegjël nuk i trembin më me; “gogolin”, por me “burrin me çadër”.
Tani më vjen ndër mend, një skeç, gati filozofik, diku andej nga fund-vitet e socializmit të zbutur. Nga ai me kujtohet një batutë: “Gjermanët u maskuan si gjermanë”.
Ehh, po ç’nuk mund të ndodhë tjetër po pate një çadër ndër duar, o njeri! Përveçse ta hapësh kur bie shi, kuptohet, funksion i cili këto ditë e ka humbur krejtësisht kuptimin…
E ke vënë re sa është shtuar këto ditë numri i njerëzve që pranojnë të bëhen qull në shi, vetëm e vetëm që të mos mbajnë çadër?
Për mendimin tim, ka ardhur koha që çadrat të jepen vetëm me leje të posaçme, si armët e gjahut përshembull. (sugjeroj që fantazia të mbahet nën fre aty ku përmendet fjala “gjah”).
Ja pra, sa shume ma paskesh dashur të mirën hajduti i çadrës, mua. E meqë ra fjala: – pastë dorën e mbarë!
Siç thash më lart, unë kam mënyrat e mia të të ambientuarit me “të keqen”.
Ja përshembull: këto ditët e fundit, ku çdo metropolitan: rishtar dhe den-baba-dens, komenton pa-fund ngjarjen e së premtes me; komentet e komenteve, të komenteve, qetësisht ose jo, borgjezisht ose jo, pas një flixhani kafeje apo gotë konjaku, unë jam duke sugjestionuar veten së jam duke jetuar; një ditë normale, në një shtet normal, me çadra normale.
Dhe më beso, që kam filluar ta besoj vërtet këtë auto-sugjestion të frytshëm. Gati them, se pastaj vjen mbrëmja dhe të gjitha këto siguri më përmbysen krejtaz, pasi fillojnë ambientime të tjera.
Ambientimi im me të keqen e për-mbrëmshme, fillon me lajmet.
Kështu ditën e premte, dikush në facebook, i cili jeton jashtë Shqipërise, lutej e përgjërohej t’i gjenim një link, televizioni, “të pa-anshëm”(epo, kësaj i thonë të kërkosh dëborë në gusht, nuk të duket?). Ai nuk po merrte vesh asgjë nga ajo që po ndodhte: lajmet e dy televizioneve kryesorë të vendit, kundërshtonin pa fund njëri-tjetrin.
Për ta vazhduar më tej këtë ambientim, me ligjëratat e opininion-bërësve nëpër showe-t përkatëse, mediatike, të cilët, ashtu brishtësisht, me pak grim; pudër nuancë pjeshke përmbi mollëza, diskutojnë vazhdimisht, këmbë mbi këmbë, për rënien “aspak skenike” që bëri të premten që kaloi, njëra nga viktimat e demonstratës. Në të njëjtën kohë kur prezantuesi i emisionit, nga ana e tij, nuk përmbahet dot së hakërryeri, për faktin se vdekjen live, e transmetoi më parë, një tjetër media që thotë se ajo është lajmi dora vetë.
Asgjë për t’u çuditur, jetojmë në epokën e “high definiton”, kur ndodh një aksident, më parë e filmojmë se sa thërrasim ambulancën.
Unë nuk e di nëse është ndikimi i pudrës apo i ndonjë substance tjetër, narciztike, por këto ditë opinion-bërësit, kane filluar të merren gjerësisht e gjatësisht, me analizën e objektit: çadër. Ata analizojnë ngjyrën, formën, sofistikimin e butonave.
Përfundimi? Nëse keni hem çadër, hem në ngjyrë të roztë, thjesht, ia keni bërë vetes. Keni dy të keqija njëherazi.
Në mënyre që të qëndrojnë komodshëm tek nuancat e ndërmjetme, edhe opinion-bërësit betohen të japin shembullin e tyre, personal, që do të thotë se zotohen të mos mbajnë kurrë çadra. Madje, edhe atherë kur do i’u duhet të bëjnë në këmbë ndonjë copëz udhë, nën shi, ndërsa do dalin nga makinat e tyre, të  ngrohta, luksoze, blerë me honoraret e studiove përkatëse, televizive.
Por në këtë sakrificë unë nuk besoj dhe aq. Imagjino si do tretej pastaj, pudra ngjyrë pjeshke në mollëzat e tyre, të brishta… Si do varej poshte në rrëpira, e do zgërlaqej e gjitha, nëse ata do i ekspozoheshin shiut.
Por, e ka një zgjidhje edhe për këtë. Për të evituar gjithë këtë pa-rehati, aspak skenike, është e këshillueshme që opinion-bërësit të mbajnë një lloj tjetër, çadre, pikërisht ate llojin e çadrave “të lehta”, e të pa-dëmshme, plot ojna e tantella, që mbanin dikur “madmazelat”, diku andej nga shekujt e 17-të, 18-të, gjatë shëtitjeve nëpër puhizat lozonjare që u ledhatonin fytyrat e përskuqura me të njëjtën nuancë. Ca çadra delikate, të lehta; pupël, që do harmonizoheshin edhe me nuancën pjeshkë të pudrës mbi mollezat e opinion-bërësve.
(Ndërsa qeshë duke shkruar rreshtat e mësipërm, më kaloi përpara syve një sekuencë nga një video-clip i një kënge të Pink që tani po jepet në televizor. “Stupid girls” titullohet kënga. Dhe fabula e sekuencës është pak a shumë kjo: Personazh/ja shtyp një njeri me makinë dhe duket se më pas kërkon t’i vije në ndihmë. Ajo ndalon makinën, drejton pasqyrën, dhe… lyen buzët… kjo është ndihma)
Por le të vazhdojmë më tej.
Përtej gjithë harmonizimit skenografik, të lart-përshkruar, opinion-bërësit sidoqoftë, përpiqen të jenë gjakftohtë e të pa-anshëm, ashtu siç thuhet se duhet të jetë një profesionist i vërtetë në lëmin publicistik, i cili nuk përzihet kurrë emocionalisht me lajmin, apo me viktimën, sidomos kur kjo e fundit ka kryer “rënie jo-skenike”…
Sepse kohërat e profesionalizmit modern nuk lejojnë asnjë emocion. Në këtë pikë ata janë të gjithë profesionistë. Madje, për këtë punë kaq të vështirë, unë jam gati të propozoj që ata të marrin edhe “extraordinary”, (pagesë shtesë) përveç honorarëve… ndërkohë që ambientimi im me të keqen vazhdon…
Diku, në një libër të Leo Buscaglia-s, kam lexuar një fragment të bukur; një pjesë ku autori tregon se si nëna e tij hiqte mënjanë rezerva të tëra, ushqimesh, dhe i ruante për ditët e urisë kur familja mbetej trokë. E pikërisht në ato dite të vështira ajo gatuante  gjellët më të mira në mënyrë që fëmijët të mos i ndjenin as psikologjikisht efektet e urisë.
Diçka e ngjashme kjo me auto-sugjestionin tim.
Por, vetëm se unë tani kam frikë se një dite do më mbarohen të gjitha këto rezerva… Kështu, pastaj do detyrohem ta lë këtë vend, i cili kushton më pak se një honorar opininon-bërësi, në show-n e rradhës.
Ta lë, e te iki diku tjetër, atje ku njerëzit ndihen të lire të ecin, të këndojnë, të bërtasin, të kundërshtojnë, të qajnë, të përqafohen, poshtë çadrave të tyre.
Këtë mendoj në ditët e javës…
Pastaj vjen e diela… dhe ti sheh se si të rrëzohen përpara syve të gjitha skenat e imagjinuara.. Të dielën ti ndjen se duhet të bësh një vizitë në varreza, të vendosësh atje një trëndafil të bardhë, për të qetësuar turbullirat brenda…
Sepse ti mund të ikësh, mund të harosh, mund të mbartësh në krahë, gjithë jetën tënde; kujtimet, fotografitë, lodrat e fëmijërise, por nuk mund të mbartësh me vete ata që nuk janë më…
Sepse atdheu… është aty, ku ti, ke “të rënët e tu”…
 
        
          shënim:
1-     kush e ka gjetur çadrën, le ta mbajë… le ta përdorë si anije kozmike…
2-     ky nuk është shkrim për gazetën: “Tema”,  lutemi të mos e “vjedhë”, ajo, le ta kërkojë gjetkë shtatë përqindshin e saj.
 
© Arlinda G.
Advertisements

Për Gestin…

10 September, 2010

E di, e di, ç’do mendoni sapo të lexoni titullin.
Si? Nga e marr mend? Po nuk duket dhe aq e ndërlikuar. Një titull i tillë, vetvetiu të ravijëzon nëpër mend përfytyrimin e një shkrimi melodramatik, me sfond sentimental.
Ja, tani sikur e përfytyroj nënqeshjen tuaj, ndërsa filloni të lexoni rreshtat e parë. Dhe ju nuk e dini se sa keq më vjen që po ua zhgënjej pritshmëritë rreth melodramës së supozuar… sfondit gjithashtu… Për këtë, më mbetet vetëm t’iu kërkoj ndjesë…
E ja, kështu, pas ndjesës së mësipërme, tani mësuat që nuk bëhet fjalë për ndonjë deklamacion dashurie. (edhe pse do ishte mirë që ndonjëherë, të dëgjonim ndonjë të tillë, në këto kohëra të idhëta, moderne, ku veprime të tilla kategorizohen alarmshëm në patetikën e modës së sezonit të kaluar)
Por që të mos zgjatem e të mos iu bëj të humbisni durimin, në mënyrë që pastaj të mos më kanoseni nëpër rreshta: -po hë pra, thuaje të shkretën, kush dreqin është Gesti?, po ju them menjëherë që Gesti është një vogëlush rreth të shtatë viteve.
Ai ka flokë të gështenjtë, të errët, të qethur shkurt, rrumbullak rreth kokës së bukur, (pa qoshe, me siguri kur ka qenë bebe, nëna e tij, e kujdesshme e ka vënë të flejë në të dy krahët), sy të shkruar, fytyrë të vogël, të rregullt, bluzë të pastër, (nuk ia mbaj mend ngjyrën) sandale që nuk u është këputur asnjë rrip dhe pantallona të shkurtra ngjyrë bezhë.
Gestin mund ta hasni shpesh nëpër rrugët e Tiranës. Ecën nxitimthi, u afrohet kalimtarëve dhe u përsërit dy herë rresht, pa-ndërprerje, të njëjtën fjali: – Xhaxhi, do leukoplastë?  – Teta, do leukoplastë?
Ai e përsërit dy herë fjalinë (pa pauzë në mes), pa të të lënë kohë të përgjigjesh. Ndoshta se ka parashikuar me mendjen e tij, të vogël, prej shtatë vjeçari që kalimtarët mund të mos e kuptojnë që me fjalinë e parë…
Në shtëpinë time është një sirtar i mbushur plot me leukoplastët që më shet Gesti. Unë jam klientja e tij, e përhershme.
Sigurisht që leukoplastët më nevojiten, ndodh shpesh të më vrasin këpucët, por më shumë më vrasin syte e tij.
 
