Ai ka flokë të krehur bukur, ngjyra e kostumit të tij ka një variacion bluje sqimëtare, këmishë të bardhë, verbuese, kollare ngjyrë gri si të ngrirë me niseshtè*, një cep shamize të mëndafshtë nxjerrë prej xhepit në cep, të kostumit (edhe kjo e grijtë), këpucë të shkëlqyeshme, (nëse do jetoja në vitet tridhjetë do t’i quaja “lustrina”), duar elegante, sy të shkëlqyeshëm si këpucët, ballë të rregullt…

Është duke folur gjatë gjithë kohës me tonalitetin e tij, kumbues. E që t’i bie shkurt; gjithçka është e hijshme tek ai…

Si t’i ketë kuptuar mendimet e mia, (- nuk ka sesi – qetësoj veten aty-për-aty), ai pushon një hop, dhe më drejton një pyetje.

Unë si për t’i shpëtuar “lustrinave”, niseshtesë gjithashtu, i përgjigjem me një tjetër pyetje (sa per të ndëruar temën e bisedës, e sa për ta siguruar që, sidoqoftë kam qenë duke e ndjekur vëmendshëm rrëfimin e tij… në të vërtetë, jo).

Ai i përgjigjet shpejt pyetjes sime, por unë, siç thash, nuk e kam mendjen te përgjigja. Ndjej pak nga pak se ky perfeksion i tij më jep një ndjesi pa-rehatie, gati-gati më tremb…

Ai vazhdon të flasë… të flasë… të flasë… ndërsa unë përpiqem të gjej një mënyrë për t’u mbrojtur prej këtij agresioni përsosmërish…

E ja ku kam thirrur në ndihmë udhëtimet e mia, imagjinare. Ato janë barka ime e shpëtimit me një flamur piratesh ndër krye.

Filloj të ec para e mbrapa nëpër kohë.

Ja tani, sapo kam mbrritur, me një frymë në fëmijëri. Kam ndalur hapat atje, ndërsa fryme-merrem e lehtësuar.

Gjendem ende aty, përballë Njeriut Perfekt, por tashmë ndihem e mbrojtur. Tashmë jam vetëm pesë vjeç, kam një dardhë të qëndisur në xhep të këmishës ngjyrë mente, tuta vishnje, bukle të pa-krehura që rëndojnë të egërta mbi ballë, e kanatiere që ka dalë prej tutave.

Sapo kam mbyllur brenda pëllëmbës një bubuzhel të cilin e kam kapur me aq mund mbi një lule të madhe, të bardhë, e cila.më vonë, i shndëron ato, në kokrra të kuqe, të hidhura, shijen e të cilave e kam provuar atherë kur i kam ngatëruar me manaferrat.

Në dorën tjetër kam një fije peri.

Njeriu Perfekt vazhdon të flasë… të flasë… të flasë… me tonalitetin e tij, të përsosur.

Sigurisht ai nuk arrin ta dallojë kapërcimin e kohëve të mia. Atë arrij ta dalloj vetëm unë.

Ja tani ai tregon diçka me dorë.

Thonjtë e tij janë të shkëlqyeshëm, të prerë rregullt, e të limuar. Ngjajnë sikur sapo jane bërë gati për t’u shkuar dorën e fundit; manikyrin…

I shkepus sytë prej thonjve të tij, dhe fsheh duart mbrapa kurrizit. Nuk dua që ai të shohë thonjtë e mi. Kurrsesi nuk duhet t’i shohë. Përpara disa orësh më është dashur të ndihmoj një milingonë mosmirënjohëse dhe thonjtë janë mbushur plot me baltë. E kam marre ngarkesën, e rëndë për supet e milingonës dhe e kam çuar në folezën e saj. Më pëlqen t’i ndihmoj milingonat herë pas here, më duket sikur hyj e behem njësh me personazhet e historive të Udhëtimeve të Guliverit. Se, si për dreq filmi mbaron shpejt, e mua, padrejtësisht më çojnë për të fjetur gjumë ende pa mbaruar mirë sigla.

Eh, e kur ndonjëherë një i rritur i ka zbatuar siç duhet të drejtat e fëmijëve?

Po t’u shtosh gjithë këtyre padrejtësive, edhe milingonën… e cila, si për të më falenderuar për kortezinë, ka kryer edhe aktin final; duke më pickuar hidhtaz në kurrizin e  dorës…

Ja ku e kam edhe vulën e saj, të mosmirënjohjes, ja këtu, kam një vlagë të ngritur e të përskuqur…

Njeriu Perfekt ka pushuar së foluari tani. I ka ngulur syte në një hapësirë boshe mbrapa krahëve të mi.

Unë përfitoj nga rasti për t’u marrë me bubuzhelin. Përpiqem t’ia lidh mirë trupin me fijëzën e  perit. Bubuzhelit nuk i rrinë këmbët në një vend.  Djersitem pak, derisa në fund, gjithçka ka mbaruar me sukses, kam arritur ta lidh.. Mund ta leshoj tani. Ja kështu…

Tani bubuzheli është ngritur në fluturim.Unë mbaj fijëzën e perit me gishta, ndërsa ai fillon të fluturojë e bubrojë si aeroplan përreth meje.

– Ç’është kjo zhurmë ? – pyet Njeriu Perfekt duke parë përreth plot kureshti.

Unë ngre supet. E kotë t’ia shpjegoj. Ai nuk arrin të shquajë asgjë nga koha ku jam ndalur unë. Nuk ka se si, nuk arrin të kapërcejë kohën e tij, nuk mundet, e tija është e gjitha si e ngrirë në niseshtè.

Bubezheli vërtitet e vërtitet përreth nesh, ndërsa Njeriu Perfekt s’pushon së foluri. Pak më tej insekti  ndalon i lodhur, në fillim mbi kollaren e tij dhe pastaj mbi jakën e bardhë të këmishës.

– Oh… mos… mos…të lutem mos ! – thërras une ankthshëm.

Por bubuzheli nuk më dëgjon. S’ka se si. Ai sapo ka mbaruar së jashteshqituri mbi cohën; bardhesisht verbuese të këmishës së Njeriut Perfekt, dhe duket i tejet i çliruar.

Natyrisht, Njeriu Perfekt  nuk arrin ta dallojë bubuzhelin, por fare mirë arrin të dallojë jashteqitjen e  tij. Duket se jashtëqitjet janë lehtësisht të dallueshme e të standartizuara me të gjitha kohërat.

Njeriu Perfekt ka ulur menjëherë sytë mbi jakë dhe tani është duke share nëpër dhëmbë. Bubuzheli ka jashtëqitur një masë të vogël në ngjyrë të jeshiltë, të çelët, në një vend të dukshëm të jakës së tij, të bardhë.

– Dreqi ta marrë – thotë Njeriu Perfekt gjithë zemërim, – ajri në këtë vend qenka shumë i papastër, ndërsa fillon të merret me këmishën…

 

Kalojnë disa minuta. Ai vazhdon të merret me këmishën…

Kalojnë edhe disa të tjera. Ai vazhdon të merret me këmishën…

Tani ai më ka haruar mua.

Kështu unë përfitoj nga rasti të lëviz krenarisht, duart me thonjtë e mi, të nxirë me baltë, e të vazhdoj të komandoj hareshëm fluturimin e  bubuzhelit.

Pas disa përpjekjeve të dështuara për të pastruar me gjithfarë shamizash aromatike jashtëqitjen bio, të bubuzhelit, Njeriu Perfekt më thotë se i duhet të largohet. I duhet të çojë urgjentisht këmishën në pastrim kimik. Pas disa orësh ka një mbledhje shumë të rëndësishme për mjedisin. Me siguri do të diskutojë atje edhe mbi standartizimin kohor të jashtëqitjeve të bubuzhelëve.

Unë e lehtësuar i hedh atij edhe një vështrim të fundit ndërsa largohet.

Ka flokë të krehur bukur, ballë të rregullt, këpucë të shkëlqyeshme që nëse do  jetoja në vitet tridhjetë do t’i quaja “lustrina”, kollare si të ngrirë me niseshte… Ndërsa unë; një dardhë të qëndisur në xhep të këmishes, bukle të egërta, kanatiere të dalë mbi tuta, thonj me baltë, dhe një fije peri në duar, me të cilin, sapo kam ngritur në fluturim fëmijërinë…

 

*

Lexuesit të pa-familjarizur me procesin e ngrirjes në niseshtè, i sugjeroj një udhëtim brenda një sënduku të vjetër. Pikërisht atje ku hidhen rraqet e vjetra të çdo shtëpize, të cilat konsiderohen padrejtësisht si modë e sezonit të kaluar.

Një udhëtim në kohërat kur amvisat shqiptare, përveç copëzave dekorative si ; çentrove apo deri edhe perdeve, seç kishin një deshirë të çuditshme për të ngrirë atje brenda, ndoshta, edhe kohën vetë…

Jam e sigurt se pas kësaj lexuesi do familjarizohet me procesin… natyrisht… nëse ka ngritur ndonjëherë në fluturim një bubuzhel…

 

            Arlinda G.                                                                             

           Korrik 2010

 

 

Advertisements


 

“Gazeta” 10.06.2010

(Çdo përkitje me ngjarje e personazhe realë, është krejt, e parastësishme…)

Pothuajse në të gjithë territorin e prefekturës ( si rrethinë e së cilës, figuronte krenarisht ndër rregjistra edhe fshati P. ), ishin shpërndarë disa fletushka të verdha, mbi të cilat ishte skicuar me laps të ngutur, fytyra e një njeriu.
Flitej nën zë për një operacion tepër delikat, nën mbikqyrjen e vetë prefektit. Ai vetë ishte marrë edhe me pajtimin e piktorit, të cilit i ishin përshkruar deri në detajet më të imëta tiparet e të shumë-kërkuarit.
Piktori, i bërë ujë në djersë prej fytyrës autoritare të prefektit, e cila i rrinte vazhdimisht mbi krye, kishte skicuar disa portrete rradhazi, derisa prefektit dhe disa funksionarëve të tjerë, përgjegjës për rendin në qark, u ishte mbushur mendja për njërin prej tyre, pikërisht për një portret që piktori kishte vizatuar shkujdesur, të fundit, atherë kur dhe i kishte humbur shpresat se ata do zgjidhnin ndonjë prej tyre.
Ç’është e vërteta emri i piktorit kishte qenë një tjetër engimë për banorët e fshatit P., por kjo nuk i pengonte ata të kembëngulnin me një siguri bindëse se piktori qe krejt i pa-talentuar në punën e tij ( nëse ajo mund të quhej punë – do të shtonin ata ), pasi nuk kishte si të shpjegohej ndryshe fakti që fytyra e skicuar mbi fletën e verdhë nuk u sillte banorëve asgjë në mendje.
 
Thuhej se fytyra, sipas tyre e masakruar si mos më keq prej talentit të munguar të piktorit në fjalë, i përkiste një banditi tepër të rrrezikshem për komunitetin, kështu për një efektshmëri sa më të plotë të operacionit, instancat përgjegjëse kishin ofruar edhe një shumë të konsiderueshme të hollash për çdo banor që mund të kishte informacion për vend-ndodhjen e tij.
Por sidoqoftë pretendimeve për pa-aftësinë e piktorit, banorët e fshatit P.,  iu përgjigjën me një përgjegjshmëri aspak të qortueshme njoftimit mbi të kërkuarin. Sepse kur binte fjala për të mirën e komunitetit, ata dinin t’i linin mënjanë vogëlsitë.
Kështu ata menjëherë mobilizuan ndjeshëm vigjilencën, mprehën shikimin e dëgjimin, për të qenë sa me të efektshëm për operacionin në fjalë, në mënyrë që edhe fshati P. të kishte vendin e tij, historik, n. atë “kapje spektakolare” – ashtu siç parashikohej  nga disa fallxhore me emër në P.
Nuk ishte pak për ta të linin një gjurmë të atillë në histori. Para një gjurme të tillë, të hollat e vëna në dispozicion bënin përshtypje vakët
Fletushkat u ngjitën në vende të dukshme e strategjike. Merret me mend se ku. Ato u ngjitën mbi pasqyrat çudibërëse. (shih:Kënga e pakënaqur e bulkthave 1).
Kjo qe edhe metoda më e frytshme për t’i bërë të ditur popullatës atë që po ndodhte, sepse siç dihej, nuk kishte banor në fshatin P., që të mos kalonte të paktën një herë në ditë përpara këtyre pasqyrave çudibërëse për të marrë dozën e përditshme të autostimës që i dhurohej pakursyer, falë kreativitetit të pashembullt të kovaçit të fshatit.  ( kishte disa kohë që ky i fundit kishte marrë titullin; “Kovaç i Merituar”, me një votim unanim prej; 99.99 % ).
 Por si për të konfirmuar edhe më shumë devotshmërinë e banorëve të fshatit P. ndaj instancave shtetërore, nuk mjaftoi vetëm ngjitja e fletushkave mbi pasqyra. Çdo mbrëmje kur banorët mblidheshin në sheshin e fshatit, me këngën e bulkthave në sfond, për të dëgjuar bëmat e supozuara të banorit të rradhës, përpara se të recitoheshin vargjet,  poeti duhej të merrte në dorë fletushkën e verdhë, e të lexonte ç’thuhej aty për banditin e shumë-kërkuar, si dhe t’ua tregonte me rradhë fytyrën e skicuar atje, të gjithë banorëve të mbledhur në shesh.( Ç’ishte e vërteta, me përfshirjen e atij shërbimi ekstra, poeti kishte filluar të mendonte seriozisht për shtimin e një klauzole në kontratën e tij, të punës, rreth pagesës së orëve shtesë, të pa-parashikuara më parë nga hartuesit e kontratës ).
 
Në gjithë atë atmosferë përndezëse, pleqtë dhe gratë e reja, të fshatit dukeshin kategoria e banorëve, më e përkushtuar ndaj njoftimit.
Çdo herë që takonin ndonjë fytyrë të panjohur, ndërsa barisnin nëpër rrugicëzat e fshatit, ashtu të ngadaltë, mbështetur mbi shkop, pleqtë menjëherë nxirrnin shaminë prej xhepit e pastronin me të syzet, për të parë qartë, nëse fytyra i ngjante asaj të vizatuarës mbi fletën e verdhë.
Ndërsa, sa për gratë e reja, ato seç kishin një arsye më shumë për të qetësuar  ndërgjegjen, kur ngrinin sytë për të parë guximshëm, të parin, të panjohur, të pashëm e misterioz, me të cilin shkëmbeheshin nëpër rrugicëza, kur mbushnin ujë, kur qëndisnin apo thurrnin me shtiza, të ulura së bashku nëpër sofatë e përbashkët, në sokakun përpara portëve.
Sigurisht kishte patur edhe ekuivokë të pa-këndshëm, të cilët ishin justifikuar, aty për aty, nga vetë banorët, si të pashmangshëm në ato rrethana…
 
Për shembull, në ditët e para, ata, ashtu të papërvojë siç qenë, kishin denoncuar gabimisht një djalë, banor të fshatit, të cilin të gjithë e dinin se prej disa muajsh ishte duke kryer shërbimin ushtarak në një qytezë të largët. Djaloshi ishte shfaqur befas në udhëzën gjithë pluhur me flokë të shpupurisur e mjekrën një pëllëmbë. Ai ishte grindur keqaz me eprorët dhe  në inat e sipër e kishte braktisur ushtrinë. Për  ditë të tëra ishte endur rrugëve, gjë me të cilën shpjegohej edhe mjekra e tij, rritur frikshëm.
Sikur te mos kish mjaftuar e gjithë ajo ngatëresë, menjëherë pas saj, banorët  kishin denoncuar si njeri të dyshimtë e të maskuar, një murg të cilin nata e kishte zënë rastësisht në udhëzën që kalonte pranë fshatit P. Jo shumë larg fshatit gjendej një manastir i mbushur plot e përplot me murgjër fytyrë-zbehtë. Nuk dihej si, e kush, kish arritur ne përfundimin që ata ishin fytyrë-zbehtë, manastiri qe i rrethuar me mure të lartë, gjithë myshk e lule-dredhëza dhe banorët, asnjëhere nuk kishin arritur t’i shihnin fytyrën ndonjërit prej murgjve. Po ndoshta për përhapjen e atij thashethemi mbi pigmentin e lëkurës së tyre, duhej të kishin qenë shkaktare, si gjithmonë, gratë e reja, pasi ato, dhe vetëm ato, dinin të ishin të vëmendshme ndaj imtësive të tilla. Sythet e trikove apo kryqëzat ( pse jo, dhe kryqëzatat ) e qëndismave të tyre, duhej të qenë tej-mbushur me atmosferën vibruese të rrëfenjëzave të mistershme mbi jetën e murgjve.
 
Dhe natyrisht, ishin dashur disa orë të mira në kuesturë, në mënyrë që të vërtetohej se asnj
ëri prej të denoncuarve nuk ishte banditi i shumë-kërkuar.
Më pas kishte pasuar një qetësi  e pazakontë… deri atherë kur kishte ndodhur bëma.
 
Dhe ja ç’kishte ndodhur:
 
Atë ditë Trembësi i Korbave, kishte shkuar në punë, si zakonisht, si çdo pasdite tjetër, të kontrollonte arat e mbjella me grurë. Korbat grumbulloheshin atje tufa – tufa, pastaj uleshin e qëmtonin mbi të mbjellat si në një gosti të bollshme. Ai vishej si dordolec, qëndronte në mes të arës, lëvizte krahët vazhdimisht dhe u fërshëllente me forcë shpendëve të largoheshin. Ky ishte profesioni i tij.  
Ai i trembi korbat për orë të tëra, dhe kur ata morrën arratinë, e në qiell nuk pipëtiu asgjë, u kthye të merrte rrugën për në fshat.
Ndërsa çapitej i lodhur, duke gjuajtur me këpucë guriçkat e udhës, papritur buzë një kanali, sytë i zunë një trup njeriu të shtrirë përtokë.
Ai iu afrua gjithë frikë. Njeriu kishte rënë përmbys. U afrua edhe më shumë, e lëvizi trupin dhe e ktheu së parthi. Kur ç’të shihte ? Fytyra e njeriut i ngjasoi shumë me fytyrën e banditit të shumë-kërkuar. Menjëherë nxorri nga xhepi fletën e verdhë dhe dyshimet e tij u vërtetuan.
Ai i preku pulsin, i lëvizi kapakët e syve… Asnjë reagim…
Banditi duhej të kish vdekur. Nuk kuptohej nga se.
Ai u mendua për disa çaste, pastaj papritur i vendosi të vdekurit duart në fyt, e bëri një gjest sikur po e mbyste. Pastaj menjëherë u lëshua me vrap nëpër udhëzen që të çonte për në qytezë.
Zemra i rrihte fort. Po bëhej protagonisti i ngjarjes më të madhe, të ndodhur ndonjëherë në fshatin P. Të gjithë i madh e i vogël, do ta merrnin  vesh që ai ishte ndeshur me banditin e rrezikshëm dhe e kishte mbytur. Ekspertiza do ta vërtetonte më së miri këtë gjë, kur të gjente gjurmët e duarve të tij mbi fytin e banditit.
Ndihej si në qiell të shtatë. E vetmja kauzë për të cilën kishte luftuar në gjithë jetën e tij, qe ajo e korbave, aq sa kohët e fundit, klithmat e tyre i dukeshin  karshillëqe të hapura, e shume nota të çjerra, përçmimi, nuk kishte asnjë mëdyshje që i adresoheshin veshjes së tij.
Por mjaft më ! Këtej e tutje pas asaj që do rrëfente në kuesturë, ai do bëhej njeriu më i rëndësishëm në qark. Vetem t’i shihje si do ta përshëndesnin njerëzit më pas, plot respekt e mirënjohje për heroizmin e tij, të pashembullt… pasaj le të guxonin ta përqeshinin ata shpendë te shëmtuar…
Ai nxitoi edhe më shumë hapat.
 
Po atë mbasdite, e njëjta gjë ndodhi edhe me Armë-Punuesin e fshatit P.
Ai kishte dale të priste një ngarkesë me materiale, e cila duhej të mbrrinte prej qytezës. Edhe ai e gjeti trupin, edhe ai nxorri fletën prej xhepit dhe vështroi ankthshëm ngjasimin. Edhe ai u mendua një hop, siç bëri Korba-Trembësi, por në dallim nga ky i fundit, Armë-Punuesi nuk i hodhi të vdekurit duart në fyt. Jo. Armë-Punuesi u largua disa hapa, hoqi armën prej krahut dhe e qëlloi të vdekurin m’u në tëmthin e majtë. Me këtë rast provoi edhe armën e tij, të re, të punuar prej tij, së fundmi. Prova doli me sukses. Arma funksionoi për mrekulli.
Pastaj edhe ai, po njëlloj si Korba-Trembësi, u lëshua turrë-vrap nëpër udhëzën që të çonte për në qytezë, duke menduar lavdine e tij, të mëpastajme.
Edhe pse qe prodhues armësh, kurrë ndonjëherë në jetën e tij atij nuk i ishte dhënë rasti të shkrepte ndonjërën kundër ndokujt. Ky ishte një handikap që e mundonte vazhdimisht.  
Ai përfytyroi se si do hynte në histori menjëherë pas rrëfimit në kuesturë. Do thoshte se e kishte parë banditin të kalonte pranë një gardhi, e kishte njohur dhe e kishte qëlluar. Kushedi, mund ta bënin edhe hero pastaj.
Ai mbylli sytë nga kënaqesia, kur përfytyroi të gjitha këto.
 