Ja ku po vjen edhe sot të më drejtojë pyetjen e zakonshme që përsërit pa- ndërprerje, dy herë rresht…
Sapo u është drejtuar atyre dy burrave që kanë ndalur duke biseduar disa hapa përpara meje. Ata i janë përgjigjur që nuk duan leukoplastë, disi të inatosur se ai u ka prerë në mes bisedën, ose, ndoshta sepse kanë këpucë cilësore që asnjëherë nuk i vrasin… ku i dihet…
Gesti largohet me të shpejtë prej tyre, dhe, ja ku ndalon këmbët përpara meje. Ai nuk më mban mend. S’ka se si, sheh shumë fytyra në ditën e tij, të gjatë e të lodhshme, të punës.
Unë sidoqoftë i nxjerr lekët prej çantës përpara se ai të më drejtojë pyetjen robotike: – Teta, a do leukoplastë?
Gesti më jep leukoplastët, pastaj më kthen reston në heshtje. Ndoshta i kënaqur që i kam kursyer pyetjen e lodhshme.
Unë i marr vetëm leukoplastët.
Ai më shikon për një grimë, drejt e në sy, me krahun ende të zgjatur, e reston në pëllëmbën e vogël. Unë hezitoj një çast. Druhem se mos është ndjerë i fyer që ia kam lënë reston, kështu që zgjas gishtat drejt pëllëmbës së tij, t’ia marr. Pastaj më shkrep nëpër mend dyshimi se mos ndoshta nuk e ka kuptuar se unë dua t’ia lë reston.
– Epo, në djall delikatesa, – them me vete.
Kthehem nga ai dhe ia lë sërish në pëllëmbë reston që sapo më ka dhënë.
– Këto janë për ty – nxitoj t’i them, – zëre se të qerasa me një akullore.
I përkëdhel flokët dhe nuk e di pse fillon të më merret goja. Më duket sikur kam futur hundët, krejt e paftuar në hallet e tij, të mëdha, prej të vogli.
Ai vazhdon të më shohë edhe për disa çaste të tjera, pa folur. Nuk arrij dot të kuptoj nëse është i kënaqur apo i pakënaqur. Fytyra e tij nuk shpreh asnjë ndjesi. Ky mos-reagim i tij më bren përbrenda, kështu unë guxoj edhe më shumë, e pyes se kush e dërgon për të shitur leukoplastët.
Ai nuk flet
Unë këmbëngul edhe njëherë me pyetjen, por ai tund kokën në shenjë mohimi. Është e qartë, nuk do të tregojë. Janë shumë dinjitozë syte e tij, të shkruar.
Të dy burrat disa hapa përpara meje, tani kanë ndalur këmbët në mes të rrugës dhe më kanë ngulur sytë mua, ndërsa bisedoj me Gestin.
Ai largohet te disa kalimtarë të tjerë, ndërsa të dy burrat vazhdojnë të më shohin mua sikur të kem zbritur nga ndonjë planet tjetër.
Atyre u bëj përshtypje unë… që më bën përshtypje Gesti…
Jo, Gesti vetë, atyre nuk u bën asnjë përshtypje.
Burrat thjesht duken të habitur, me habinë time. Atyre u janë mësuar sytë duke parë fëmijë që punojnë. Sepse në këtë vend është shumë e lehtë të të mësohen sytë me anormalitetin. Dhe ndonjë ditë, ky anormalitet as mua nuk do m’i vrasë më sytë.
Po filloj të ndihem në siklet prej vështrimit të pa-takt, të burrave. Kështu që gjej shpëtim tek një poster publicitar i ngjitur në një pemë, në të cilin lajmërohet bujshëm se në një pub të kryeqytetit do të jetë i pranishëm dhe një “dixhei” i njohur. “Dixhei” pozon që nga pema, i veshur me kostum e kollare, si ato të një avokati të vërtetë, ndërsa unë pyes veten; pse çdo gjë është kaq e ngatëruar në këtë vend? (përpara disa çastesh jam shkëmbyer me një avokat të veshur si “dixhei”).
Gesti tani ka ndalur këmbët pranë një kioske. Atje është një burrë me kanatiere dhe një grua qukse, me sy të picëruar, e cila ka hedhur në kokë një fashë të bardhë për t’u mbrojtur nga vapa.
Gruan e marr inat që me shikimin e parë.
Gesti diçka u thotë atyre të dyve. Unë nuk arrij të dëgjoj ç’thotë, pastaj ai nxjerr lekët dhe ia jep gruas.
Në mendjen time vërshojnë njëqind pyetje paranojake. – Mos janë prindërit e tij?
– Jo, jo, nuk duhet të jenë, – rrëzoj me vete, aty per aty, hipotezën time, – nuk duhet të jenë, – përforcoj me vete mendimin, – sepse gruaja diçka po kërkon nëpër xhepa. Ajo nxjerr prej andej ca kartmonedha dhe ia jep Gestit..
Me ç’kuptoj, Gesti u ka thyer lekët atyre.
Por unë nuk ia heq sytë gruas. Ndjek vëmendshëm veprimet e Gestit për të parë nëse gruaja ia ka hedhur. Sepse seç kam një ndjesi se nëse gruaja nuk është e ëma,  ajo padyshim do t’ia hedhë me lekët.
Por Gesti duket i qetë dhe unë lehtësohem disi… akoma më shumë kur burri me kanatiere i bie nga supet me përkëdhelje.
– Edhe nëse ia kanë hedhur, – ngushëllohem, pafuqishëm, me vete unë, – të paktën Gesti mori një përkëdhelje, pas rraskapitjeve të mundimshme nëpër vapë.
– Apo mos ndoshta  burri me kantiere është i ati, dhe tani e përgëzon për punën e kryer?
Tani e kam marrë inat edhe burrin… ndërsa dëgjoj një fëmijë që më kalon përbri, t’i thotë së ëmës që e mban për dore: – O  ma, o ma, shiko Gestin, e kam në klasë, ka dalë të shesë, iiiiiii…
– Epo, është nga rrethet ai – i thotë gruaja e vetë-kënaqur, që me ç’duket, duhet të jetë me origjinë kryeqytetase.
Sepse të jesh “nga rrethet”, këto kohëra metropolitane është si të kesh një lloj zgjebeje të pashërueshme. Një vulë turpi. Është sikur ta meritosh gjithçka që të përplaset në fytyrë. Ti nuk duhet të bëzash; se je “nga rrethet”, se ke damkën… Besoj i keni parasysh ato filmat e shekullit të tetëmbëdhjetë, ku shpesh shihnim se si femrat e pa-virtytshme damkoseshin me një zambak turpi në shpatull. Fëmijë, gjithmonë e kam pyetur veten, se ç’mund të kishte të përbashkët me mëkatin, një lule aq e dlirë dhe e pafajshme si zambaku?… Po vetëm një djall mund ta kuptojë simbolikën e çuditshme, të shekullit të karrocave… apo atë, të kryeqytetasve tanë, autoktonë…
Ndërkohë unë përpiqem edhe njëherë të gjej me sy Gestin, por ai përfundimisht më ka humbur nga sytë.
Nesër do më dalë sërish përpara, dhe s’ka se si ta lexojë këtë që kam shkruar për të. Nuk mund, dhe nuk dua, t’ia tregoj. Pastaj kam frikë se ndoshta s’do dijë të lexojë mirë. Ja, sikur e përfytyroj t’i përmbyset koka e lodhur mbi fletoren e hapur, të detyrave…
Nesër ai si zakonisht e do më pyesë dy herë rresht: – Teta do leukoplastë?
E unë, si gjithmonë do të nxjerr lekët nga portofoli dhe do ia blej. Sepse ndodh të më vrasin këpucët… ndërsa, nuk do jem e sigurt, nëse do të gjendet dikur, ndonjë lloj leukoplasti në këtë shoqerinë tonë, për ato të vrarat e pa-dukshme, ende të pa-identifikuara në shpirtin e tij, çdo herë që ia refuzojnë me nervozizëm leukoplastët…
Gesti nuk do ketë mundësi as ta ruajë gazetën, siç bëjnë zakonisht të ashtuquajturit Vip-a me faqet e gazetave, në të cilat flitet bujshëm për botokset, silikonët, pirsing-un, replikën talebaneske në parlament…
Po ju, nëse e hasni në rrugë, më e pakta që mund të bëni është t’i blini disa pako me leukoplastë.
Ideale do ishte sikur t’ia blinit të gjitha pakot që mban nëpër duar, kështu do t’i blinit Gestit, një ditë liri për t’u ndjerë fëmijë.
Pra, blini leukoplastë!  Kurojnë të vrarat e këpucëve… por jo ato të ndërgjegjes…
 
 ©Arlinda G.                                                                    Qershor 2010
 
 
 
 
 
 