Atë mbrëmje në kuesturë ndodhi diçka e çuditshme.
Brenda disa oresh, atje u paraqitën pesë banorë prej fshatit P., të cilët pretendonin të gjithë se ishin ndeshur me banditin.
Sipas dëshmive të nënpunësve, i pari kishte pretenduar se e kishte mbytur, duke u ndeshur me të, trup më trup, ndërsa të tjerët, rrëfenin se qenë ndeshur me të me armë. Madje ai që kishte mbrritur i fundit, kishte treguar edhe pulpën e plagosur, si provë për të vërtetuar ndeshjen me të.
Pas këtyre rrëfimeve të çuditshme, grupi i ekspertizës u nis menjëherë në vendin e ngjarjes, e pas orësh të tëra, pune e djerse të derdhur çurk, arriti në përfundimin se askush prej pretenduesve nuk thoshte të vërtetën, pasi me ekspertizen, rezultoi se i shumë-kërkuari kishte pësuar vdekje natyrale për shkak te një infrakti, disa orë përpara se trupi të gjendej nga banorët.
U lëshuan disa fletë arresti për dëshmi të rreme ndaj; Korba-Trembësit, Armë-Punuesit, e të tjerëve me rradhë, perfshi këtu edhe të plagosurin në pulpë, i cili rezultoi se qe vetë-qëlluar. ( Kësaj rradhe, për përgatitjen e fletëve të arrestit, nuk u nevojit ndihma e piktorit të pa-talentuar. )
 
Pas kësaj, banorët e fshatit P., të pezmatuar ekstremisht me këtë ngjarje të padenjë për imazhin e tyre, i hoqën plot zemërim fletushkat e ngjitura nëpër pasqyra. ( Natyrisht edhe bulkthat kontribuan sa mundën me këngën e tyre, të pakënaqur )
Por menjëherë e mblodhën veten shpejt, e njëzëri urdhëruan prerë poetin të stiste në vargje një ngjarje të madhe, sa më të madhe e të lavdishme të mundur, e me përmasa epike, që t’i kalonte kufijtë lokalë e kohorë njëherazi.
 
Të paktën në atë ngjarje, atje dhe vetëm atje, ndoshta do arrinin ta mundnin të vdekurin…i cili çuditerisht kishte arritur të dilte fitimtar… me gjithë egzekutimin…

 
©
Arlinda G.

 Botuar tek “Gazeta”, dt. 09/12/09

E nderuar Lartmadhni,

Pikësëpari ju kërkoj falje të përunjura pse mora guximin e pacipë t’iu shkruaj këtë letër e t’iu prish rehatinë këto ditë të trazuara, kur të gjithë ne, besnikët Tuaj, të devotshëm, kemi drejtuar vëmendjen dhe përkushtimin e pakursyer drejt Jush.

Edhe një herë më ndjeni për guximin, por këto ditë e pash t’udhës t’iu shkoqisja ca informacion të hollësishëm rreth disa ngjarjeve, në dukje sporadike, që po i ndodhin padenjësisht e në mënyrë të njëpasnjëshme Mbretërisë sonë.

Siç dhe Ju e dini fort mirë, një ndër shkaqet e shumta të trazirave të vazhdueshme e pakënaqësive në popull, është edhe shkrimi  i disa letrave të hapura prej disa shkronjësish, kopukë e sharlatanë, të cilët kanë vënë në shënjestër, Lartmadhninë Tuaj.

Këto letra të hapura, botuar nëpër gazetat kryesore dhe ato lokale, të distrikteve të ndryshme të Mbretërisë sonë, kanë ndikuar jo pak, në psikologjinë e individëve të thjeshtë.

Ato po i shkaktojnë jo pak dëme Mbretërisë, ndaj për këtë arsye, unë, si besniku Juaj, i devotshëm, ( nëse do më kërkohej edhe jetën do e jepja ), zhvillova disa hetime paraprake, të pavarura, e diskrete, në disa zona të rëndësishme, të Mbretërisë, të cilat janë quajtur me të drejtë nga zbulimet sekrete si vatra të revoltave.

Doja t’iu informoja se udhëtimin e kreva të gjithin në sajë të shpenzimeve të mia. Kisha hequr mënjanë për këtë ditë, disa të holla, ndaj mos u shqetësoni të më shpërbleni për këtë. Jo ! Këtë as që desha ta përmendja, pasi unë për Lartmadhninë Tuaj jap më shumë se kaq. Fundja për një ditë të madhe i kisha ruajtur ato të holla, dhe kjo e sotmja është me të vërtetë një ditë e madhe për mua.

Por që të mos zgjatem e hallakatem më shumë nëpër hollësira të vogla e të parëndësishme, të cilat ka gjasa të më largojnë nga qëllimi i shkrimit të kësaj letre, menjëhere po filloj t’iu rrëfej si më poshtë;

I

Në lidhje me letrën e hapur, botuar në të përditshmen, për fat të keq, prestigjoze e të shumë-lexuar, me titull; “Gazeta e qebapëve”, shkruar me aq mllef në adresë të Mbretërisë, prej shtetases me inicialet; D.B., unë zbulova disa detaje tepër  interesante, siç do të vijojnë në mënyrë të përmbledhur më poshtë;

Në sajë të zbulimeve dhe rrëfimeve të bazuara në fakte, ( të vërtetuara nga vetë unë ) thuhet se shtetësja D.B., gjatë zhvillimit të veprimtarive për festën tonë kombëtare, u është shprehur disa miqve të saj se kishte ditë që mendonte “të qëndiste” ( pikërisht kështu është shprehur ajo, me një pezm mjaft të dukshëm ) një letër të hapur drejtuar Lartmadhnisë Suaj.

Dhe kur informatorët e mi, të paguar jo keq, ( nuk doja ta përmendja këtë fakt ) e kanë pyetur për qëllimin e shkrimit të kësaj letre “bombë” ( kështu e ka cilësuar shtetësja D.B., ndërsa ka përfytyruar skenën sy-mbylltaz ), ajo ka rrëfyer se kohët e fundit ka qepur një fustan në ngjyrë të kuqe, të fortë, dhe që i rri mjaft mirë në trup, por që nuk ka patur asnjëherë ndonjë ngjarje mondane për ta veshur e për t’ia treguar botës.

Dhe kur informatorët  e mi, të paguar jo keq, ( ah, përsëri e theksova këtë fakt ! ) kanë ngritur supet dhe e kanë pyetur se ç’lidhje ka kjo me Lartmadhninë Tuaj D.B., ka  nënqeshur lehtaz, ka kruar zërin dhe ka shpjeguar se me shkrimin e një letre të tillë, “bombë” ( siç vazhdoi ta quante ajo ) shpreson të tërheq vëmendjen e televizioneve më të rëndësishme, të Mbretërisë, duke u ftuar nëpër emisione të ndryshme e duke dhënë intervista.

E në të gjitha këto, ajo mendon të shfaqet e veshur me fustanin e saj, të ri, të porsa-qepur, në ngjyrë të kuqe, të fortë, të cilin më në fund do ketë rast t’ia tregojë botës dhe në veçanti, dy meso-grave, gojëmëdha, fqinjave të saj, të cilat nuk paskërkeshin lënë gjë pa thënë në adresë të saj.

Për hir të së vërtetës më duhet të theksoj këtu që ngjyra e fustanit të shkronjëses nuk ka lidhje aspak me bindjet e saj, politike, pasi në të vërtetë, shtetësja D.B., nuk ka fare bindje të tilla, kjo u vërtetua një mbrëmje të vonë, kur ajo është parë nga dritarja, duke ndenjur gjatë… shumë gjatë… përpara pasqyrës, pasi ka provuar disa herë fustanin e saj, të kuq, e duke i thirrur vetes me zë të lartë; – Unë eksiztooooj…

II

Në lidhje me letrën e dytë, të hapur, shkruar nga shtetasi S.L., informatorët e mi do rrëfenin siç do vijojë, përmbledhtaz, më poshtë;

Shtetasi S.L., i cili kohët e fundit ka shkruar një letër të hapur, në të përditshmen tjetër me titull; “U-Turr-ima“,  së cilës në fundjavë i shtohet dhe një suplement me titull; “U-Tur-akë, mësohet se nuk ka shumë kohë që është divorcuar nga e shoqja…

Ndarjen ky individ duket se e ka përjetuar keqaz, pasi për nje muaj të tërë është mbyllur brenda të katër mureve të shtëpisë së tij duke folur me vete.

Hmm… e turpshme vërtet Lartmadhni… një dobësi e tillë… vetëm për shkak të një femre… por vazhdojmë më tej…

Informatorët e mi kanë zbuluar se pas një muaji të tërë, mbyllur brenda të katër mureve, pikërisht atherë kur të gjithë fqinjët mendonin që shtetasi S.L., nuk do dilte kurrë prej andej, apo dhe në se po, do dilte i damllosur krejt, S.L. është shfaqur befas në derë si kokrra e mollës. Me të dalë prej andej, ai i është shprehur dikujt se ka vendosur t’i shkruaj një letër të hapur Lartmadhnisë Suaj. Dhe kur ky dikushi, ( i cili më pas do bëhej informatori im, i besuar ) e ka pyetur se ç’lidhje ka divorci i tij me Lartmadhninë Tuaj, ai i është përgjigjur me të njëjtën fjali me të cilën është përgjigjur pak më lart edhe shtetësja D.B., dmth., që me anë të kësj letre ai shpreson të tërheqë vëmendjen e televizioneve të ndryshme, ftesave nëpër emisone dhe që andej… kujdes Lartmadhni, se këtu rrëfimi i tij ndryshon kryekëput nga ai i shtetëses D.B., pra dhe që andej, ai ka vendosur që në fund të intervistës, papritur e pakujtuar, t’i bëj thirrje publike ish-gruas së tij për ri-kthim pranë vatrës familjare.

Sipas informatorëve të mi, të besuar, ai i ka parashikuar të dyja anët e medaljes, nësë ajo do refuzojë, ai po njëlloj do t’u drejtohet kamerave duke e sharë si; bukëshkalë e të përdalë ( ç’është e vërteta ai ka përgatitur për çdo rast, një listë të gjatë me sharje ose lavdërime përkatëse, të shkruara në një flete të verdhë e të zhubrosur, të cilën e fsheh herë pas here në mëngën e xhaketës ).

III

Në lidhje me letrën e tretë, të hapur, të shkruar nga shtetasi M.M., informatorët e mi, do të shpjegonin siç më poshtë;

 

Edhe shtetasi M.M.,  i cili gjithashtu ka botuar një letër të hapur, në gazetën e përjavshme me titull; “Qejfi dhe qefini”, ashtu siç dhe shtetasit e mësipërm, thellë-thellë nuk ka asnjë lloj pakënaqësie kundrejt Mbretërisë apo Lartmadhnisë Suaj.

Informatorët e mi të besuar tregojnë se këtij shtetasi i është vënë nofka; shkencëtari, pasi thuhet se për vite të tëra, ai po përpiqet të kryejë një shpikje të rëndësishme.

Për fat të keq informatorët e mi nuk arritën ta zbulonin për çfar bëhet fjalë edhe pse i vizituan dhe i panë me sytë e tyre, imtësisht, të gjitha veglat e tij, të punës Por gjithashtu thuhet që eksperimenti i tij nuk ka dalë ashtu siç ai e parashikonte dhe kjo e ka bërë shtetasin M.M., të bjerë në një depresion të thellë.

E meqë sipas informatorëve të mi, tani që me shkrimin e asaj letre të hapur ai është bërë edhe person publik, ka vendosur që pas një ftesë në emisonin argëtueso-edukativ të fundvitit me titull; “Blungjill” ( blu+ ungjill )i cili pritet të jepet këtë ditë, në fund të intervistës të vrasë veten, live duke u hedhur nga dritarja…

Këto E Nderuar Lartmadhni, janë informatat që unë mblodha me përkushtim të madh në të mirë të Mbretërisë dhe Figurës Suaj, Të Nderuar.