Botuar tek “Gazeta”, dt 22/04/2010

Si të gjithë ata që e kanë zakon të hedhin ndonjë rresht, në një file të çfarëdoshme kompiuteri, titulluar provizorisht si; document 1, e më pas, formëzuar e rradhitur në ndonjë faqe gazete ( në faqe të fundit ose të parafundit, pasi kreun e gazetave e uzurpon gjithmonë ideologjia ), më ndodh edhe mua të lexoj herë pas here përshtypjet e lexuesve.
Dua t’i lë mënjanë polemikat, debatet apo vrullet nevralgjike të atyre, të pickuarve keqaz prej ndonjë fraze a ndonjë rreshti gërvishtës e çapraz, e të merrem pakëz me përshtypjet pozitive, të llojit; “uhh, sa kam qeshur me shkrimin tënd !”.
Natyrisht, vlerësimet bëjnë mirë e përkëdhelin sedrën e çdokujt që merr mundimin të hapë një file të re, me titull; document 1“,  në kompiuterin e tij. E sigurisht që edhe sedra ime nuk ka se si të bëj përjashtim nga e gjithë kjo, në të mijtën e çastit ajo do ndihet e përkëdhelur. ( edhe pse e ka zakon të fluturojë ulët… pasi për fluturimet e ulëta nuk nevojitet biletë e shtrenjtë e klasit të parë ).
Por vetëm në të mijtën e çastit ama…
Më pas gjithçka shfryhet si një tullumbace e çpuar, e cila i lë vendin ndonjë pyetjeje me mëndjen time; – Po mirë që u gajase sa të dolën lotë, por në fund, a e rrudhe ndopak ballin ?
Sepse nëse qëllimi i shkrimit tim, me titull provizor; document 1“, do të ishte thjesht e vetëm; gajasja e lexuesit, unë, fare mirë mund të gjeja mënyra të tjera, më të lehta, e shumë më zbavitëse se qëndrimi “spoliatrozik” mbi ekranin e laptopit, si përshembull; të vishesha me rroba me kuadrata, “të mballosja” një hundë të kuqe si klloun dhe; “u kry”; edhe ashtu do arrija ta gajasja lexuesin, komodshëm madje…
Ose, ose, një mënyrë tjetër, mund të qe edhe të vizatuarit e një palë mustaqeve mbi buzë, e hyrja në parlament për të plotësuar kuotën e tridhjetë përqindëshit, të grave shqiptare në vendim-marrje.
Sigurisht edhe ashtu do arrija t’i gajasja lexuesit unë.
Sepse siç edhe e dimë të gjithë, për të qenë përfaqësuese e denjë e gjinisë së ashtuquajtur; “delikate”, në parlamentin tonë, kusht themelor janë dhe mbeten; mustaqet.
Pyetja që bëra diku më lart mbi vetull-rrudhjen, është një pyetje që më përsëritet vazhdimisht në tru, e që po vazhdimisht më bën të mendoj se ndonjëherë, document 1″  nuk ia ka arritur qëllimit. Por nuk dua të hallakatem këtu e të merrem me luftën që i ka shpallur vetull-rrudhjes, botoksi, sepse ndoshta për këtë mund të flas më poshtë…
Ndoshta them… se ndoshta jo…ose-ose, në ndonjë shkrim tjetër… ku i dihet…
Por sidoqoftë, që të mos e haroj; ja një ide se si mund të formulohet një slogan publicitar, i suksesshëm mbi këtë produkt kaq frytdhënës; ” – Me botoks, juve nuk ju duhet të mendoni” – do të ishte slogani, shkruar me gërma të mëdha, mbi ballin e hekurosuar të një gruaje, e cila duket sikur nuk mendon qyshkur ka lindur. Ndërsa pas shpinës së saj, duket një turmë e stërmadhe njerëzish, edhe ata me ballë të sheshuar, e që nuk mendojnë gjithashtu…
Kështu pa e zgjatur shumë, sot, o i dashur lexues, unë kam vendosur t’i thërras mendjes e të ndryshoj mënyrën e të shkruarit.
Po, po, mos më shiko si i çoroditur nëpër germa. Sot, unë kam vendosur të të bëj me çdo kusht të rrudhësh vetullat ose të qash. Ndaj bëj gati për çdo rast, një shami të madhe, me të cilën të shfrysh hundët e të fshish lotët njëherazi.
Prit…priiit…. më ndiq pra… ku po ikën ? Kafja e mbasdites dhe uji pa gaz në tavolinën vegjetative, të barit që frekuenton ti, apo pamja që shihet përtej xhamave, e cila me që ra fjala, ashtu si mua, të ka ardhur në majë të hundës, mund të presin. ( e me që ra fjala sërish; sa e shtrenjtë kafja atje… )
Prit pra ! Kemi gjëra më madhore për të zgjidhur ne, o bashkëvuajtës ! Unë nuk mund të të lë të ikësh pa më lexuar deri në fund. Unë nuk mund të të lë të ikësh pa të bërë, për një herë të vetme, të qash, apo të  rrudhësh vetullat.
Mjaft më me të qeshura !
Pra, ku e e lamë, o bashkëvuajtësi im, lexues ?…
-Tek shamia – do thuash ti i bezdisur.
Dhe nuk mund të them se nuk ke të drejtë. Ti sidoqoftë, mbetesh një ndjekës i vëmendshëm.
Mirë e ke ti, por puna është se unë akoma nuk kam vendosur për çfar të të flas. Më prit të mendohem pakëz. Po mendoj për ty, si për veten time. Ja përshembull; çfar teme do më bënte mua të qaja pa shumë mundime?
Hmm…
Më duket se e gjeta.
Do të të flas për qentë. Dhe pikërisht për qentë e rrahur.
I ke vrejtur ndonjëhere sjelljet e një qeni që e kanë rrahur për vdekje ? E ke vënë re si sillet ai kur merr goditjen e parë ? Se si, në fillim i kundërvihet me aq dinjitet rrahësit, e pastaj, me goditjen dytë, të tretë, të katërt, ai vetëm sa kuiset mbyturazi, e dinjiteti i rrëzohet i gjithi përtokë, atje ku ai përplas putrat nga dhimbja e nuk arrin t’i rezistoje më rrahësit? E ke vënë re ?
Nëse ndonjë studies kafshësh do të vëzhgonte kujdesshëm sjelljet e tij, të mëvonshme, ai do arrinte në dy përfundime që dihen, që të dy të vërtetë, por krejt të ndryshëm nga njëri-tjetri;
Rasti a;
– Pas rrahjes, qeni do t’i lehë egërsisht çfarëdolloj qënijeje që do t’i afrohet, e sapo t’i jepet mundësia do ta kafshojë…
Rasti b;
– Pas rrahjes, qeni do t’i tundë bishtin gjithë përulje e do t’i serviloset çfarëdolloj qëniejeje që do t’i afrohet, e madje do t’i lëpijë edhe këpucët.
Sudiuesi do arrinte në përfundimin se të dy rastet; edhe ai a, edhe ai b, janë shenja të pastra, dalluese, të shformimit të personalitetit të qënies.( kujdes këtu; qënies dhe jo qenit ).
Natyris
ht, ti bashkëvuajtës do më pyesësh përhumbur, nëse të qënit shqiptar përfshihet tek qënia.
– Po, sigurisht – do të të përgjigjem unë, – edhe pse kjo mund të të ngjajë si një lojë fjalësh për të të hutuar ( në të vërtetë është… pse mos të të manipuloj njëçikë ?. si komb historikisht kemi dhënë prova se dimë mjaft mirë të manipulohemi, e vetë-manipulohemi, ashtu si asnjë komb tjetër. ).
Kështu ji i duaruar e më lër ta vazhdoj manipulimin…
Po pse, a nuk ke parë ti lexues, kur ke shkuar jashtë shtetit, ndonjë tabelë ku shkruhej; “- Ndalohen qentë dhe shqiptarët”? Po ç’them dhe unë, të pyes për jashtë shtetit, kur ti fare mirë, mund ta kesh vënë re këtë gjë, edhe këtu; brenda shtetit. Edhe këtu “shqiptarët” nuk është se i kanë dhe aq qejf “shqiptarët”.
Kështu nëse do e pyesnim atë vëzhguesin e sjelljeve të qenve, se në cilin rast bëjmë pjesë ne, ( shqiptarët që nuk i durojmë dot shqiptarët ), ai do përgjigjej pa u menduar shumë; – tek rasti b. Për ta shpjeguar më saktë; studiuesi  do n’a klasifikonte tek rasti i bisht-tundjes.
– Të rrahur nga gjithfarë ideologjish – do thoshte ai, –  nga ideologjia komuniste, ( rasti a, – qeni që i leh gjithkujt ) dhe nga  një  mish-mash, anestezik, i mëvonshëm, ( rasti b – qeni që i tund bishtin të gjithëve ), shqiptarët kane arritur në një fazë ku i japin të drejtë gjithkujt që u kërcënohet me një rrahje të re… ose edhe mund të mos u kërcënohet fare, por sidoqoftë, tashmë, nuk rrinë dot pa e tundur bishtin.
– Pa prit pak, unë ende nuk të kam bërë të qash ? Po si është e mundur ? Mua gjithmonë më vjen për të qarë kur dëgjoj përfundimet e studiuesve për qenin e rastit b… dhe një dëshirë e çuditshme për ta braktisur apo dhuruar dikujt, nëse ai është qeni im…
Por nëse do të rrekeshim të shpjegonim bisht-tundjen me shembuj konkretë, një shembull bindës do të ishte ky zelli ynë i madh për t’iu bisht-tundur të huajve.
Ja përshembull; kohët e fundit u tha nëpër media se një studiues i huaj e ka quajtur gegnishten dialekt seksi. Me sa duket, nuk n’a ka qenë kurrë e mjaftë gegnishtja  elegante e Martin Camaj-t për të n’a bindur për këtë gjë ne shqiptarëve.
Jo, duhej me çdo kusht të vinte një i huaj e të n’a e thoshte këtë, që pas kësaj, ky fakt të tingëllonte lehtësisht i besueshëm në veshët tanë, shumë më i besueshëm se opinioni i ndonjë shqiptari “të parëndësishëm”. ( po aq “të parëndesishëm” saç, ndoshta, ai studiuesi i huaj në atdheun e tij ).
E menjëherë pas kësaj o lexues, duhej të shkuleshin me qindra krijues e krijuese ( zot, sa e urrej këtë fjalë, a thua se të vetë-quajturit e kanë rrëmbyer me dhunë eskluzivitetin e saj ) e të shkruanin derisa t’u këputeshin gishtat në gegnisht, madje nga shkruesit e zellshëm, pati plot dhe nga ata që u bënë qesharakë në sytë e botës, pasi këtë dialekt nuk e kishin “të mëmës” siç i thonë një fjale në toskërishte.
Upss… më fal që shkrova; “toskërishte”, në vend që të shkruaja; “tosknishte”, sipas modës së fundit.
Gjithashtu, pati plot dhe nga ata që kërkuan ta bënin gegnishten gjuhën tonë, zyrtare. Aq sa një ditë, në tirat përkthyese të një filmi në një stacioni shumë të dëgjuar, televiziv, vura re që qe shkruar; “troq” në vend të fjalës; “troç”.
Duhej të n’a e thoshin të huajt këtë, ashtu siç duhej të n’a thoshin që atdheu ynë ka vajza shumë të bukura. Që kur e thanë të huajt këtë, djemtë shqiptarë filluan t’i shohin me më vëmendje vajzat rrotull tyre, por e theksoj, edhe një herë; kjo ndodhi vetëm se këtë n’a e thanë të huajt…
Pa duhej të n’a thoshin gjithashtu që ne kemi alpe të bukura. Menjëherë u shkulën shqiptarët siç e kërkonte moda, të gjithë nëpër kampingje malore, edhe këtë duhej të n’a thoshin ata, se ç’është e vërteta ne kujtonim se male kishin vetëm të huajt, sepse ashtu siç n’a duket se ata dinë e kanë gjithçka… ata fare mirë mund të kenë edhe male…
Pa duhej të vinte në një studio televizive, shqiptare, Fabrizio Corona, një kapadai i pagdhendur, e ta gjunjëzonte intervistuesin shqiptar mu aty në shtëpinë e tij, e askush nuk do t’i thoshte gjysëm fjale, por vetëm do ta duartrokiste me duartokitje entuziaste; të blera e të pa-blera, e mbas duartrokitejve, publiku do t’i lëshonte një “uuuuuu”, ulërimë ekzaltuese, e miratuese, të stërzgjatur, kapadaiut, çdo herë që ai i kthente një përgjigje fyese intervistuesit, dhe s’ka gjë se prezantuesi shqiptar mund të kishte lexuar rafte të tëra me libra, më shumë se ai.
Ç’është e vërteta lexues, ato çaste nuk di pse pata një dëshirë të fortë të merrja telekomandën e të ndëroja stacion, dhe po ta mendosh hollë-hollë, ndjesia që pata, ishte e ngjashme me dëshirën për braktisje, ndaj qenit në rastin b ( lexo  më sipër ).
 
Po sa shkoi ora ? Pse nuk thua që qenka bërë vonë…
Tani, më, unë nuk di ç’të të them tjetër, pasi më duhet ta ndryshoj këtë qëndrim spoliatrozik mbi kompiuter, se nuk dua të sakrifikohem deri në këtë pikë për hir të një manipulimi.
Po nëse nuk të kam manipuluar deri tani, e nëse nuk të kam bërë sadopak të vetull-rrudhesh, do të thotë që do e lë këtë mision për shkrimin tjetër.
Në shkrimin tjetër, në document 2“, ndoshta do të të flas për Big Brother-in, për ngohësit e divanëve dhe gromësimat e tyre, “artistike”.
Ndoshta them… ose ndoshta jo… ku i dihet…
Po deri atherë, tani, përpara se ti t’ia mbathësh në atë kafenenë e mërzitshme, me pamje po të mërzitshme, por që kushton shtrenjtë,  ngrihu e dil njëherë përpara pasqyrës dhe kqyre me kujdes atë boshllëkun tënd midis vetullave; – hë, a është rrudhur ndopak ?
Nëse jo… me kë merrem dhe unë…
 
©Arlinda G.
 
 
Shënim i autores:
Ka shumë të ngjarë që edhe ky shkrim, njëlloj si shumë shkrime të tjera, të shkaktojë ndonjë valë të re, protestash, të cilat shprehin “vullnetin e tyre, të lirë” duke i vendosur gjithfarë epitetesh autores.
Por kjo është fare e parëndësishme.
E rëndësishme është që; -Me botoks, juve nuk ju duhet  të mendoni !