Ju kërkoj ndjesë përunjësisht që po marr guximin t’iu sugjeroj t’i merrni parasysh, por theksoj edhe një herë që këto informata kanë shumë rëndësi për të ardhmen e Mbretërisë.

Tani po e përfundoj këtë letër, Lartmadhni… e në dallim nga kopukët, sharlatanë, e shoh të nevojshme të përdor zarf…

Ja tani do lag ngjitësen tek kapaku, jo me pështymë Lartmadhni, por me esencë trëndafilash, ashtu siç Ju e meritoni,  E Nderuar… që marrshi nga pështymat tona…

Ai u zverdh në fytyrë kur lexoi ç’i shkroi dora…

Nuk desh të besojë që në të vërtetë kishte shkruar; “marrshi nga pështymat tona”, në vend të; “marshi nga jetët tona”.

Por e mblodhi veten shpejt, pasi hodhi edhe një herë sytë rreth e rrotull dhomës, si të sigurohej që fjalinë fatale nuk arriti ta lexonte njeri, ( gruaja e tij po pastronte bishtajat qetësisht ).

Menjëherë pasi u sigurua që gafën nuk e vuri re njeri, i hoqi fjalisë një vijë me stilograf dhe e ri-shkroi atë, bukur dhe në versionin e duhur.

E mbylli zarfin, pasi e ledhatoi mirë e mirë me gishta, e puliti sytë përgjysëm me një shprehje prej ëndërimtari në fytyrë, duke përfytyruar veten përpara kamerave, ndërsa jepte intervista të ndyshme e njerëzia s’pipëtinte, duke e dëgjuar plot vëmendje, teksa ai rrëfente, jo pa krenari, se si me anë të asaj letre të mbyllur, ai kishte arritur të shpëtonte një mbretëri të tërë.

 © Arlinda G.

Shteti i nënqeshur

14 October, 2009

( Botuar tek: “Gazeta”, 14.10.09 )

Zoti e kishte ngarkuar me një detyrë të rëndësishme. Detyra ishte sa e veçantë aq edhe delikate. Nga përmbushja e saj me sukses varej ngjitja e shkallëve të karrierës së tij, të ardhshme.

Ai kishte pak kohë që kishte filluar punë në Departamentin Qiellor. I kishin dhënë një vend pune modest, e të parëndësishem, por si fillim nuk ishte keq. Atë punë ai e kishte fituar me djersën e ballit, me mund, përkushtim, servilizëm ( ky i fundit, në Tokë, çante detrat, ndërsa atje lart; qiejt ).

Siç ndodh rëndom gjatë prezantimit të një punonjësi të ri, ( aq më tepër kur ky i fundit emërohet në një vend pune, aspak të rëndesishëm ) kolegët e kishin pritur ftohtë. Edhe në ajër ndihej shpërfillja e hapur ndaj tij.

Tek porta e hyrjes qe vendosur një tabelë e shkruar me gërma të mëdha e të ndritshme: ″ADMINISTRATA E PUNËVE QIELLORE″.

Kurrë nuk ia kishte marre mendja që Administrata e Punëve Qiellore të ishte aq e madhe në numër. Punonjësit e kësaj administrate punonin të gjithë me fytyrën fshehur pas kompiuterave, ( këta ishin të gjithë modernë, siç dukej edhe Zoti ia luante fenë  piraterisë qiellore ). Që nga dita kur kishte filluar punë në Departamentin Qiellor, ai nuk e kishte takuar asnjëherë Zotin. Për Të, flitej gjthandej, por ai thjesht nuk e kishte patur fatin. Sa zili i kishte disa syrsh që komunikonin gjithë ditën me Të.

Por çasti i shumë ëndëruar më në fund kishte ardhur.

Një ditë të lumtur për të, Zoti e thirri në zyre për t’i komunikuar detyrën delikate. Ai deshi t’i puthte duart, kësaj here jo për servilizëm, por për faktin që vetë  shefi i madh e kishte  begenisur, por ishte përmbajtur e nuk e kishte bërë.

Zoti kishte një fytyrë të palexueshme…

I komunikoi detyrën në mënyrë të qartë, e të koncentruar, pa lëvizur asnjë muskul në fytyrë. Do përgjonte ëndrat e grave. Sipas Zotit, atje në Tokë, disa krijesa ishin duke kurdisur lloj-lloj komplotesh. Departamenti Qiellor duhej të ishte gjithmonë i informuar rreth trilleve tokësore, e ato mund të mësoheshin lehtësisht, nëpërmjet ëndrave të grave të komplotistëve.

Ai hapi bllokun dhe mbajti shënim çdo fjale të Zotit.

Me një shprehje solemne në fytyrë ai shkruante në kllapa: “heshtje”, në rastet kur Zoti bënte pushim midis fjalive.

Më vonë doli nga zyra e Tij me kokën lart, duke u hedhur një vështrim shpërfillës të tjerëve që prisnin në rradhë përpara zyrës së Tij.

Filloi menjëhere nga puna. Shfletoi me vëmendje të gjithë materialin që i kishte dhënë njëri prej asistentëve të Zotit. Në materialin shumë-faqësh lexoi një listë të gjatë emrash femërorë. Ai vuri kufjet në vesh. ( Departamenti Qiellor kishte një program të veçantë për përgjimin e ëndrave ). Nga zelli i madh që e karakterizonte, ai filloi njëherësh përgjimin e dy individeve femra, në dy kontinente të ndryshme: Afrikë dhe Europe.

Rezultati e la gojë-hapur…

Të dyja ato individe, në dy cepat më të largëta të Tokës, ëndëronin të njëjtën gjë. Të dyja shihnin në ëndër një tavolinë të mbushur plot e përplot me gatime të bollshme. Ai mund të kuptonte individen që jetonte në Afrikë, ishte më se normale që ajo të shikonte një ëndër të tillë, dihej nga i gjithë Departamenti Qiellor (edhe ai që ishte i ri në detyrë, e kishte mësuar këtë gjë qysh në ditët e para të punësimit të tij ) që Zoti e kishte lënë disi pas dore atë pjesë të Afrikës. Por ai nuk arrinte të kuptonte individen që jetonte në Europë. ( Edhe për këtë kontinent, qysh në ditët e para të punësimit të tij, kishte mësuar që Zoti, në mënyrë sistematike, vazhdonte t’i kushtonte një përkujdesje te veçantë ).

Ai u thellua më shumë në detaje për të gjetur një shpjegim… dhe shpjegimi i ndriçoi në mendje si një meteor i beftë.

Individja që jetonte në Europë, kishte qenë vazhdimisht në dietë. Profesioni i saj, ishte modele. U lumturua. E kishte gjetur më në fund. Kjo e shpjegonte edhe babëzinë e hershme në ëndrat e të dy individëve, të cilat nuk kishin asgjë të përbashkët në mënyrën e jetesës, me përjashtim të mos-ngrënies. Natyrisht shkaqet e mos-ngrënies ishin të ndryshme, por rezultati, sidoqoftë, ishte i njëjtë.

Por çasti i lumtur nuk i zgjati shumë.

– Çfar mund të zbulonte Zoti për komplotet e të pa-feve nëpërmjet babëzisë së hershme të këtyre dy individeve ?

Asgjë !

Zuri kokën me duar. Nëse nuk zbulonte ndonjë gjë bombastike, të paktën duhej ta shpikte, përndryshe i lante duart nga karriera e shumë ëndëruar. Ai vuri përsëri kufjet. Do ta gjente patjetër një komplot. Planeti Tokë, ishte i mbushur plot e përplot me komplote. Ato gëlonin gjithandej dhe ishin te gjithfarëllojshme. Nuk kishte si të ishte aq i pamundur zbulimi i një komploti, aq më tepër nga ana e tij, që ishte aq virtuoz kur bëhej fjalë për karrierë. Ai vetëm duhej të tregohej i shkathët në interpetim, i shkathët dhe i zgjuar, për të paraqitur një komplot çfardo, si një komplot të rrezikshem kundër vetë Zotit.

Gishti i ndaloi në një pikë të vogël në hartë.

– Shtetet e vegjël prodhojnë ëndra të mëdha – përsëriti me vete.

Në të vërtetë  këtë thënie e kishte dëgjuar nga një funksionar i rëndësishëm në Administratën e Punëve Qiellore, ndërsa kishte qenë duke pritur në rradhe para derës së zyrës së Zotit. Ai kishte hapur bllokun me të shpejtë dhe menjëherë e kishte mbajtur shënim shprehjen. Më vonë, kur ishte gjendur i vetëm në zyrën e tij, ia kishte përsëritur vetes shumë herë me zë të lartë, në mënyrë që ta mbante mend dhe ta shqiptonte me intonacionin e duhur, sikur ta kishte krijuar vetë.

Ai madje, kishte mbajtur shënim në bllok edhe shprehjen që kishte marrë në fytyrë funksionari i lartë, ndërsa ishte duke e thënë…

Afroi lupën, emri i shtetit vështirë se lexohej. I bëri përshtypje fakti që emri i këtij shteti mikroskopik, ishte më i gjatë se hapësira që zinte vetë shteti në hartë.

Shkrimi i emrit kishte kaluar ca kufij, ai ishte zgjatur pafajshëm dhe kishte rrëmbyer pak det të përbashkët nga shtetet fqinjë.

–         Shqipëria.

Sa herë që shqiptohej ky emër, nënpunësve qiellorë u përvijohej lehtë në buzë një nënqeshje shpërfillëse. Nënqeshja ishte e stilit të zhargonit qiellor. Asaj nënqeshjeje, edhe ai vetë ia kishte provuar shijen në fillimet e tij si nënpunës i thjeshtë në Administratën e Punëve Qiellore.

Ai kishte degjuar tek-tuk, nëpër zyrat që hapeshn e mbylleshin me shpejtësi, se Zoti ishte duke bërë një eksperiment shumë të rëndësishëm me këtë të ashtuquajturin shtet. Kishte dëgjuar gjithashtu se për shkak të mos-mbarëvajtjes së suksesshme të këtij eksperimenti të rëndësishëm, ishin pushuar nga puna disa titullarë, jo pak të rëndësishëm në Departamentin Qiellor. Por ai nuk e dinte me saktësi se për çfar bëhej fjalë.

Ai vendosi t’i përqëndronte kërkimet në këtë shtet. Vetë nënqeshja e nënpunësve, e grishte për ndonjë komplot të mundshëm. Tek e fundit, nga një vend i nënqeshur nga Administrata e Punëve Qiellore, padyshim që do mundte të zbulonte informacione të rëndësishme. Përderisa të gjithë nënpunësit e kësaj administrate e nënqeshnin këtë vend, fare pa drojë, kuptohej lehtësisht që Zoti nuk e kishte me sy të mirë. Natyrisht Atij, do t’i vinte shumë për shtat, nëse zbulohej ndonjë komplot i mundshëm prej këtij shteti.