 Ndonjëherë Tirana më ngjan si një kotec, një kotec i madh e i zhurmshëm, ku të gjithë kakarisin, askush nuk e dëgjon kakaritjen e tjetrit, e çdokush beson që kakaritja e tij është më interesantja, më melodiozja, më luftarakja, më autoritarja, më shpartalluesja…
Për të kuptuar këtë mjafton të ndezësh televizorin; të hënën-mbrëma, të mërkurën-mbrëma, të enjtenˉmbrëma, të premten-mbrëma, hmm… po ç’them dhe unë, e thënë shkurt; në të gjitha “mbrëmat” që ka java, për të parë, thuajse në çdo stacion, të rehatuar këmbë mbi këmbë, nëpër kolltuqet luksozë, me nga një bllok shënimesh krejt të bardhë, e stilograf përpara sa për skenografi televizive, e ndoshta, edhe syze pa numër mbi hundë për të plotësuar figurën intelektuale; ata, të shumë-kërkuarit; kakaritësit televizivë.
Gjatë viteve modeli i flokëve të tyre ka ndryshuar dukshëm. Janë prerë të djegurat, janë xhelosur baluket, apo janë mbjellë flokë të tjerë, aty, mu në pjesën strategjike të kapakut të kokës, nga ku elaborohen analizat e tyre, të çmuara, sepse, tek e fundit, edhe estetika ka rëndësinë e saj.    
Gjatë viteve edhe ngjyrat e kollareve të tyre janë bërë më “soft”, ato ( të paktën ato ) nuk bërtasin siç vite më parë e nuk bëjnë më grusht me sfondin e këmishës apo pigmentin e kostumit.
E vetmja gjë që nuk ka ndryshurar tek ata gjatë viteve, është mënyra e kakaritjes. Kakaritësit po njëlloj vazhdojnë të fyhen e shahen, përkatësisht, me të kundërtit e tyre, duke u treguar me gisht, dhe të shpupulosen po aq egërsisht, siç atherë kur i kishin flokët e djegur, të pa-xhelosur apo të rënë në çaçkë të kokës. E padyshim, çdo betejë e ashpër shpupulosjeje mediatike, shoqërohet më pas, me një mbjellje të re, urgjente, puplash po aq të krekosura në kapak të kokës, siç të mëparshmet.
Ndonjëherë ngjyra e puplave ndryshon ( nga rozë në blu dhe anasjelltas ) në varësi të komoditetit akustik të sfondit në të cilin janë vendosur kolltuqet luksozë në të cilët ata janë ulur, por kjo nuk ka kurrfarë rëndësie, e rëndësishme është që ata janë gjithmonë aty, të gatshëm për t’u shpupulosur në betejat e emisioneve të mbrëmjes, të cilat n’a futen dhunshëm në jetët tona, pa u kujdesur të n’a kërkojnë leje më parë, ndërsa jemi duke zier një çaj për gripin, ndërsa shtrydhim limonin, ndërsa gatuajmë për një të ftuar për darkë, ndërsa bisedojmë me njerëzit e dashur…
E ndërkohë, bashkë me ilaçin per gripin, pashmangërisht, ti je duke gëlltitur edhe një dozë të frikshme helmi, të cilin e mbjellin, edhe në ajër, këto beteja. Ti e gëlltit atë, ashtu heshturazi, me ca gjeste të dorëzuara që tashmë nuk të çudisin më…
Sepse asgjë nuk të çudit më në këtë vend.
Për të mos folur për fëmijët, së fundmi ata i kanë lënë lodrat e kanë filluar t’i imitojne, duke praktikuar me njëri-tjetrin të gjitha versionet e mundshme të kakaritjeve dhe shpupulosjeve, edhe këta, me të njëjtën përkujdesje për elementin skenografik; bllokun bosh, stilografin pa bojë, syzet pa numër etj, etj.
E duket kaq e pamundur për ne, që një të enjte mbrema, ndërsa nëpër këto televizone shpalosen të gjitha versionet e mundshme të këtij grotesku tragjik, t’i bojkotojmë duke e fikur televizorin për disa orë, siç bëri e gjithë bota kur fiku dritat në shenjë proteste ndaj ngrohjes globale. ( ndoshta druhemi nga fjala bojkot, edhe pse ndërkombëtarët ende nuk na e kanë hequr nga fjalori… dhe për pak… ).
Për t’u bërë një kakaritës i suksesshëm, televiziv, nuk është se ka një seri kushtesh për t’u plotësuar. E keni gabim nëse mendoni se ka.
Gjërat janë tepër të thjeshta në këtë kotecin tonë.
Kështu kushti thelbësor është një dhe i vetëm; për t’u bërë një kakaritës televiziv duhet të kesh një injorancë enciklopedike në gjithçka.
E sapo shtyp pultin e televizorit kjo injorancë të vërshon e pakursyer brenda në shtëpi; “e veshur me frak”, – do të thoshte një këngë e shumë-dëgjuar e të madhit Adriano Çelentano. ( natyrisht, ata ende nuk kanë mbrritur tek fraku, por sidoqoftë gjysma e së keqes që nga kostumet prodhim turk kane hequr dorë njëherë e mirë )
Sigurisht që ka dhe një sërë nën-kushtesh të tjera, sa për garniturë, ndër të cilët njëri është të thuash fjalën:”normalisht” dhjetë herë rresht, brenda një fjalie, dhe pikërisht atje ku flitet për gjëra krejt anormale. Madje, mundësisht ta shqiptosh atë me tonin më të qetë, të mundshëm, ndërsa je duke folur për një ngjarjen e rëndë: “…dhe normalisht qyteti do të përmbytej…”, “… dhe normalisht X-in e ekzekutuan…” etj, etj… 
Por le të kthehemi tek koteci.
Besoj ju kujtohen të gjithëve ato filmat shqiptare të epokës së realizmit socialist, mbushur plot me efekte akustike, të tepruara. Besoj ju kujtohet që në çdo film të prodhuar nga Kinostudio Shqiperia e Re, ka patur nga një fragment, ( i njëjti gjithmonë ) me shi e suferinë, ( asnjëherë nuk e  kam kuptuar përsenë ) ku era ulërin hiperbolikisht, e ku diku, në një fshat të largët në të cilin zhvillohen ngjarjet e filmit, kakarit një gjel ( edhe ky, i njëjti gjithmonë, siç duket edhe për Kinostudion ata kanë qenë me tollonë ) për t’i treguar botës e shikuesve të filmit që agu është duke mbrritur. ( mbrritje figurative, një paralelizëm propagandesk me dritën e partisë. )
Të gjithë këtë parantezë e shkrova për t’iu kujtuar edhe një herë, në rast se e keni haruar, kakaritjen normale të një gjeli të zakonshëm në një kotec tradicional. ( Edhe mund ta keni haruar, në ditët e sotme gjelat ushqehen me koncentrate, e si rrjedhojë kanë ca zëra të çuditshëm transgjinorë. )
Që t’i biem shkurt, gjeli i vërtetë, kakarit vetëm një herë, diku aty rreth orës pesë të mëngjesit për t’i lajmëruar agun të zotëve të shtëpisë.
Ndërsa kakaritësit televizivë, duken shumë  herë më të papërtuar se ai gjeli i mirë, në fshatin e largët, në filmin e largët, të epokës po aq të largët, të kohërave socialiste. E keqja është se këta ( kakaritësit pra ! ) e lajmërojnë mëngjesin për gjatë gjithë kohës së mundshme. Në mbasdite, në darkë… gjithkur… Në çdo orë ata janë gati të të bëjnë be e rrufe, e të të argumentojnë me analiza të hollësishme këtë mbrritje.
Dhe as mos guxo t’i kundërshtosh. Nese po, ata do heqin këmbën nga mbi këmbë, do të ulin edhe më, syzet mbi hundë,  do rrëzojnë me arrogancë stilolapsin skenografik, që nuk shkruan, mbi tavolinë, njëlloj sikur hedhin dorashkën për të të ftuar në d
uel, dhe do të kërcënojnë serbes që do të të bojkotojnë në analiza…
E pastaj… jeta jote o shikues… ç’kuptim do të kishte ?…  
E mos thuaj tani që je duke nuhatur nota prej snobeje në këto rreshta. C’grotesk ! Pa më thuaj pak, si mund të jesh snob në një kotec ?
Brenda këtij koteci, ti shumë-shumë mund të jesh një pulë e trullosur që shastiset prej analizave të çdo orë e çastit/një individ i thjeshtë që ka dremitur paksa mbi divan me telekomandë në dorë, e që zgjohet papritur prej kakaritjeve e britmave që vijnë nga ekrani, dhe hedh sytë jashtë dritares, në terr, me shpresën se ka mbrritur agu, por që i duhet shumë pak të permendet e të kuptojë që agu do dhe shumë  kohë që të mbrrijë. E ndërkohë vitet e tua më të rëndësishme i harxhon atje, e rrasur në kotec, me fytyrën puthitur fort pas deriçkës së vogël, me shpresën se do dallosh ndonjë fijëzë të mekur shprese, se dikur, një ditë, ai do të mbrrijë…
Por siç dhe e thash më lart, për gjithë këtë anormalitet brenda këtij koteci shumë-pupëlsh, i cili stërbetohet nëpër kakaritje luftarake që agun e kemi vetëm një hap larg derës, ( ndokush mund edhe të guxojë të thotë qe ai ka ardhur por ne nuk jemi në gjendje ta shohim ), duhet ta ketë fajin ushqimi koncentrat, sepse, siç vazhdoj ta them, ditët e sotme nuk gjenden kollaj prodhime bio ( është e njëjta shterpësi si e kohërave të tollonave ).
E deri sa të mbrrijë agu, le të mirëpresim përnatë injorancën enciklopedike… “të veshur me frak”….
 
©Arlinda G.
 
 

        
       Botuar tek “Gazeta”
 
– Nga facebook-u mësova që i kishe kaluar bukur pushimet.
– Nga facebooku u bëra merak…u bënë kohë që ti nuk poston gjë…
– Nga facebook-u e mora vesh që ata të dy u ndanë… dhe që u ndanë po në facebook…  
E ja kështu, u bënë thuajse dhjetë muaj që edhe unë i jam shtuar këtij revanshi të makthshëm postmodern, me gjithë rezervat e një njeriu që nuk e përqafon lehtësisht të renë pa u bindur mirë, e pas disa refuzimesh kryeneçe, të cilat më në fund u kandisën e u dorëzuan.
Pra u bënë dhjetë muaj që unë kam një adresë në facebook, e gjithë – gjithë, kam vetëm shtatëdhjetë e katër friends dhe dyqind e ca kërkesa grupesh, ftesash individësh, të cilave nuk u jam përgjigjur, e që shpesh i kqyr dyshimshëm, njëlloj si të jem duke përfytyruar një bombë të fshehur në trupin e një kamikazeje me fytyrë të mbuluar.
Përfundimisht është zyrtare, në komunitetin virtual unë duhet të jem njeri asocial.
E si të mos mjaftonte kjo, si natyrë e ndërlikuar që jam ( edhe kjo po bëhet zyrtare ), edhe nga ata të shtatëdhjetë e disa miq që kam, seç kam një dëshirë të pashpjegueshme t’i fshij nja dhjetë a njëzetë prej tyre. Të kuptohemi këtu, nuk kam asnjë qejfmbetje me ta, për më tepër, atyre nuk u ndihet zëri i gojës, rrinë urtë si shurdhmemecë e nuk shqetësojnë askënd. Problemi im qëndron vetëm tek sasia. Seç kam një lloj stepie të çuditshme e mos-besuese përballë sasisë. Kam një teori timen në këtë rast: nëse numri i miqve të kalon, e shumta nga pesëdhjetë, atherë duhet të marrësh automatikisht statusin e njeriut të dëshpëruar. Zyrtarisht të dëshpëruar.
E di që ti lexues që tani je duke më lexuar ( më lejo të të flas me ti ), do jesh duke ngrysur vetullat duke shprehur mos-aprovimin tënd  me këtë teori timen, por mos më kërko më tepër shpjegime, tek unë kjo është më shumë e  pavetëdijshme. Pavetëdije e koklavitur  e një njeriu të koklavitur, do e quaja unë, zyrtarisht e koklavitur !
Një element thelbësor në facebook është opsioni “like”. Ti mund të shprehësh mendimin tënd, të debatosh, të argumentosh, të kundër-argumentosh, duke përdorur këtë opsion. Për ta bërë këtë nuk është e nevojshme të formulosh fjali argumentuese sipas një rrjedhe llogjike. Jo ! Teknologjia ka përparuar aq shumë sa ti mjafton ta çosh “miun” tek fjala “like” dhe… “u kry”. ( të kuptohemi, me “miun”, nuk e kam fjalën për atë të pandehurin e pacipë që hëngri kabllin e stadiumit ). Në këtë mënyrë, vetëm me nje klik, ti ke dhënë një mendim intelektual, tepër të çmuar për shoqërinë E natyrisht për ta bërë këtë nuk të nevojitet asnjë neuron, lëri të digjen ata !
Së dyti: harmonia jote me miqtë e tu të facebook-ut, varet padyshim nga denduria e  “like”-ve që u dhuron atyre. Gjithçka varet nga parimi: “Bëj një të mirë që ajo të të kthehet mbrapsht”, që do të përkthehej: jep ndonjë “like” që dhe ty të të lajkosin me të njëjtin pathos. ( A nuk iu duket intriguese ngjashmeria e fjalës “like” në gjuhën angleze, me fjalën “lajka” në gjuhën shqipe ? )
Ja të marrim një shembull: dikush, një ditë kishte postuar në wall-in e tij, në facebook, një lajm mbi vdekjen e një regjisori të famshëm. Ky lajm rezultoi lajmi më i suksesshëm i ditës. – Pse ? – do pyesësh ti lexues,  po sepse rrëmbeu dhjete “like” përnjëherë, e kupton apo jo, ç’do të thotë të rrëmbesh dhjetë “like” që në gjuhën konkrete jo-virtuale mund të përktheheshin fare mirë: – Bëri mirë që vdiq !  
– Në facebook duhet të mendohesh mirë përpara se të bësh një koment në wall-in e ndokujt. Këtu e kam fjalën për ato komentet pa bojëra të stisura, ashtu siç të vijnë ndër mend ty. Që ta sqaroj më mirë, përpara se të bëni komentin, duhet të merrni parasysh, detyrimisht, ndjenjat e lënduara të qindra adhuruesve të individit apo individes, të cilët, të indinjuar nga komenti yt, janë gati të ngrihen e të formojnë: “Komitetin për Shpëtimin Kombëtar të të Dëmtuarit” prej opinionit tënd të drejtpërdrejtë…
Por ama në facebook mund të gjesh edhe shume “benefite” të tjera ( do shprehej “benefitikisht” një politkan i mirënjohur ).
– Të martohesh përshembull. Po si mund të ndodhë kjo ? Po ja, përveç flirteve të mundshme që ai t’i ofron bujarisht, nën sloganin: “Të gjithë flirtojnë me të gjithë “, ti mund të bëhesh fan edhe i ndonjë agjencie martesore, e cila është në gjendje të të organizojë gjithçka në lidhje me ceremoninë. Ajo merret me të gjitha, me të gjitha – me të gjitha, aq me të gjitha, sa ti edhe mund të mos jesh fare i pranishëm në dasmen tënde… ose, ose: mund të jesh i pranishëm vetëm virtualisht apo platonikisht…
– Të vdesësh komodshëm duke u bërë, po fan, i ndonjë agjencie funeralesh, edhe këtu prania jote mund të jetë e diskutueshme…
– Të botosh një roman sharlatan me ndihmën e një shtëpie botuese,  gjithashtu sharlatane, duke u mjaftuar me bërjen fan të saj, e derdhjen e pagesës në llogarinë bankare, e natyrisht, shtëpia botuese nuk e ka të nevojshme që me parë ta lexojë librin tënd. Në këtë mënyrë ti bëhesh VIP, e më pas u tag-on miqve të tu, intervistën tënde, të bujshme në gazetën Paloma. ( besoj ju kujtohet të gjithëve ajo e lajthitura… e mos u turpëroni që i keni parë çdo seri telenovelës në fjalë, sindromës sonë kolektive të atyre kohëve )
– Në facebook do gjendet patjetër edhe ndonjë “benefit” që të të shuajë etjen. Kujdes këtu, mos e shpartalloni fantazinë, fjalia e mësipërme ka vetëm kuptim të drejtpërdrejtë. Ja  përshembull:  një ditë lexova këtë fjali ( të drejtpërdrejtë ) në wall-in e dikujt që nuk jeton në Shqipëri; ” X-i  u be fan i  Alo Ujë”. Pastaj një fjali hakërryese që m’u drejtua mua me një ngarkesë emocionale inatçore:    – Po ti ç’pret ? Tundu ! Bëhu edhe ti fan i:” Alo Ujë”.
Sigurisht që është më se e kuptueshme për mua që jetoj në Shqipëri, të behem fan i “Alo Ujë”, dihet që në këtë vend uji dhe dritat mungojnë me orë e pa orë, po jam kurioze të di për atë që nuk jeton në Shqipëri; në ç’mënyrë do t’ia shuajë etjen kompania ? Ç’është e vërteta Kam haruar ta pyes… Po do kujtohem ta bëj këtë gjë në ditët në vijim
Sa për dritat, dini gjë eshte hapur ndonjë kompani me tirullin: “Alo OSSH” ? Nëse po, më dërgoni urgjentisht një ftesë për t’u bërë fan e saj.
 