Por sa vuri kufjet në vesh dhe në ekran u projektua ëndra e një shtetaseje të këtij vendi, menjëherë u pendua që kishte shpresuar se aty do të gjente ndonjë gjë interesante.

Shtetësja në fjalë nuk ishte duke parë në ëndër, as ndonjë tryezë gatimesh, siç shihnin dy të tjerat në dy koninentet e ndryshme, as ndonje sfilatë mode, e për më tepër, as që i bëhej vonë të kurdiste ndonjë grusht-shteti kundër Zotit. Shtetësja në fjalë nuk shikonte fare ëndra. Ekrani mbetej bosh që nga çasti kur ajo binte të flinte, e deri në çastin kur ngrihej nga shtrati. Duke pyetur veten se si ishte e mundur kjo, ai u fiksua me ditë të tëra, mbas shtetasve e shtetaseve të këtij vendi.

Asgjë. Asnjëri e asnjëra nuk shihte ëndra

Mbasi kaluan ca kohë ( njësia matje e kohës në Departamentin Qiellor ishte thjesht kohë… as orë, as minuta, as ditë…), ai iu ri-kthye përgjimit të ëndrave të shtetëses në fjalë.

Përsëri asgjë. Shtetësja, paturpësisht, vazhdonte të mos shikonte ëndra.

– E pamundur – foli me vete ankthshëm. – Ç’është kështu me mua… as një komplot çfarëdo nuk zbulokam dot ? Ç’ështe ky vend i çuditshëm që nuk prodhon ëndra ? Ç’dreq njerëzish jetojnë atje ? 

Në ato pak ditë eksperiencë si ëndër-përgjues, kishte zbuluar se edhe miliarderët, edhe njerëzit më të pushtetshëm të rruzullit, shihnin ëndra. Dhe ishte vërtet e çuditshme, ishin aq të thjeshta e të pa-ndërlikuara gjërat që ëndëronin këta njerëz.

– Po si ishte e mundur që shtetasit e shtetaset e këtij vendi, të mos shihnin ?

E mblodhi veten kur një mendim brilant, i shkrepi në kokë. Nxorri në ekran të gjitha ëndrat që kishte përgjuar deri atherë dhe për një kohë të gjatë, i kqyri me kujdes.

Fillimisht shikoi nga kreu deri në fund, ëndrën e modeles europiane, pastaj atë të gruas së varfër nga Afrika, më vonë shikoi vetëm fillimin e ëndrës së një ish-të burgosure kubane, e pastaj, vetëm fundin e ëndres së një kamikazeje.

Rrëmoi në arkiv për të gjetur ëndra të tjera…

Ëndra e një vogëlusheje amerikane që kishte humbur prindërit në 11 shtator, gjithashtu iu duk interesante, ndërsa atë të një ish-prostitute vietnameze, e futi përsëri në arkiv… në vend të saj, zgjodhi ëndrën e një emigranteje serbe, por dhe atë e futi në arkiv pasi e kqyri mirë e mirë, ëndra kishte disa mangësi.  Kuptohet qe ai duhej te kqyrte vëmendshëm dhe nivelin artistik te ëndrës.

Ai nuk kuptoi sa kohë qiellore kishte kaluar, ndërsa ishte duke rrëmuar arkivin e ëndrave të përgjuara, por sa bënte të ngrihej, diku në ndonjë cep, i shfaqej nje tjetër ëndër, tejet intriguese, gjë që e bënte të ulej përsëri dhe të ri-fillonte punën nga e para.

Për kohë të tëra u mor me arkivin e ëndrave të përgjuara, duke i parë e ri-parë me qindra herë, e duke i shoshitur me mendje, derisa në fund arriti të përzgjidhte top-listën e ëndrave më të mira.

Nga top-lista zgjodhi vetëm gjashtë ëndra të përgjuara me merak, ato, për nga ndërtimi ishin më cilësoret.

Mbasi i ri-shikoi të gjashta për të fundit herë, ai filloi të priste nga ato sekuenca të ndryshme ( programi ëndër-përgjues kishte një opsion  montazhi, tejet të sofistikuar ).

Ai preu fillimin e ëndrës së ish-të burgosurës kubane. Disa sekuenca të vogla i preu nga ëndra e modeles europiane dhe nga ajo e gruas afrikane. Nga ajo e vogëlushes amerikane që kishte humbur prindërit në 11 shtator, preu pjesën më të madhe të ëndrës. Disa detaje të parëndësishme ( sa për sfond ), i shtoi nga ëndra e ish-prostitutës vitenameze  dhe ajo e emigrantes serbe. Kurse nga ëndra e kamikazes preu finalen. Copat e ëndrave të prera me merak, ai “i qepi” në një ëndër të vetme.

Pastaj shtypi  play  dhe nisi ta shikonte veprën e tij me kujdes.

Iu duk se qe në kinema. Ëndra “e qepur” i rezultoi thjesht; e mahnitshme.

Për nga mjeshtëria me të cilën ishte “qepur” atë do ta kishte zili edhe vetë Spielbergu, atje poshtë në planetin Tokë.

Ndërkohë ishte brenda afatit që i kishte lënë Zoti për të dorëzuar ëndrën e përgjuar, kështu që pjesën tjetër të kohës qiellore, u ngroh në diellin qiellor, i qetë dhe i sigurt se kishte bërë një punë të paqme.

Zoti as që do arrinte të merrte vesh që materiali i dorëzuar, s’ishte gjë tjetër veçse një montazh ëndrash të prera. S’kishte se si ta merrte vesh… kurrsesi…“qepja” ishte perfekte…

Ai ndihej krenar.

Tashme dyert e karrierës Qiellore i kishte të hapura. Ishte i sigurt se rezultati i punës së tij do t’i impononte respekt edhe nënpunësve nënqeshës. Gjithë ajo shpërfillje, do të shndërohej në frikë, ankth dhe pasiguri, kur ai të emërohej shefi i tyre.

Gjatë kohës që ngrohej në diell, ai përgatiti në një file të veçantë në kompiuterin e  tij, fjalimin që do t’u mbante vartësve ditën e shumë-pritur të ngritjes në detyrë. Në fjalim shtoi edhe ndonjë shprehje të shënuar qyshkur në bllok, të dëgjuar aty këtu, nga titullarë të ndryshëm. Ata, pikërisht nëpërmjet atyre shprehjeve, gëzonin te vartësit admirim të padiskutueshem. Sa mirë që e kishte mbajtur me vete atë bllok ngado që kishte shkuar. Tashmë kishte ardhur koha që t’ia mblidhte frutat farës që kishte mbjellë.

Mbas disa kohësh qiellore, më në fund, Zoti e thirri në zyrë. Ai hodhi hapat i qetë nëpër korridor, i ndjekur nga shikimet kureshtare të nënpunësve nënqeshës. Rregulloi jakën e xhaketës dhe trokiti me klas, vetëm dy herë, në derën e zyrës së Tij. Sigurisht që klasin në trokitje ia imponoi siguria se Zoti do ta pëlqente punën e tij.

Derën ia hapi njëri prej asistentëve të Zotit… i cili doli menjëherë, pasi ai u fut brenda.

Zoti i bëri shenjë të ulej. Pastaj i tha buzë-gaz: – Të shohim çfar ke sjellë !

Ai hapi çantën me krenari dhe nxorri prej andej kryeveprën e tij.  E lëmoi për pak me gishta, pastaj i qetë, ia zgjati Zotit.

Zoti shtypi play, ndërsa ai i vëzhgoi fytyrën.

Zoti e pa ëndrën nga fillim deri në fund, pastaj e ktheu e ri-ktheu, duke parë, e ri -parë disa sekuenca, të cilat i ishin dukur interesante. Për një çast qiellor, ai pati dyshimin se mos Zoti i zbulonte trukun. Por dyshimi iu largua menjëherë, kur Ai, shend e verë, vuri buzën në gaz. Zoti e përgëzoi për punën e kujdesshme, pastaj i foli për emërimin në një detyrë të re.

Ai futi barkun brenda dhe fryu kraharorin, ndërsa i premtonte të njëjtin përkushtim dhe devotshmëri edhe për detyrën në vijim.

Ndërsa largohej me hapa të sigurt duke përfytyruar fytyrat e ziliqarëve nënqeshës, Zoti i thirri të ndalte.

– Harova të të pyes, se në cilin shtet e ke përgjuar këtë ëndër, kaq të frytshme për të gjithë Departamentin tonë.

– Në Shqipëri – i tha me zë të lartë ai, ndërsa hapi derën të dilte, i paduruar, për të parë fytyrat e nënqeshësve mbas gradimit të tij.

Në korridor shpërtheu një e qeshur me zë të lartë, kurse fytyra e

Zotit u nxi prej zemërimit.

– Je i pushuar ! – i ulëriti.

Ai nuk diti ç’të thoshte, nuk po kuptonte asgjë, një minutë më parë e kishin ngritur në detyrë, ndërsa tani po e pushonin !!!

Me këmbët që i dridheshin, e duke u mbajtur mureve të korridorit mbrriti në zyrë. Ndërsa mblidhte sendet e tij;( kapëse letrash, kapëse ëndrash, blloqe shumëngjyrësh, disqe, etj ) njëri prej nënpunësve nënqeshës iu afrua dhe i tha:

– Si nuk e dije ti… që Zoti atij shteti ia ka hequr funksionin e të ëndëruarit ? Si është e mundur që të paska shpëtuar kjo gjë, ty, virtuozit, të pazëvëndësueshëm ?

Ai e pa nënpunësin i hutuar, pastaj në çast iu kujtua eksperimenti i famshëm.

– Ky paskësh qenë eksperimenti i famshëm – mendoi me vete. Dhe ai budallai që shënonte çdo gjë në bllok, sa keq që nuk ishte thelluar të pyeste, ç’ishte ai eksperiment.

E kishin pushuar nga puna ditën që e kishin ngritur në detyrë.

Karriera e tij qiellore kishte zgjatur vetëm një minutë, pastaj ishte shkatëruar nga një detaj i vogël, të cilit, nuk i kishte kushtuar rëndësi.

E kishte pësuar prej një pike të vogël në hartë, prej një shteti të vogël e të parëndësishëm, i cili, për më tepër, ishte edhe i nënqeshur.

 
©  Arlinda G.