Por çudia më e madhe ndodh me komentet që bëhen në fotot e anëtarëve:
– Oh, m’u morr fryma nga bukuria jote. – Ah, nuk gjej fjalë për të të përshkruar sa e bukur që je. – Eh, m’u prenë këmbët, rash përtokë, nuk mbaj më, ti qenke perëndi dhe jo grua, etj etj.
Duket se këta njerëz bëjnë shërbime fotografike ekstra, me qëllimin e vetëm për t’i vendosur në facebook. Për të mos përmendur këtu photoshop-in. Edhe pse ata duken të vetëdijshëm që në realitet nuk janë aq të hijshëm, saç i transformon photoshop-i, apo një shërbim i shtrenjtë fotografik, kjo nuk i pengon të ngazëllehen prej komenteve të komplimentuesve, të cilët, të shumtën e rasteve nuk i kanë takuar asnjëherë .Vetë-gënjeshtrim frytdhënës ? Ku i dihet, ndoshta dhe kjo gjë e ka një të mirë: Motivimin për të bërë foto edhe më të shtrenjta !
Për të mos folur pastaj për poetët. Uhhh… Një ditë më dërguan një ftesë për t’u bërë pjesë e një grupi me titull melodramatik:”Femra, romanca, letërsia”.  Më duket se themeluesja qe një vajzë, një tipe e cila ka vite të tëra që bën poezi në facebook e nëpër forume nën të njëjtën temë: “Unë të desha, ti më ike, unë qava, po nuk do qaj më, do dashuroj prapë dhe kësaj rradhe nuk do gaboj…” Nga kjo e ashtuquajtur autore mund të lexosh vëllime të tëra mbi këtë temë. Është si të shkosh deri në Kinë, të kthehesh sërish,  dhe atë, po duke qarë mbi urë do e gjesh. Por gjysma e së keqes do qe sikur të qe vetëm ajo. Facebooku gëlon nga poetët, ose më saktë, për të mos e fyer fjalën poet, dhe për të mos qenë diplomatike apo politikisht korrekte, siç unë adhuroj të jem, po i quaj me emrin e  tyre të vërtetë: po i quaj bejtexhinj.
Poezitë e pretenduara duket se nuk janë gjë tjetër veçse ca vargje ( edhe për këtë fjalë do rezervohesha) me rimë. AA. BB apo të alternuara AB. AB, asgjë më shumë se kaq. Të vjen të shkulësh flokët kur lexon komentet poshtë tyre.
– Ti qenke poet i vërtetë. – Ti ia kaloke edhe Majakovskit vetë. – Wow ne do bëjmë çmos të të sponsorizojmë që talenti yt të mos kalojë pa u vënë re.
Dhe bejtexhinjtë ngazëllehen e marrin hov për të bërë gjëra edhe më të hatashme. Thua se janë në një koopertivë bujqësore, thua se u është caktuar një normë për ta realizuar çdo ditë. Ata mbledhin forcat dhe e realizojnë atë 100 për qind,  me një fjalë nuk u ikën  asnjë ditë pa postuar, të paktën një bejte patetike në wall-in e tyre. E ndonjëherë edhe e tejkalojnë atë…
– Në facebook ti mund të bëhesh një  bujk i vërtetë; një bujk i lumtur në Farmville. Mund të kullotësh gjedhët, mund të punosh tokën, mund të prashisësh të mbjellat, mund të adoptosh dele të zeza e të vetmuara, mund të shkëmbesh punë vullnetare duke i kullotur gjedhët fqinjit etj etj. Vetem t’i shikoni fermat në Farmville; te gjitha të lulëzuara e me prodhimtari të mbarë, nga ato duhet të marrin shembull urgjentisht shqiptarët që kanë tokë dhe e lënë atë djerrë.
– Në facebook ti mund t’i demostrosh botës që ke njohje të rëndësishme e që nuk je njeri dosido. Përshembull: ti mund të bësh miq; aktorë, poltikanë, shkrimtarë, etj, etj.
Ja, këto ditë une kam ndër mend t’i dërgoj një kërkesë për friend Papës. Po, po ! Ne këtë mënyrë unë mund t’i krenohem njerëzisë që kam njohje me përfaqësues zyrtare të rrugëve qiellore, e pse jo, mbasi ta bëj friend, duke kqyrur mirë profilin e tij, ndoshta mund të gjej edhe Zotin ndër miqtë, kështu mund t’i dërgojë një kërkesë për ta bërë mik dhe atë. Uroj vetëm që atë ditë Zoti të mos jetë i zënë duke parë ndonjë ndeshje futbolli. Nëse po, uroj jo nga ato të kampionatit tonë, pasi ai di të jetë sarkastik ashtu siç vetëm ai.
 
E për ta mbyllur;
Këto ditë, një shkrimtar i shkëlqyer u nda nga jeta, një shkrimtar mit, i cili me një roman të vetëm u bë idhulli i adoleshentëve në të gjithë botën, një autori imi i preferuar: Jerom David Salinger. Ky njeri kishte vite i arratisur nga të gjithë; të njohurit, miqtë, të afërmit, e futur në një skutë larg të gjithëve. Ndoshta në atë skutë ku qe fshehur për t’u mbrojtur prej agresionit mediatik, të paskrupullt, të kohërave tona, moderne, i cili nuk merr parasysh asgjë kur vjen fjala per lajme që të dhunojnë e të shkelin pamëshirë privacy-në, ai nuk dëgjoi kurrë për këtë shpikje të re, të njerëzimit, facbookun, dukurinë-makth që i ka përpirë të gjithë.
Salinger vdiq i arratisur nga bota, i lënduar dhe i tradhëtuar nga të gjithë, po ndoshta vetminë e facebokut tonë jetësor, atij facebook-ut ku gjatë gjithë kohës je i rrethuar me njerëz që të flasin me zë të lartë, të qeshin gurgullueshëm përpara syve, qajnë  ose mundohen t’ia arrijnë… diçka e tillë, të rrahin shpatullat babaxhanërisht, e prapëseprapë, të bëjnë të ndihesh edhe më i vetmuar, thua të kishte vite që e kish kuptuar ?.
 
©Arlinda G.
 
 
 

Requiem për një natë…

23 December, 2009

Botuar tek “Gazeta”, dt.23.12.09

Duhet të kenë qenë Krishtlindjet e shtatë viteve më parë.
Ato kohë ishte bërë e modës që nëpër gazeta e revista të flitej dendurazi për të dashurën e re të kryeministrit të athershëm. Gazetat shkruanin me një zell të ethshëm për hollësira nga më të habitshmet, ato përshkruanin me imtësi ngjyrën e flokëve, modelin e fustanit, madje edhe perimetrin e pulpës së saj.  
Ato kohë ishte bërë gjithashtu i modës, festimi i Krishtlindjeve “me aheng” prej disa të ashtuquajturave “elita” të kryeqytetit… ndonjë zhvillohej pikërisht me zërin e Altin Shirës në sfond, ky i fundit, në gjithë atë përndezje elektrizuese, dukej më politikisht korrekti me festën, pasi qe i vetmi që mbante në trup një veshje në ngjyrë të kuqe siç e kërkon tradita ( më saktë këmishë sintetike, të kuqe, së cilës i ishte nxjerrë jaka sipër xhaketës së zezë ).
 
Duhet të ketë qenë ora nëntë e mbrëmjes ose diçka më shumë se aq, e diku, në një ekran të madh qe duke u transmetuar live urimi i presidentit.
Ishte një natë e kthjellët me një të ftohtë therës nga ai që të shkon deri në kocka. Ishte dhe një hënë rrezëllitëse atje lart… që shndriste me një bukuri të çmendur, e që në netë të ftohta si ajo, nuk di pse e urrej e nuk dua ta sodis, pasi sa më e bukur bëhet, aq shumë ftohet ajri përreth teje….
Golfi im ishte ngjitur deri lart tek buzët, e mëngët ishin tërhequr mbi kurrizin e duarve të cilat ishin bërë akull të ftohta e gati-gati nuk i ndieja.
Neonët… dhe ata kontribonin në atë miksim perfekt elementësh dimërorë, ndriçimi snob i tyre, ajo drita e largët, fekëse, sikur më ngjante me nga ato ofertat e llojit: “merr tre e paguaj vetëm një”.
 
Teksa përshpejtoja hapat në trotuarin pranë ish-piramidës, këpuca ime u pengua diku. Ula sytë menjëherë dhe pash një karton të shtruar përtokë, mbi të clin qenë shtrirë dy fëmijë. I madhi kishte mbështjellë të voglin në një mënyrë të tillë sikur të donte ta ngrohte. Pa dyshim qenë vëllezër.
Flinin.
I vogli duhej të ishte jo më shumë se gjashtë vjeç, ndërsa i madhi aty tek tetë.
Nuk kishin hedhur asgjë përsipër, asnjë mbulesë, asgjë prej gjëje.
Flinin të përqafuar nën qiell.
Kishin në trup ca rroba të vjetra dhe këpucë të shtrembëruara.
 
Njerëzit kalonin me nxitim, ndonjë shpejtonte për të blerë dhuratat e fundit, ndonjë tjetër për të shkuar “në aheng”…
Askush nuk ua hidhte sytë…
 
Qëndrova disa çaste, pa lëvizur, në këmbë përpara tyre, sikur të kisha frikë mos i zgjoja, ndërsa një adoleshent me kufje në vesh që u shfaq befas përbri meje, e gjuajti me këpucë shtrojën e tyre prej kartoni…
Ata nuk u zgjuan. Vazhduan të flinin, ashtu; njëri-tjetrin, mbështjellë fort.
 