 

 

(Çdo përkitje me ngjarje e personazhe realë, është krejt, e parastësishme…)

Çdo herë që në zyrat e prefekturës binte fjala për fshatin e largët, P. nënpunësit gëlltiteshin lehtaz, lëkundnin këputurazi kokat si lavjerrës, pastaj fiksonin me sy ndonjë send të parëndësishëm aty afër, për t’i larguar vëmendjen bashkëbiseduesit.
Përherë ndodhte kështu. Thua se nënpunësit kishin bëre pakt me njëri – tjetrin. E nëse bashkëbiseduesi këmbëngulte fort në atë argument, ata menjëherë nervozoheshin dhe e humbisnin qetësinë. Dukej se nuk arrinin ta menaxhonin siç duhej bisedën.
Për fshatin fliteshin fjalë nga më të çuditshmet. Ai qe ndërtuar në mes të dy kodrave. Kodrat qenë vendosur përballë njëra- tjetrës si në një karshillëk të përjetshëm mes tyre. Flitej se në atë fshat qenë shpikur për herë të parë pasqyrat. Por këto nuk ishin pasqyra dosido, ku mund të shiheshe, të kriheshe, të shtrydhje ndonjë puçërr, t’i shkelje syrin vetes, të mbaje ndonjë fjalim, apo t’i drejtojë tytën e revolverit.
Të gjitha këto ç’thash më sipër i bëjnë njerëzit normalë, përpara pasqyrave, normale, me të cilat, kjo botë është e mbushur plot e përplot.
Por banorët e fshatit, P. nuk ishin aspak normalë, e kuptohet që edhe pasqyrat nuk kishin pse të ishin të tilla….
Sigurisht, meritën për shpikjen e pazakontë, e mbante krenueshëm mbi supe; kovaçi i fshatit.
Pasqyrat ishin ca copa të ndritshme metali në madhësi të ndryshme.
Çdo familje kishte rreth katër pesë të tilla. Më e madhja vendosej në dhomën e miqve. Kovaçi i fshatit nuk prodhonte kurrë dy copë njëlloj. Nëse ishe shumë i zi në fytyrë, ato të zbardhnin, nëse ishe shumë i shëndoshë, të hollonin, nëse ishe i dobët, të mbushnin, nëse ishe i zbehtë, të çelnin…
Pikërisht këtu qëndronte edhe magjia apo çudia e tyre.
Se si ia arrinte kësaj gjëje kovaçi, ky ishte një mister më vete, për të cilin banorët nuk shqetësoheshin shumë, por një gjë ishte e sigurt, ai rrinte gjithë ditën duke bërë eksperimente e duke përzier me njëra – tjetrën, lloje të ndryshme metalesh për të arritur kampionin e duhur.
Mbrëmjeve të verës, banorët e fshatit mbaronin të gjitha punët, mbyllnin bagëtitë me këngën e bulkthave që shpërndahej ëmbëlsisht nëpër puhizë dhe mblidheshin të gjithë në sheshin e fshatit.
Ata kishin pajtuar një poet, i cili për çdo natë duhej të thurrte vargje për ta. Poeti paguhej mirë, me kontributet mujore që jepnin pa më të voglin hezitim, banorët e fshatit.
Banorët e fshatit, P. kujdeseshin shumë për imazhin e tyre, e nuk qe fare rastësi që dhe pasqyrat çudibërëse ishin shpikur pikërisht në atë fshat.
Për çdo natë poeti zgjidhte nga një personazh. Pastaj krijonte, aty per aty, një rrëfenjë në vargje rreth jetës së tij. Nuk ishte aspak e rëndësishme që në to, të flitej për ngjarje reale. Jo, ky ishte një detaj fare i parëndësishëm në kërkesat që i kishin shtruar banorët kur e kishin pajtuar si poet. Poeti për një çast i kishte parë dyshimtaz, duke menduar se po e vinin në lojë, por qe gabuar. Banorët kishin treguar një seriozitet të admirueshëm në çastin e parashtrimit të kushteve. Kështu ai menjëherë kishte nisur nga puna.
Përshembull, nëse personazhi i zgjedhur ishte imcak, i shkurtër, me pikla në fytyrë, me flokë të imët, të ngjitur pas kokës, kjo nuk e pengonte aspak poetin ta përshkruante atë si kreshnik muskuloz, hundëshpatë dhe bukurosh njëherazi.
Po njëlloj veprohej edhe me gratë. Nëse e përzgjedhura ishte një grua me moral të dyshimtë, kjo nuk e pengonte poetin të rrëfente mes vargjesh, dlirësine e saj, të paanë, hyjnore e të kulluar, ose nëse e përzgjedhura ishte një shëmtaraqe që nuk shihej me sy, poeti do rrëfente se si ishin vrarë me njëri – tjetrin, aq e aq burra për ta patur grua.
Banori i përzgjedhur ulej në një kolltuk gjithë harqe e dredha përpara turmës, si të që në skenë dhe, në gjunjë përpara tij, poeti recitonte vargjet.
Nuk zukaste as miza. Banorët dëgjonin plot kureshtje se si i uluri ne kolltuk, i cili gjate gjithë jetës së tij nuk kishte mundur të vriste as edhe një mizë, paskësh luftuar e kishte mundur një ushtri të tërë…
Në fund banorët i thoshin njëri – tjetrit; natën e mirë, dhe binin të flinin duke ëndëritur rradhën e tyre të uljes në karrige, e duke u përpjekur të imagjinonin rrefenjën e rradhës në gojën e poetit.

Por erdhi një mbrëmje e pazakontë, mbrëmje në të cilën poeti nuk mundi më të krijonte asnjë varg.
Turma priste gojë-hapur, i uluri në kolltuk përpëlitej gjithë djersë duke fajësuar veten për këtë vështirësi të papritur të poetit.
Poeti i bërë ujë në djersë edhe ai, përpelitej ankueshem përpara këmbëve të të përzgjedhurit.

Atë mbrëmje banorët ranë herët në gjumë. E këshilluan edhe poetin që të binte herët për të fjetur, ndoshta bllokimin mund ta kishte patur prej lodhjes së tepërt e pagjumësisë apo se ndoshta padashur mund të kishte shkelur ndonjë hije..

Por edhe të nesërmen ndodhi e njëjta gjë. Poeti nuk mundi të nxjerrë dot asnjë varg nga goja.

Atherë turma filloi të fishkëllente e zemëruar, të gjuante me ç’kishte në dorë në drejtim të tij, e të thërriste me zë të lartë e kërcënues;
– Hajde jepi, nuk te paguajmë kot !
Edhe atë mbrëmje banorët ranë herët në gjumë. Pakënaqësia ndihej edhe në këngën e bulkthave.
Të nesërmen u lajmërua sërish grumbullimi në shesh. Nga ç’u pëshpërit lartë e poshtë, u mësua se poeti kërkonte t’u thoshte banorëve disa fjalë…
U ndie menjëherë hareja që i përfshiu të gjithë. U kishin munguar vargjet e tij.
– I paska ardhur muza, eh, po nuk kishte si të ndodhte ndryshe, – bërtisnin hareshëm, gra, burra, e femije. Fjalën; muzë e kishin degjuar prej gojës së poetit, nuk e dinin çfar qe, por për një gjë ishin të sigurt; pa praninë e saj poeti nuk vlente një grosh.
Mbrëmja mbrriti ngadalë ndërsa ata u rreshtuan si zakonisht në shesh.
Poeti doli përpara turmës dhe nisi të flasë. Ai filloi t’u sqaronte banorëve se sa e vështirë kishte qenë për të e gjithe ajo ndërmarje, se si gjithë ato kohë i ishte dashur të shpikte e shpikte pafund ngjarje të rreme, derisa në fund kishte shterrur… dhe kjo ishte aq rraskapitëse…
– Unë nuk mund të vazhdoj pafundësisht t’iu rrëfej asgjënë . Jam i shqetësuar se shoh që edhe vetë ju keni filluar t’i besoni këto gjepura…Pyes veten ç’do mbesë nga ju pas shumë vitesh, ç’histori do i rrëfeni nipërve e stërnipërve ?

Turma qëndroi pa folur për një çast, pastaj filloi t’i afrohej e zemëruar, gjithnjë e më shumë, ndërsa ai bënte hapa mbrapa, derisa u pengua në një gur dhe u rrëzua përtokë. Çdokush prej tyre ( burrë, grua, fëmijë, kishte një dritë të egër në sy ), filloi ta gjuante me shkelma, me grushta… ato nuk pushuan deri sa ai i humbi ndjenjat.
E lanë të shtrirë përtokë dhe u larguan… të fyer…

Të nesërmen u zgjuan si zakonisht… Si zakonisht, u krehën në pasqyrat e gënjeshtërta, pastaj dolën në qytet e pajtuan një poet të ri…

Edhe sot e kësaj dite, banorët e fshatit, P. vazhdojnë të kujdesen imtësisht për imazhin e tyre. Me të njëjtin intensitet vazhdojnë të prodhohen pasqyrat, me të njëjtin intensitet vazhdojnë të pajtohen poetë…. Tashmë u është mbushur mendja top që fshati i tyre ka një histori të mbushur plot e përplot me bëma të mëdha, zana, kreshnikë e gojëdhëna… këto te fundit kanë filluar të mbrohen edhe nga UNESCO….

16.08.09 ( botuar tek “Gazeta” )

© Arlinda G.

Këpucët

8 June, 2009

  womaninthewindow.jpg

Gruaja mbrrinte gjithmonë zbathur në takim. Burri qëndronte gjithmonë me kurriz, veshur me të njëjtën xhaketë të kadifenjtë. Ajo qëndronte disa çaste përpara tij, ndërsa ai kthehej ngadalë dhe i hidhte një nga ato vështrimet që vetëm ai dinte t’i dhuronte. Asaj i drithërohej çdo skutë e shpirtit dhe ndjente të kishte shume dritë përreth… por seç kishte një ndjenjë ankthi se mos ai ulte sytë dhe shikonte këmbët e saj, të zbathura.

Shqetësimi i saj ishte i pavend. Burri asnjëherë nuk i ulte sytë. Ai e shihte gruan drejt e në sy, me veshtrimin e ngrohtë, të papërsëritshëm… pa thënë asnjë fjalë…

Për çdo natë, ata të dy takoheshin në ëndër…

Çdo natë, me shputat e buta që nuk i vriteshin prej guriçkave, ajo endej rrugicave të shkreta me ecje somnaumbulje, për në takimin e saj, të dashurisë.

Për çdo natë, takimi ishte i parë…

Nuk mbathte këpucë. Kujtohej për to, vetem kur mbrrinte përpara tij, e frigohej si fëmijë se mos ai e vinte re këtë gjë.

Ajo ishte e aftë të ecte mbi parmakun e ballkonit të një ndërtese të lartë, shumë të lartë, dhe asnjëherë të mos rrezohej. Dinte ku të shkelte, pa u lënduar. Dukej se një forcë misterioze e drejtonte atë, në një jetë tjetër, paralel dhe krejt ndryshe, nga ajo që jetonte kur qe zgjuar.

Mëngjeseve, ajo niste përhumbur, rrugëtimin e saj, të përditshëm, nëpër botën me ngjyra të kursyera, në të cilën jetonte, jo per zgjedhje te saj. Mëngjeseve i mbathte këpucët. Këpucët e saj, të ngrëna, të përbaltura, me baltën e tharë, të ditës së mëparshme. I mbathte pa i pastruar më parë. I dukeshin të lodhura këpucët e saj. Në të vërtetë këpucët ishin paksa të vjetra por asaj i dukeshin më shumë të lodhura… të lodhura e të rraskapitura së renduri pas ëndrave të ditëve me diell që asnjëherë nuk mundi t’i prekë.

E kërkonte kudo njeriun misterioz, edhe pse nuk e dinte se në  ç’cep të planetit jetonte, ( nëse ai ekzistonte… padyshim që po, ndryshe nuk kishte si shpjegohej gjithë ajo dritë ). Ajo nuk e dinte përse ai i vinte për natë, në të njëjtën ëndër… Shpesh pyeste veten nëse drithërohej edhe ai kur e shihte të mbrrinte…

Të gjitha këto i mendonte gjatë ditës. Ditëve, ajo nuk kishte shumë për të bërë, përveçse të pëshpëriste lutjen e saj, të përhershme, që muzgu të binte shpejt. Nuk trishtohej për këtë… netëve kishte gjithçka… Netët, në të kundërt nga ditët, po tregoheshin ekstremisht bujare me të..