Qe një pamje që të shkulte kraharorin.
Por skena nuk mbaroi aty, diku më tej pash të ndalonte një makinë. Një grua e veshur bukur e qe e spërkati rrugën, të gjithën me parfum, zbriti vrulltaz prej andej dhe drejtoi hapat drejt hyrjes së televizionit Top Channel.
Ajo më kishte rënë në sy edhe më parë, nëpër emisione, ku tregonte me pathos rreth bamirësive që kryente fondacioni të cilin ajo drejtonte.
 
Edhe pse thonë se nuk është mirë t’i shohësh fëmijët kur flenë, i hodha edhe njëherë sytë mbi fytyrat e tyre. Ata vazhdonin të flinin… dhe qenë pranë…fare pranë rrugicës ku duhej të kalonte ajo; “zonja mediatike”, e cila u ecjak hijerendë me gjithë pellushin e saj, të ngrohtë e të shtrenjtë, pa e kthyer kokën nga fëmijët që flinin përtokë (një zot e di se si ata arrinin të flinin në atë të ftohtë …) dhe një derë që u hap e u mbyll menjëherë, e gëlltiti “zonjëzën”brenda.
 
Vazhdova të ecja… duke e përfytyruar ndërsa hiqte pellushin ( poshtë tij pa dyshim duhej të kishte veshur ndonjë fustan prerë te stilistja, enkas për atë ditë ) e duke folur me të njëjtin pathos përpara kamerave mbi aktet e bamirësisë…
 
Ca orë më vonë banorët, besimtarë të kryeqytetit do të mbushnin rrugët ,në mesnatë, në ritualin e tyre të shkuarjes në kishë…
Por unë nuk e mësova dot nëse ndonjë prej tyre i drejtoi sytë mbi  fëmijët fatkeqë, apo ndonjë tjetër i qëlloi me këpucë…
 
Nuk mësova dot më asgjë mbi fatin e tyre…
Di vetëm të them që atë natë sikur më rëndonte diçka në kraharor, ndoshta qe pengu që nuk munda të bëja asgjë…
Di të them gjithashtu që të nesërmen, e kapa veten duke lëvizur nëpër duar, me nervozizëm telekomandën, ndërsa dëgjoja ri-transmetimin e urimit të presidentit, e gishtat u drodhën të tronditur, kur folësja u ndal tek lajmet e kronikës së zezë…
 
Ca vjet kanë kaluar që atherë…
 
Çdo herë që afrohen Krishtlindjet, mua më del përpara syve përqafimi i atyre fëmijëve, si një logo sarkastike që të mbrrin befas prej nënvetëdijes për të tejçuar një kumt e për të të shqetësuar të përditshmen…
 
Le të shpresojmë që këtë fund-vit, të paktën për atë natë, të mos ketë fëmijë të braktisur që flenë trotuarëve…
Le të shpresojmë që këtë fund-vit, të paktën për atë natë, “zonjëzat mediatike” të mos kenë asnjë fustan për të reklamuar…
 
 Le të shpresojmë… të paktën…
 
©Arlinda G.
  

Botuar tek “Gazeta” 25/11/09
(shkrim i parekomandueshëm për lexues me stomakë të dobët)

“Hapim dhe mbyllim varre”, u qesh kalimtarëve një tabelë në anë të njërit prej bulevardëve kryesorë të Tiranës. Më poshtë është shkruar një numër celulari dhe një togfjalësh i futur ngutshëm në kllapa, i cili patjetër duhet të ketë të bëj me ndonjë zbritje çmimi, të llojit, “ofertë”.
Tabela është shkruar me ngjyra optimiste. Çdo fund-viti, ajo zbukurohet me drita shumë-ngjyrëshe (optimiste edhe këto), të cilat fiken e ndizen me rradhë. Po aq me rradhë, fiken e ndizen edhe dritat në xhamat e errët, pas të cilëve reklamohen zakonisht kurora të variacioneve të ndryshme, madhësia e këtyre të fundit, duket se është gjithmonë në varësi të cilësive, jo rrallë-herë, hiperbolike, të klientëve të kompanisë, të cilët, siç dihet, e kanë gjithmonë një herë të parë…
Por të gjitha këto të marra së bashku nuk më çudisin aq sa pjesa e dytë e fjalisë publicitare në tabelë; …dhe mbyllim…
Duket se me gjymtyrën e dytë të fjalisë, shoqëria që garanton shërbimin, si t’ua ketë kuptuar me një të kërcitur të lehtë, të gishtit, paranojat, sikletet dhe frikërat, të afërmve të të ndjerëve, i siguron këta të fundit se ajo i gropos mirë klientët e saj.
– Ju s’duhet të bëni gjë tjetër, përveçse të vdisni… me të tjerat merremi ne, – sikur të garanton tabela me sloganin e saj, promocional. Në dukje është fare e thjeshtë… tek e fundit, – vdekja është e vetmja punë që mund ta bësh i shtrirë, – ka thënë diku Woody Allen.
Një burrë i vjetër me fytyrë të munduar, ka ndalur hapat përballë tabelës dhe rrokjëzon heshturazi përbrenda buzëve të fishkura përbetimin publicitar, si të jetë në një dilemë ekzistenciale; të vdesë këto kohë që ka dhe zbritje çmimi, apo më vonë… Ai mendohet e mendohet me sy të pulitur përgjysëm, thua se është në dilemë për cilësinë e shërbimit…
– Me ne nuk do ta ndieni fare udhëtimin, – sikur buzëqesh gëzueshëm tabela që nga lart, si në një nga ato reklamat, prej të cilave, bota duket gjithmonë një fushë me lule ngjyra-ylberëshe, e njerezia duket aq e dlirë… po aq e dlirë… gati e budallepsur prej dlirësisë.
Burri vazhdon të mendohet…
Në të vërtetë tabela nuk të lë shkas për ekuivoke apo mëdyshje të paparashikuara, si nga ato të çasteve të fundit, ajo e thote qartë, saktë, gëzueshëm madje, që ata, jo vetëm që i hapin por edhe i mbyllin…
Atje ngjituarazi, ndarë vetëm prej një faqeje muri të hollë, i bën gjitonllëk një byrektore. Edhe ajo zbukurohet në fund-vit me drita shumë-ngjyrëshe (optimiste natyrisht) që fiken e ndizen, (me rradhë dhe ato), e me një tabelë ku shkruhet me të njëjtën lyrosje të bollshme ngjyrash; Pranojmë bakllava me porosi, byreqe me mish të grirë, spinaq, qepë etj.
Në dallim nga tabela promocionale e shoqërisë së shërbimeve funerale, tabela e byrektores nuk ka të shkruar ndonjë numër celulari, por ama edhe slogani i saj, publicitar, i menduar kushedi në sa e sa netë të pagjuma, nuk të lë vend për ekuivoke.
Burri i vjetër vazhdon të qëndroje mëdyshas përballë tabelës së funeralëve, ndërsa shitësja e byrektores në kthinën tjetër, e cila ka vetëm një dhëmb kryeneç në gojë, është duke folur me disa nxënës shkollash, të cilët janë duke e pyetur nëse byrekët janë të freskët. Shitësja i siguron ata që byrekët janë të sapo-nxjerrë nga furra. Fëmijët kënaqen. Ata duken kaq të patrazuar për praninë, vetëm një mur më tej, të shërbimit funeral, sa mua fillon të më krijohet, pak nga pak, ndjesia që ky i ashtuquajtur anormalitet gjendet vetëm në kokën time.
Këtë ma përforcon edhe më shumë fakti që burri i moshuar, më në fund, mbasi u ka dhënë fund dilemave të tij, ekzistenciale, vendos të futet në byrektore e të blejë edhe ai dy byrekë… si gjithë të tjerët…
Njëlloj si të tjerëve do ia mbështjellë byrekët, shitësja, me të vetmin dhëmb kryeneç te mbetur në gojë, ndersa burri do marrë rrugën heshturazi, duke u përtypur ngadalë ( bashkë me byrekët do vërtisë nëpër mendje edhe shifrën e discount-it ) derisa, diku më tej, t’i zënë sytë një tjetër ofertë shërbimesh funerale…
Ka kaq shumë çudira në këtë qytet të përgjumë, me ëndrra të paralizuara, të cilin ironikisht, ose jo, vazhdojmë ta thërrasim “metropol”… Në këtë qytet, ku zor se mund të gjesh një banjë publike, por ama, për çdo bulevard, mund të gjesh nga një shërbim funeral… A thua se qëllimi i zyrtarëve të cilët japin leje pa kurrfarë kriteri për biznese të tilla, eshte të n’a kujtojnë që ajo, ( vdekja ) është gjithmonë aty, duke n’a përgjuar me pritjen e saj, të palodhur ? Apo për të n’a kujtuar se duhet të jetojmë çdo dite si ta kemi të fundit ?
Hmm… të ofron kaq shumë shërbime të tilla ky qytet, ashtu siç, panevojshmërisht të ofron; kaq shumë parti… politikanë… analistë… këngëtarë… sa mua më vjen ta quaj; qyteti i një mbi një funeralëve…

©Arlinda G.

( botuar tek “Gazeta” dt: 30.09.2009 )

Televizori ka mbetur në kanalin që transmeton emisionin: “Zonë e lirë”. Gishtat e mi bëhen gati të shtypin telekomanden e të ndërojnë menjëherë stacion, por diçka më ndalon, gishtat për disa çaste mbeten pezull mbi të, derisa dorëzohen dhe e lënë diku telekomandën.

Personazhi i parë, i ftuar në emision, është një regjisor i Tearit Kombetar, i porsa-pushuar nga puna. Prezantuesi i emisionit, vetëm sa e përmend këtë fakt, thuajse shkarazi, ai nuk bën komente dhe nuk ndalet gjatë në detaje.

Regjisori ulet në karrige, buzëqesh, pi pak nga kokteili që i ofron bujarisht prezantuesi i emisionit, buzëqesh sërish, por nuk e mban gjatë buzëqeshjen, menjëherë bëhet i menduar dhe ul sytë mbi tavolinë. Ndërkohë që prezantuesi i emisionit vazhdon të prezantojë,

personazhin e dytë;

Ajo është këngëtare. Vjen me një ecje triumfuese. Thuajse e zhveshur. Një veshje nga ato skeniket, disi e papërshtatshme për emisonin në fjalë dhe mbi të gjitha, për karriget tepër sportive, mbi të cilat i duhet një farë kohe të rehatohet. E kote të përmend këtu që ajo i ka dhënë një rëndësi të madhe look- ut; flokëve dhe grimit. E tradhëton peneli disi i rënduar, oriental, mbi kapakët e syve, por asgjë për t’u habitur, tek e fundit elementi oriental, është bërë si i shtëpisë këto kohëra, trendy i rradhës në muziken ( të themi, të lehtë ) shqiptare.

Ajo më në fund rehatohet në karrige e buzëqeshur, ndërsa prezantuesi i emisionit i ofron edhe asaj një kokteil, ndërkohë që vazhdon të prezantojë,

personazhin e tretë;

Ai është një personazh i çuditshëm, një njeri i cili pretendon se arrin të parashikojë motin. Edhe ai i papunë. Edhe ai rehatohet mbi karrige dhe rrëmben kokteilin e tij, ndërkohë që vjen,

personazhi i katërt;

Një tjetër këngëtare. Edhe ajo ka veshur një fustan mbrëmjeje, natyrisht, me një dekolte të guximshme. E si mund të mungonte ky element kaq i rëndësishëm në karrierën e një këngëtareje ? Kohët e fundit duket se këngëtaret shqiptarë dinë më mirë të këndojnë me to, se sa me zë. Ulet pranë regjisorit, ky i fundit e përshëndet me buzëqeshjen e tij, “flash”, që për dreq nuk i qëndron gjatë mbi fytyrë.

Ja ku vjen,

personazhi i pestë;

Një tip i palestruar, – “i cili vjen të promovojë video-klipin e tij” – thotë prezantuesi me një shprehje skeptike në fytyrë.

I palestruari ulet në karrige lehtësisht dhe menjëherë pas tij mbrrijnë edhe,

personazhet e fundit;

Ata janë disa këngëtarë të rinj, shqiptarë, nja dy, të ardhur nga jashtë Shqipërisë sa për garniturë. Edhe ata rehatohen mbi karrige… dhe, ja ku e kam të plotë skenën me të gjithë personazhet.

Fillon të flasë njeriu që parashikon motin, madje dhe më gjerë se kaq, meqë së fundmi në vendin tonë kanë filluar të bien shpesh tërmetet, ai ka menduar t’i shtojë edhe ato në curriculumin e tij. – E pse jo ? – duket sikur thonë pafajshëm sytë e tij, të gjelbërt.

Prezantuesi i emisionit e pyet “parashikuesin e motit dhe më gjerë” rreth metodikes së parashikimeve. Ai kruan zërin dhe fillon të japë ngadalë disa shpjegime me nuanca akademike, të cilat i bëjnë kontrast me dritën naïve që ka nderur në sy. Pak më tej thekson se është duke kërkuar një punë. Prezantuesi e pyet se çfar pune është në gjendje të bëj, ndërsa ai i përgjigjet: – Çfarëdolloj pune ! Këtu, nuancat akademike i rrëzohen përtokë të gjitha.

Qëndron i ulur pranë këngëtares gjysëm të zhveshur, hedh ndonjëherë, ( gati pafajshëm ) sytë mbi kurrizin e saj, pastaj rrëkllen gotën e kokteilit.

Tani prezantuesi i drejtohet pikërisht këngëtares. Ajo fillon të flasë rreth klipit të saj, të ri, të porsa-dalë në treg, por ka një peng të vogël; disa kanale muzikore nuk kanë pranuar ta shfaqin, pasi e kanë quajtur tepër “hot”. Prezantuesi e pyet këngëtaren për partnerin e saj, në klip dhe ajo i shpjegon se e ka njohur atë vetëm ditën e xhirimit të klipit, sqaron gjithashtu që, atë, së bashku me sendet e tjera, ia ka sjellë trupa prej 100 vetësh e ngarkuar për të xhiruar klipin. Unë ngre supet, nuk arrij të kuptoj ç’duhen 100 vetë për të xhiruar një videoklip për një këngë të llojit : unë të desha/ ti më ike… por le të vazhdojmë më tej…

– Është një klip erotik, – shpjegon këngëtarja ndërsa fillojnë të shfaqen disa sekuenca nga klipi, të cilat nuk duken aspak erotike, me përjashtim të faktit që këngëtarja është me bikini. Po ndoshta asaj i duhet një fjalor për të përkufizuar qartë këtë fjalë. A do e ketë vallë trupa ( prej 100 vetësh ) një të tillë ? Sigurisht që ajo duhet të ketë qenë një trupë që kujdesej për gjithçka, me përjashtim të këngës vetë. Sikur dhe asaj t’i kushtohej po aq vëmendje sa fustaneve dhe trukut…

Pamjet përfundojnë së shfaquri dhe këngëtarja pyet regjisorin e papunë: – Si t’u duk ? Regjisori ndalet një hop dhe thotë: – Fustani ishte shumë i bukur !!!!

Këtu ndërhyn sërish prezantuesi i cili e pyet ngacmueshëm këngëtaren për partnerin e saj në klip. Ajo vazhdon të këmbëngulë ( jo pa keqardhje ) që e ka takuar vetëm atë ditë. Dhe duket se ka të drejtë për këtë. Në klip dallohet mjaft qartë që trupa (prej 100 vetësh) e ka sjellë “sendin-djalë” së bashku me të gjitha sendet e tjera, vetëm për atë ditë, pasi lëvizjet e tyre kanë një lloj ngërçi, ngërçi tipik i dy të panjohurve në situata të sikletshme. Asnjëherë nuk e kam kuptuar pse të gjithë video-klipet shqiptare mbarojnë në fund me dy protagonistët që afrojnë kokat pranë njëri –tjetrit, por asnjëherë nuk realizojnë një puthje. E kane ende tabu këtë gjë këngëtaret tona, nuk u vjen për mbarë sponsorëve të klipeve apo ky ngërç është rrjedhojë e faktit që trupa i prezanton protagonistët e klipit vetëm ditën e xhirimit ?

Ndërkohë “parashkuesi i motit dhe më gjerë” është skuqur i gjithi. Duket se kokteili e ka turbulluar keqaz. Prezantuesi i emisionit e pikas menjëherë këtë detaj dhe këmbëngul djallëzisht që atij t’i mbushet edhe një gotë tjetër.

Kalojmë më tej. Tani flet këngëtarja tjetër, ajo e ulur përkrah regjisorit, të papunë. Këngëtarja ka një emër të huaj, me siguri, emër arti. Praktikë trendy, e njohur dhe e ndjekur nga këngëtaret me emra të pabukur.

Pasi nuk pushon së falenderuari të gjithë kabientin ministror i cili e ka lejuar të xhirojë në tunelin e Kalimashit, ajo vazhdon rrëfimin e saj në këtë mënyrë:

– Rryma ime, – i drejtohet ajo, autoritare dhe shpërfillëse, njërit prej këngetarëve të tjerë pranë saj, – është e ndryshme “na” rryma jote. ( ajo nuk thote “nga” ), videoklipi im, – vazhdon ajo, – është një “mini-filëm”,( ajo nuk thotë “film”)… etj, etj. Nëse këngëtares së parë i duhej një fjalor, së dytës i mungon leximi i klases së tretë.

Tani situata ka dalë fare jashtë kontrollit. Parashkuesit të motit i ka rënë telefoni, ai haron që është në një emision televiziv dhe fillon të flasë me zë të lartë, ndërkohë që kamera fokuson këngëtaren, ndërsa shkruan mesazhe. Duket si reklama e ndonjë kompanie telefonike.

Regjisori i papunë vazhdon të buzëqeshë lehtë, kamera e fokuson herë pas here fytyrën e tij, ndërsa ul sytë si të jetë duke thënë me vete : – ç’dua unë këtu !

I ka ardhur rradha tipit të palestruar. Prezantuesi e pyet rreth tematikës së klipit, ndërsa tipi i palestruar fillon të flasë. Nuk arrin të sqarojë gjë. Regjisori i papunë ndërhyn në çast dhe përpiqet t’ia rregullojë, konturojë e zbukurojë, paksa rrëfimin.

Ndërkohë parashikuesi i motit dhe tërmeteve, i bërë xurxull, ngrihet rrufeshëm nga karrigia dhe puth në faqe këngëtaren me emër trendy.

Të qeshura, duartrokitje dhe gotat e kokteilit që zbrazen me të shpejtë…

A është ky emision një mënyrë bukowski-ane e servirjes së realitetit ? Të gjithë e njohim Charles Bukowski-n, mjeshtrin e madh të letrave, shkrimtarin më të keqkuptuar nga lexuesit shqiptarë, shumica e tyre mjaftohen me gjuhën e ashpër të tij, për të nxjerrë përfundime të padrejta, pikërisht për faktin se nuk arrijnë të shkojnë më tej, tek ajo mënyrë lakuriqe e përcjelljes së realitetit, tek ajo mënyrë gërvishtëse, e cila përveçse ka nën mbështjellje shumë dhimbje dhe dëshpërim prej pamundësisë për ta ndryshuar, ka gjithashtu edhe një qëllim fisnik dhe emancipues; ta bëj lexuesin të reagojë e të mbajë një qëndrim. Sepse i tillë është misioni i letërsisë.

Po media ?

Thua të ketë qëllime të tilla, kaq të lartësuara, edhe prezantuesi i emisionit; “Zonë e lirë” ? Apo qëllimet e tij vërtiten vetëm rreth narcizmit, skupit, suksesit apo dëshirës së uritur për famë ?

Ndërsa unë, shikuesja aksidentale e këtij emisioni, ngre me vete pyetje të tilla, përpara syve vazhdojnë të më dalin gotat e koktejlit që i mbushen e mbushen pamëshirshëm, “njeriut të motit”.

***

Emisioni mbaron. Janë ulur perdet e një teatri absurd, pjesë e të cilit jemi të gjithë. Ngrihen nga karrigia; parashikuesi i motit, i kënaqur që ka puthur në faqe këngëtaren, i kënaqur, më shumë se për ofertën e punës, ngrihet kengëtarja e mini – filëmit, tipi i palestruar, këngëtarja e trupës prej 100 vëtësh, ngrihet dhe regjisori i papunë, të cilit, trupa prej 100 vetësh, ndoshta do t’i hynte në punë më shumë se këngëtares…

( shkruar nga një shikuese aksidentale )

© Arlinda G.

Kur je papunë, mëngjesi kokëfortë, si për të matur durimin tënd, vonohet shumë të zbardhë. Ti përpëlitesh në dyshek duke rikujtuar itenerarin e veprimeve rutinë që të presin sapo dita të zbardhë. Në të vërtetë nuk është se të pret ndonjë gjë kushedi se çfarë, por sidoqoftë planifikimi i ditës mbetet i rëndësishëm. Gjëja e parë, thelbësore, e këtij itenerari rutinë, është buzëqeshja mikluese e ekspresit të vogël, mikut besnik, që të shndrin rrezëtitës përmbi pllakat e sobës. Ai duket sikur të pëshpërit –  Nën urdhrat e tua, baby...

Ti ia kthen buzëqeshjen duke konstatuar befas se për t’ia njohur vërtetësisht vlerat këtij thesari të vogël, këtij ekspresi shtëpiak, duhet të fitosh detyrimisht statusin e së papunës. Më pas rrotullon çelësin e pllakës më të vogël të sobës,  mbush enëzën e vogël plot me pluhur kafeje, sepse ka disa ditë që e do kafen të fortë, dhe e vendos mbi pllakë, ndërkohë që jashtë nëpër shkallë dëgjohen të zhurmshme, rrëmbimthi, hapat e banorëve të pallatit tënd, të cilët nxitojnë për në… punë… Ti nuk e di ku punojnë ata. Asnjëherë nuk i ke pyetur për profesionet e tyre, sepse ke qenë tepër e zënë me punën tënde.

Në një ditë si kjo e sotmja, kepucët e grave bëjnë një zhurmë kërcëllitese, teksa përplasen brutalisht mbi shkallë, ndërsa ato të burrave dëgjohen më të përmbajtura Këpucëve të grave duket se është hequr goma e takës, hekuri i tyre, tani më duket sikur përplaset fort edhe mbi tëmthat e mi. Si te mos mjaftojnë, variacioneve të zhurmave i shtohen edhe të lehurat zhurmëmadhe të qenit të fqinjës, i cili del në shkallë autoritar, për aq sa mund të jetë autoritare një kone e vogël, kockë e lëkurë, dhe e shpifur, si ta ketë prejardhjen prej maces.

Ekspresi sapo ka nisur të gurmazojë ngadalë, ndërsa ti ndez televizorin. Dy djem të rinj, që shfaqen të sigurt në ekran, në një nga emisionet më të ndjekura sipas sondazheve, të thonë një mirmëngjes, në dukje të sofistikuar, me një ton deklamativ, tipik prej folësish radiosh, fjalitë e tyre shumë shpesh janë, përkatësisht; një herë pa kryefjalë, e një herë tjetër pa kallzues, por sidoqoftë djemtë janë të veshur mirë. Shtrihem sërish në krevat, dhe mbulohem me kuvertë, e marr atje edhe filxhanin e ekspresit, ndërsa degjoj një tjetër folëse, teksa lexon tani e buzëqeshur titujt e gazetave kryesore. Ajo vazhdon të buzëqeshë, edhe ndërsa është duke lexuar një titull makabër, të llojit; burri vret gruan me sopatë, njëlloj si të jetë duke lexuar thënien bombastike në vijim, të një anëtari të kafazit të artë, e cila ka të bëjë me veshët e mëdhenj të një pjesëmarrëseje brenda në kafaz, thënie kjo e printuar në krye të gazetës me gërma të mëdhaja,  thua se prej madhësisë së veshëve të pjesëmarrëses në fjalë, të varet fati i kombit…!

Edhe celulari im duket se ka nevojë për pak kafeinë, kështu i kam transferuar të gjitha telefonatat, të cilat në të shumtën e herëve janë alarmante… të llojit; – Akoma nuk ke gjetur punë…? Po si ka mundësi ? Etj., etj….

Mbasi kam mbaruar të dy filxhanët e ekspresit, dëndja e zakonshme, e domosdoshme me kafeinë,  e marr celularin ndër duar dhe telefonoj një numër.

– Alo mirdita… !

– Mirdita – më përgjigjet zëri nga ana tjetër.

– Jam e interesuar për lajmërimin tuaj në gazetë, për vendin e… është ende i lirë vendi ?

– Po, po, vendi është ende i lirë…, – përgjigjet zëri me të shpejtë, – ju mund të vini këtu rreth orës dymbëdhjetë, – shton ai.