Në mbrëmje, përpara se të binte për të fjetur, ( përpara se te binte në ëndër ), rregullohej për një kohë të gjatë para pasqyrës, duke lëvizur kujdesshëm krehërin e vjetër mbi flokë, pastaj, mjaftonte të mbështeste pakëz kokën në jastëk e të mbyllte sytë… dhe kishte gjithë botën.

Deri atë natë, kur nuk mundi më të bjerë në gjumë…

Ajo mbyllte syte me forcë, por gjumi nuk donte të vinte. Zemra filloi t’i rrahë e shqetesuar… Ajo asnjëherë nuk kishte munguar në takim. Ai do shqetësohej. Mund të mendonte se ajo nuk e donte më. U përpëlit për një kohë të gjatë në shtrat, pastaj u ngrit, ndezi dritën, hodhi një triko krahëve dhe, duke u dridhur nga të ftohtët, doli të blejë ca kokrra valium në farmacinë më të afërt. Nuk donte kurrsesi të vonohej në takim. Ai po e priste.

U kthye nga farmacia dhe u rregullua sërish para pasqyrës. Edhe një herë, filloi të shpërndante nëpër fytyrë kremin e saj, të natës. Edhe një herë, limoi me krehër ondet e gështenjta… Ndëroi këmishën e natës dhe veshi më të mirën që kishte.

Ngutej. Buzëqeshja e tij, qiellore, po e priste ta ngrohte.

Ajo i piu të gjitha kokrrat e valiumit… dhe gjumi, ashtu siç shpresonte, nuk vonoi ta nanuriste.

Në takim mbrriti duke iu marrë fryma.

Ai qëndronte me kurriz, si gjithmonë, veshur me të njëjtën xheketë të kadifenjtë. U kthye nga ajo, me të njëjtin vështrim qiellor, dhe e morri në krahë. Ai asnjëherë nuk kishte guxuar kaq shumë, ai asnjëherë nuk e kishte marrë në krahë… dhe çuditërisht, për të parën herë, ajo nuk u frigua se ai do t’i shikonte këmbët e zbathura…

Mëngjesi trokiti ngadalë… ndërsa ajo… nuk u zgjua të mbathte këpucët e saj, të lodhura…

Nuk u zgjua më… kurrë…

Somnaumbulve nuk u duhen këpucë për të ndjekur ëndrat.

© Arlinda G.                Gazeta Shqiptare; Revista Milosao
Korrik, 2007..

Sikur qentë…

20 January, 2009

–           Alo, Greta ?

–           Jo zotëri, nuk jam Greta, keni gabuar numër …

–          Ah… më falni… unë… kërkoja Gretën…

–         Nuk ka asnjë Gretë këtu zotëri… natën e mirë !…

–          Natën e m…

Receptori ulet në mbajtëse përpara se zëri i të panjohurit të mbarojë fjalën.

Gruaja zvarrit pantoflat ngadalshëm, lëshon perdet e rënda, shuan dritën dhe drejton hapat për në dhomën e gjumit.

Zilja e telefonit tringëllin sërish, sapo ajo ka hapur derën e dhomës së gjumit.

–          Uf… – shfryn e bezdisur, ndërsa zilja e telefonit është ndërprerë së rëni. Gruaja i ka ndalur hapat mëdyshas në korridor. Qëndron një grimë pa lëvizur, e gatshme për t’i ri – drejtuar hapat drejt dhomës së gjumit, por zilja e telefonit fillon të bjerë sërish. Kësaj here tringëllima është më këmbëngulëse. Gruaja i afrohet telefonit dhe e ngre me të shpejtë.

–         Alo Greta ? – pyet i njëjti zë i panjohur.

–         Jua thash njëherë zotëri, nuk jam Greta, keni gabuar numër…

–          Ah… nuk jeni Greta…  sa mirë që nuk jeni ajo… e dini, Greta është personi i fundit me të cilin dua të   flas sot…

Gruaja ulet në poltronë, ndërsa bën një gjest të paduruar me duar.

–         Po atherë… përse e kërkoni, kur nuk doni t’i flisni ?

–          Shikoni… është çështje pakëz e ndërlikuar… e gjatë dhe e ndërlikuar… a do të kishit pak kohë për mua, zonjë ? Nëse po… une do t’ua tregoja me qetësi si qëndrojnë punët…

–          Jo më vjen keq zotëri, nuk kam kohë të degjoj historinë tuaj, është ora një pas mesnate…natën e m

–         Zonjë, zonjë, mos e ulni receptorin… ju përgjërohem… jam në një gjendje tmerrësisht të keqe, kam nevojë të flas me dikë, ju duhet të më dëgjoni…

Gruaja e cila sapo është bërë gati të ulë receptorin në mbajtëse, mbetet me dorën pezull në ajër…

–          Ja, për të mos ju humbur kohë po nis t’ua tregoj shpejt e shpejt se si qëndrojnë punët… Kam nevojë të flas me dikë sot… Më kuptoni ? Përndryshe do çmendem… ju më kuptoni apo jo ? Jam i sigurt që po… përndryshe, do ta kishit mbyllur telefonin me kohë… Shikoni si qëndrojnë punët, zonjë… Fqinji im vdiq… dje…. Vdiq, më kuptoni ? Mbaroi sa hap e  mbyll sytë… Nuk kishte vuajtur më parë nga asnjë sëmundje, por vdiq… i vetëm, në apartamentin e tij të madh… E gjeta të ngrirë në kolltukun e lekurtë, përpara televizorit… krahët i ishin lëshuar të dorëzuara poshtë… trupi i ishte nxirë. Vetem qeni kuiste i trishtuar, me kokën mbështetur tek këmbët e të zotit, ( ato ende mbanin mbathur një palë pantofla shtëpie, zonjë )…  Kurse televizori i ndezur, jepte të reja nga bota e vipa – ve… Më kuptoni, zonjë ? Të reja nga bota e vip – ave ! Fqinji im jetonte i vetëm, nuk kishte të afërm dhe unë, nuk kisha parë asnjëherë ta vizitonte ndonjë mik. Sot u bë varrimi… Në varrimin e tij ishim vetëm unë dhe qeni i tij… Nuk është se e njihja shumë fqinjin tim, ishim takuar disa herë në tarracë, kur frynte ndonjë stuhi e madhe dhe antenat e televizorëve lëviznin prej vendit… Ai fliste pak, zonjë…  shumë pak… Në të vërtetë, edhe unë, nuk është se jam ndonjë orator i madh… por ai fliste me të vërtetë shumë pak, më pak se unë… dhe unë, siç iu thashë, nuk dija shumë rreth tij… Ah… nuk iu thash më kryesoren, edhe unë jetoj vetëm, zonjë… vetëm fare, natyrisht që flas me shumë se fqinji im, por nga ana tjetër, nuk kam as edhe një qen që të kuisë për mua, nëse papritur… ju më kuptoni… nëse papritur, pulsi im ndalon së rrahuri. Po ku e kisha fjalen ?

–          Te varrimi zotëri…

–          Ah po, shumë e vëmendshme zonjë, komplimentet e mia. Më falni se jam shumë i turbulluar sonte… Nejse… Unë dhe qeni shkuam të dy në varrim. Punonjësi i varrimit vërtiste nëpër gojë, i bezdisur, një çëmçakëz, më pas e frynte dhe e bënte tullumbace përpara fytyrës… unë ndërkohë i lexoja fjalimin qenit. Nuk e njihja mirë fqinjin tim zonjë, se siç iu thashë, ai fliste pak, dhe unë… nuk jam aq gojëkyçur sa ai, megjithëse nuk e  kam një qen… Megjithatë… fjalimin ia përgatita për të qenë, një fjalim si për një zotëri të vërtetë, sepse i tillë dukej fqinji im zonjë… edhe pse unë e njihja pak… shumë pak… Ndërsa une lexoja fjalimin, qeni i ulur përtoke mbi dy këmbët e parme, miratonte në heshtje gjithçka që unë lexoja për të zotin e tij. Sa mirë, zonjë, kur ke dikë që të miraton në heshtje gjithçka që thua… Punonjësi i varrimit shikonte herë pas here orën i paduruar… Ngutej… Nuk i vura faj për këtë, mësova se  pak me vone kishte një varrim tjetër… M’u dhimbs. Ajo e tij, sigurisht që nuk është një punë e lehtë, kështu une i shkurtova dy paragrafe nga fjalimi. Ju betohem që nuk ishin dhe aq të rëndesishëm zonjë, zotnillëku i fqinjit tim kishte dalë qysh në paragrafët e parë të fjalimit, pikërisht ato paragrafe që qeni i miratoi me sy. Qeni më shikonte me ca sy që i  lëngëzonin mirënjohje, duhej ta kishte dashur shumë të zotin e vet… kurse punonjësi i varrimit vazhdonte të me shikonte i bezdisur… edhe pse unë… për hir të tij  i shkurtova dy paragrafët… Ç’mosmirënjohje !

Pastaj tullumbacja e çëmçakëzit i plasi mbi fytyrë… Unë ndërkohë e kisha mbaruar fjalimin. Punonjësi i varrimit  filloi të hidhte rrëmbyeshëm, lopata dheu mbi fqinjin tim, ndërsa qeni kuiste mekur…

–           Më ndiqni zonjë ?

–          Po, po, jam duke ju ndjekur…

–          Sa ndryshoi zëri juaj, zonjë… u bë si i sfungjertë… Kam frikë se po hallakatem dhe nuk po iu tregoj atë më të rëndësishmen… Po vazhdoj rrëfimin më mirë, edhe pse më duhet ta pranoj që zëri juaj tani më shpërqëndron…  Në një copë letër, lënë mbi tavolinën e tij, të punës, ishte shënuar një numër telefoni dhe një emër përbri… Greta shkruhej aty. Nuk e di çfar e ka patur Gretën fqinji im, por druhem shume ta marr në telefon dhe t’i them që ai vdiq… Ndoshta është e bija, kam dëgjuar vagullt njëherë nëpër shkallë se fqniji im kishte një bijë të paligjshme, besoj se ju më kuptoni ç’dua të them me këtë, zonjë…

–           Po, po ju kuptoj fare mirë…

–           Nuk di si t’ia jap lajmin Gretës, pastaj, edhe qeni…

–           Çfar ka qeni ?

–          E kam marrë këtu në shtëpinë time, zonjë, por ai nuk pranon të hajë asgjë, hedh herë pas here vështrimin nga dera… Ka ca sy të trishtuar zonjë… që të pikojnë në shpirt. Për shkak të tij, sonte i kam kthyer disa gota. Po të mos i kisha kthyer, tani ndoshta edhe unë do të isha duke parë nga dera. Kaq shumë me dhimbset… Sikur qentë të pinin alkool, zonjë !…

–           Epo, ju duhet ta merni patjetër në telefon këtë Gretën  zotëri…

–           Po po jam i ndërgjegjshëm për këtë, por nuk është vetëm kjo zonjë… nuk druhem vetëm prej kësaj…

Zëri hesht një grime.