– Por, a nuk do të ishte më mirë që më parë, t’iu dergoja curriculumin tim nëpërmjet e-mailit… që të krijonit një ide më parë ?

– Ah jo, më vjen keq, duhet të paraqiteni vetë…

– Hhh… mire atherë, do jem atje, rreth orës dymbëdhjetë… ditën e mirë…

-Ditën e mirë ! Dëgjohet një pip – pip. Personi nga ana tjetër e telefonit e ka mbyllur ndërkohë.

 

Vërtitem nëpër shtëpi për të gjetur veshjen e përshtatshme për intervistën.

Pas shumë dilemash, jam veshur dhe kam dalë. Adresa në të cilën duhet të shkoj ndodhet shumë larg qendrës së Tiranës, kështu më duhet të thërras një taksi. Taksisti është një mesoburrë, i edukuar, i mirësjellshëm, duket qartë që duhet të ketë qenë zyrtar në vitet e socializmit.

Taksia më ka ndalur përpara një ndërtese katërkatëshe. Ndërkohë i sqaroj taksistit se nuk do vonohem shumë. – Nuk ka gjë, pres unë, – më thotë ai. Disa njerëz te hyrja e ndërtesës, më thonë të pres në hollin e katit të dytë. Nuk jam e vetmja së cilës i kanë thënë të pres. Përreth meje janë edhe nja dy burra, në moshë mesatare, të cilët bëjnë ecjake të paduruara në korridor.

Ndërsa jam duke luajtur me rripin e çadrës, e ndërsa hedh në një kosh të vogël aty pranë, orbitën që kam qenë duke përtypur në gojë, hapet një derë dhe në të shfaqet intervistuesi, i cili tani sipas bisedës në telefon, duhet të më thërrasë mua. Ora shënon dymbëdhjetë fiks, por ai thërret si pa gjë të keq, një tjetër, pastaj i hedh sytë  qetësisht nga unë e më bën me shenjë të pres edhe pak.

Dera mbyllet sërish. Une leshoj një “uff” të lodhur. Zgjas kokën në dritare dhe që andej shoh taksistin që ka hapur gazetën dhe është duke e lexuar atë, qetësisht.

Kalojnë edhe njëzetë minuta të tjera. Më në fund dera hapet sërish, personi i intervistuar del prej andej, ndërsa unë i afrohem derës më të shpejtë dhe si t’i bëj postbllok i them intervistuesit atje brenda, pa m’u dridhur qerpiku;  – Më duket se është rradha ime…

– Po, po, – më thotë ai i buzëqeshur, – hyni… hyni….

Ai e mbyll derën dhe më bën me shenjë të ulem.

Fillon të më flasë përgjithësisht për pozicionin e punës, disa detaje të përgjithshme, pastaj më thotë; – Mund ta di arsyen përse jeni larguar prej punës së fundit…?

– Natyrisht, – ia kthej unë duke tendosur një shprehje të qetë në fytyrë. Në të vërtetë nuk jam aspak e qetë.

Ai kqyr me vëmendje shprehjen time, të nderur qetë dhe pastaj shton papritur;

 – Lëreni mos ma thoni, nuk kam edhe aq shumë kohë…

Unë mbys në kraharor një psherëtimë lehtësimi e cila nuk shpëton pa u vënë re prej intervistuesit…

– Zonjë/ushe… do t’iu flas hapur… me sa shoh nga curriculumi juaj, punët që keni bërë kanë qenë të një natyre… si të them.. Ai bashkon gishtin tregues me gishtin e vogël dhe i lëmon lehtë, – pune sqimëtare do të thoja unë … ndërsa puna që ju pret këtu nuk është aspak e tillë… juve jeni e gatshme për këtë gjë ?

Sërish më shpëton një fymenxjerrje e thellë, e cila atij, natyrisht që nuk i shpëton edhe kësaj here…

– Shikoni zotëri… se ajo që dalloni ju, është vetëm fasada… punët elitare, këtu në Shqiperi, vetëm në dukje janë të tilla… , – i  them vendosmërisht unë. Më duhet ta fitoj me çdo kusht këtë vend pune, kështu që nuk kursehem në arsenalin tim të shpalosjes së argumenteve…

Ai buzeqesh lehtë.

– Por nuk është vetem kjo, edhe mënyra juaj  e të prezantuarit, është … nuk di si ta shpjegoj,  e dini zonjushë, kjo është një punë e thjeshtë, përfundimisht kjo pune nuk bën për ju… nuk e flasin shumë njerëz këtu, këtë gjuhën tuaj…

– Por zotëri… unë vetëm sa dukem kështu… e ndërlikuar…  në të vërtetë, jam një njeri pa pretendime. Unë jam një njeri fare i thjeshtë zotëri, përshtatem në çdo situatë…

Këtu kafshoj gjuhën. Dreqi ta marrë më duhet t’i thjeshtoj fjalitë, t’i bej sa më të përshtatshme për këtë vend pune… Fjalet filloj t’i them pa u menduar fare… të dalë ç’të dalë…

– Por kush më garanton mua, zonjë/ushë që ju nuk do ta braktisni këtë punë, menjëherë sapo të gjeni një tjetër ?

– Ju garantoj që nuk do ta braktis, – i them me vendosmëri, me një ton solemn si të jem duke i bërë nje deklaratë dashurie.

– Dreq – shaj sërish me vete, – si t’ia mbush mendjen këtij njeriu ? Mbase do të qe më e lehtë sikur të mos e hidhja orbitën në kosh, po ta vërtisja nëpër gojë e pastaj ta fryja e ta bëja tullumbace që pastaj t’ia plasja përpara fytyrës së tij dyshuese, ndoshta ashtu ai do bindej që mund ta kryeja këtë punë.

Më tej mërmëris disa fjali të kota, të cilat nuk më tingellojnë bindëse as mua. Akoma më tej, ngrihem….

Taksisti ndërkohë i ka lexuar të gjitha faqet e gazetës, nga orari për të cilin kemi rënë dakort për çmimin e taksisë, është shtuar edhe një orë tjetër.

– Si dole ? – më pyet ai gjithë interes.

– Keq – ia kthej unë e mërzitur. Ai më shikon me keqardhje.

Nxjerr gazetën nga çanta dhe shënoj me rreth një tjetër lajmërim. Në intervistën e ardhshme vendos ta thjeshtoj sa më shumë curriculumin. Por tani, ajo që më shqetëson më shumë, është gjuha që flas… dhe… për më tepër… unë nuk e njoh esperanton…

 ©Arlinda G.

 

Nëse doni të shihni me sytë tuaj, progresin dhe evolimin postmodern ndër vite, të biznesit shqiptar, mos u përpiqni ta zbuloni atë duke dëgjuar e parë reklamat, jo rrallëherë; të rëndomta e fare pa fantazi në konceptim, që përfaqësojnë produktet e tyre gjithkund, nëper afishe të stërmëdha, mbi fasada pallatesh të munduara nga tymi e pluhuri, nëpër autobuza shkatarraqë, nëpër televizione etj., etj.

Për t’i kuptuar të gjitha këto, ju mundeni, fare mirë, t’i kurseni vetes kohë, duke shfletuar gazetën; “Çelesi”.

Diku andej, nga mesi i faqeve të gazetës, qëndrojnë të afishuara ato… të bekuarat, lajmërime për punë. Mjafton të ndalni pakëz sytë atje dhe ju mund të lexoni gjëra nga më të pabesueshmet, xhavahire shqiptare, të servirura, fare pa truk, në sfondin e verdhë të kësaj gazete kaq shpresëdhënese.

Për fat të mirë, vajzat e gazetës në fjalë, të cilat kanë kontaktin e parë me formuluesit e këtyre lajmërimeve, nuk e mundojnë fare trurin për redaktimin e tyre, ato i shkruajnë këto lajmërime; shqeto, ashtu siç i dëgjojnë nga të interesuarit; në telefon apo ne menyrë të drejtpërdrejtë. Kështu, që nga mënyra se si është formuluar lajmërimi, ti mund të kuptosh shumë lehtë, gjendjen e emocionale të formuluesit, euforinë se sa i ka ecur atij së fundmi, apo cili ka qenë libri i fundit që ka lexuar, ( natyrisht, nëse ka lexuar ndonjëherë, ndonjë të tillë në jetën e tij, përveç menusë së restorantit ), etj., etj.

Kushti i parë, i cili sundon në masë, thuajse në gjithë lajmërimet, është fjalia ekzistenciale; të jetë e paraqitshme. Ky kusht kaq i rëndësishem e thelbësor për mbarëvajtjen e një biznesi ( !! ), i sfumon bindshëm të gjithë kushtet e tjera, si p.sh.eksperiencën në punë të tjera, kjo e fundit qëndron si kusht vetëm në nja dy prej tyre, natyrisht, renditur sfumueshëm pas kushtit; të jetë e paraqitshme, ndërsa profesionalizmin dhe seriozitetin në punë, vështirë se do ta hasni si kusht në ndonjë nga këto lajmërime…

Në këtë mori të pafund xhevahiresh shqiptare, ato që mund ta quajnë betejën zyrtarisht të humbur, ende pa e filluar, janë pikërisht gratë me fëmijë.. Të kesh femijë, veçanërisht, femijë të vegjël, është një handikap i pandreqshëm për formuluesit e lajmërimeve.

Por gjeja që më ka bërë të shqyej sytë nga habia, ka qenë një lajmërim të cilin nuk dita ku ta kategorizoja, në të, kushti i parë që kërkohej nga e punësuara e ardhshme, ishte; të qe e gjatë; 1m.75cm, madje në lajmërim thuhej se ajo duhej të qe edhe elegante, mungonte atje, vetëm numri i këmbës… Një çast mendova mos ishte vendosur gabimisht në atë rubrikë. Fare mirë, ai lajmërim mund t’i përkiste njoftimit për ndonjë konkurs bukurie, apo rubrikës; djemtë kërkojnë vajza…. Por jo… lexova më poshtë dhe kuptova që isha gabuar, më poshte sqarohej edhe pozicioni i punes që supozohej të kryente e punësuara e ardhshme.

Kujdes!

Në mënyrë që të jeni sa më të suksesshme gjatë një intervistë pune në Shqipëri, ju duhet të vishni dekoltenë më të guximshme të mundur, të pispilloseni sikur do shkoni në ballo, dhe mundesisht, apo më mirë le te themi kryesisht, të pulisni sytë, ashtu si “pafajshëm”, e të flisni me fjalë e gjeste prej kokete, teksa duhet, detyrimisht të qeshni si të keni dëgjuar batutën e shekullit, me ndonjë batutë të trashë e të pavend, të intervistuesit.

Vetëm kështu ju mund ta fitoni vendin e punës

Ah po, për pak harova, gjatë intervistës ju nuk duhet të fusni ne ligjëratën tuaj asnjë fjalë, të ashtuquajtur; të vështirë, për t’u thithur nga mendja e intervistuesit, nëse e bëni këtë, intervistuesi, thjesht do të rrudhë ballin, do ngrejë pak cepin e vetullës dhe do t’iu pyesë me siklet apo me ironi, sipas rastit ( gjithmonë pa i mbivlerësuar mundësitë e tij për të bërë ironi ) se si përkthehet ajo fjalë.

Në rastin më të keq, ai nuk do t’iu pyesë fare, por thjesht, do t’iu skualifikojë nga gara.

E kështu, falë këtij trendy-zmi të pashoq, përditë e më shumë, janë duke u shtuar lavdishëm, femrat që dinë ta ushtrojnë, zotësisht, profesionin e koketërisë, ( dhe, të paktën në këtë gjë, ato janë profesioniste të vërteta ), se… tek e fundit, ketë profesion dikton tregu.

Kushtet apo modelet për të qenë një njeri i suksesshëm në Shqipëri, tashmë janë percaktuar qartë, ato diktojnë bindshëm gjithkund, janë vetëm dy; nese je tip“i fortë”, quhesh nje mashkull i suksesshem, ndërsa, je femër e suksesshme, nëse e ushtron profesionalisht koketërinë.

Nëse ju, i takoni një kategorie tjetër, të dashur lexues, çfarëdolloj modeli tjetër t’i përkisni, dijeni se do t’iu duhet të luftoni shumë… në këtë; tonin, të shtrenjtin, atdheun e dashur.

©Arlinda G.