–         Pa shih sa u zbut zëri juaj, zonjë. Ju nuk e dini, kurrsesi nuk mundeni ta dini, që zëri juaj ka aromë … Unë e nuhas që prej këtej… ju duhet të jeni një grua e bukur zonjë, por mbi të gjitha, e ngrohtë… e ngrohtë, njëlloj si zëri juaj. Më lejoni t’ua them këtë dhe ju lutem, mos më keqkuptoni, mos mendoni se jam duke iu bërë korte… Jo… nuk më ka qenë asnjëherë e nevojshme t’i bëj korte një gruaje, zonjë. Po ja që e nuhas parfumin e zërit tuaj. Une di t’i dalloj me sy mbyllur këto gjëra, zonjë… Ah, më duket se nuk iu tregova që unë jam fotograf nga profesioni. Jam fotograf modelesh zonjë, thonë që jam i zoti në punën time, por më lejoni t’iu them që ju duhet të jeni krejt e ndryshme nga modelet që fotografoj unë…

–           Ashtu, e si qenkam unë, që qenkam kaq e ndryshme nga ato – ia kthen gruaja me pakëz pezm nazik në tonin e zërit.

–          Oh jo, më keqkuptuat, jua thash si kompliment këtë. Ju nuk i njihni modelet zonjë, janë të ftohta, akull… gjithmonë të uritura…  gjithmonë hundë e buzë. Modelet nuk dinë të dëgjojnë siç dini ju, zonjë… Për me tepër, ato kanë ca zëra metalikë që të gërvishtin tëmthat… njëlloj si aksesorët e e veshjeve të tyre… Unë e nuhas që ju duhet të jeni një grua në kuptimin më të vërtetë të fjalës… dhe për këtë keni të gjithë admirimin tim, ju po tregoheni kaq e mirë me mua, nuk po ma mbyllni telefonin… Siç iu thash zonjë, unë vërtet nuk e kam një qen, por tek-tuk e kam patur edhe ndonjë grua, natyrisht, asnjëherë nuk kam patur një grua si ju, me një grua si ju, patjetër që do të kisha patur një lidhje të gjatë, por kjo është tjetër gjë… E dini çfar më shkrepi në kokë kur u ktheva nga varrrimi, zonjë ? Më hipi një dëshirë e marrë, të dilja e të bleja një qen… por… nuk e kisha dhe aq të qartë çfar më duhej më shumë… nuk dija nëse më nevojitej një qen… apo një grua… ndoshta një grua… pse jo, të parën që do takoja. Tani që po e mendoj, ju jeni e para… por kjo, natyrisht, është një gjë krejt tjetër… sepse siç iu thashë, unë nuk jam duke iu bërë korte, zonjë… Ndoshta do të qe më mirë një qen. Po, po… një qen. Dreq, pse fillova të shoh edhe unë nga dera tani ?…

 

Zëri i panjohur nga ana tjetër e receptorit ka heshtur.

Dëgjohen disa zhurma të mekura, tik – taku i sahatit në mur, pastaj frymëmarrja e rregullt që tregon se të panjohurin e ka zënë gjumi.

Gruaja ul ngadalë receptorin, qëndron për disa minuta me vështrimin e ngrirë mbi një hapësirë pa trajtë, pastaj ndjen të ftohtë në shputat e zbathura… dhe ngrihet nga poltrona…

©Arlinda G. ( botuar në Gazetën Shqiptare )

 

 

 

 

 

 

                                 

 

 

 

 

Pas xhamit

12 January, 2009

Ku do më lidhni ? – pyeti plaku me një zë të frikur, mërmëritës, teksa vështronte për nga një grimë, një e nga një, fytyrat e hakërryera të të rinjve. Vajzat qenë veshur të gjitha me fustan me pala dhe djelmoshat, qenë shumica me flokët e prerë shkurt, karrè. Ata qëndronin në karriget e rreshtuara pas tryezës së presidiumit, të gjithë, me nga një shprehje solemne në fytyrë.

Njëra nga klasat e shkollës fillore të qytetit ishte improvizuar, ashtu nxitimthi, në një sallë mbledhjesh. Ajo ishte mbledhja e tretë që organizohej brenda javës.

Mbledhja e parë ishte organizuar ditën e hënë. Edhe ajo kishte qenë e ngutshme. Shkak për atë ngutje, ishte bërë gjetja e një fotografie të pazakontë, të madhe, “sa një faqe muri”, në oborrin e shtëpisë së teneqexhiut të qytetit. Teneqexhiu e kishte shtëpinë përgjatë rrugës nacionale, në të dalë të qytetit S. Ajo qe një fotografi e çuditshme, krejt e ndryshme nga fotografitë apo pankartat, me parrullat tipike proletare poshtë si diçiturë, të cilat ato vite të pas-çlirimit, ngjiteshin rëndom nëpër muret që ende ruanin shenjat e predhave. Në atë fotografi të pazakontë, banorët e qytetit njohën portretin e hijshëm të Komandantit të Përgjithshëm. Komandanti qëndronte i hipur kalëqafë, mbi një turmë njerëzish të veshur me tirqe e opinga, këta të fundit qëndronin të gjithë me kurriz të përkulur. Ndonjë banor hokatar, ndoshta do të kish guxuar ta shpjegonte,  përkuljen e kurrizit të tyre, me peshën e rëndë të trupit të Komandantit… e ndoshta jo… Por kjo nuk qe e gjitha… Paçka se i hipur mbi ta, edhe kurrizi i Komandantit qe i përkulur, njëlloj si ai i njerëzve me tirqe… edhe mbi Komandantin qe hipur kalëqafë dikush tjetër, dhe dukej se ai dikushi tjetër, edhe ky i rëndë për nga pesha, qe dora vetë, Stalini, me fytyrën e tij, të qeshur e babaxhane. E kështu, në atë foto e cila të kënaqte sytë me ngjyrat e bollshme ( sytë e banorëve të qytetit S. qenë mësuar me fotot e zakonshme, bardhë zi, me një tis të lehtë, grije të tymtë ), Stalini qëndronte i hipur mbi Komandantin dhe Komandanti… mbi grumbullin e njerëzve të veshur me tirqe e opinga.

Organizata e Rinisë së qytetit, kishte lajmëruar me një shpejtësi të admirueshme, Degën e Punëve të Brendshme, kështu teneqexhiu i qytetit ishte arrestuar sa hap e mbyll sytë. Në të vërtetë teneqexhiu, fotografinë e stërmadhe në oborr, e kishte parë vetëm disa minuta përpara se të arrestohej, por kjo gjë nuk kishte kurrfarë rëndësie. Vendimi tashmë ishte marrë… nën parrullën e stër-përseritur, e cila përditë e më shumë fitonte siguri në artikulim; – Në emër të popullit !

Disa banorë bënin be e rrufe se në çastin e arrestimit, tenqexhiu kishte thërritur me të madhe se ishte i pafajshëm, se ai nuk kishte bashkëpunuar me asnjë grup armiqësor, se ai e kishte ndihmuar luftën me të gjitha llojet e teneqeve që dispononte, etj, etj, etj. Të tjerë rrëfenin se pasi deklaratat e pafajësise kishin rënë në vesh të shurdhër, teneqexhiu kishte rënë në gjunjë e kishte kërkuar mëshirë duke qarë me ngashërimë. Por e qara e tij, natyrisht nuk i kishte prekur aspak, shpirtrat e imunizuar ndaj shpërthimeve emocionale të të gjitha llojeve, të punonjësve të Degës së Punëve të Brendshme, ( Sofka, plaka njëqindvjeçare, e qytetit S., të cilën i madh e i vogël e nderonte dhe njëkohësisht i druhej, për shkak të gjuhës së mprehtë, e kishte bërë zakon ta quante “Dega e të Përbrëndshmeve” ), punonjësit e kishin rrokullisur si lëmsh teneqexhiun, në ndjenjësen e pasme, të makinës së tyre, pa ia vënë veshin stër-betimeve të tij.

Të tjerë banorë, llogjikëftohtë, kishin hedhur hipoteza, fshehtaz, përmes mërmërimash të druajtura, se ato fotografi, duhej t’i kishte hedhur një avion i huaj, i cili kishte kaluar në agim, mbi qiellin e trazuar të qytetit S. Avioni ishte i ngjashëm me avionët anglezë, të ndihmave që hidhnin ato kohë aleatët nga ajri. Gjetja në oborrin e shtëpisë së teneqexhiut, edhe e një pakoje me shiringa të ndryshkura, e kishte përforcuar edhe më shumë idenë se fotografia duhej të qe hedhur nga avioni anglez. Por ky fakt, në vend që ta çlironte teneqexhiun prej akuzave, dukej se ia bënte gropën edhe më të thellë. Përse avioni e kishte hedhur fotografinë dhe pakon e shiringave të ndryshkura pikërisht në oborrin e tij ? Mos vallë bashkë me të, anglezet kishin hedhur edhe ndonjë bashkëpunëtor të të akuzuarit ? Për punonjësit e “të përbrëndshmeve” kishte shume gjëra qe nuk shkonin në atë histori, duke filluar që nga cilësia e dyshimtë e teneqeve që kishte filluar të prodhonte i akuzuari kohët e fundit.

Mbledhja e dytë ishte kryer, ditën e martë në mbrëmje. Të rinjtë ishin mbledhur për të diskutuar e përshëndetur veprimin e guximshëm të Komandantit të Përgjithshëm, kundrejt vendimit “djallëzor” të Organizatës së Kombeve të Bashkuara. Ato vite të pas-çlirimit OKB-ja  i kishte akorduar Shqipërisë, si anëtare me të drejta të plota e kësaj organizate, një fond shpërblim, prej miliona dollarësh, për kontributin që kishte dhënë në fitoren mbi nazizmin.

Organizata e Rinisë së qytetit e kishte përshëndetur e mallëngjyer gjestin e refuzimit heroik që kishte kryer Komandanti i Pergjithshëm. Të rinjtë diskutonin të emocionuar  e plot pathos rreth çeshtjes në fjalë, ata rrëfenin se ndiheshin, thellësisht të frymëzuar prej atij gjesti të guximshem, i cili pa dyshim që do të linte gjurmë të pashlyeshme në historinë e botës.

 – Nuk i duam paratë e kapitalistëve – kishin shpërthyer të gjithë njëzëri, duke përsëritur të njëjtën fjali të kreut shqiptar. Më pas ishin ngritur nga karriget dhe kishin duartrokitur e thirrur me zë të lartë, emrin e Komandantit të Përgjithshëm.

E ashtu si pa kuptuar, brenda javës, kishin mbrritur tek mbledhja e tretë. Edhe në atë të tretën, njëlloj si në ato të mëparshmet, vendimi ishte duke u marrë njëzëri, nuk kishte asnjë kundërshtues, ndërsa abstenimi dukej se qe ende një fjalë e panjohur për modelet e flokëve, karrè.

Ato çaste që atje brenda qe duke u zhvilluar mbledhja, vogëlushja Aleksandër, ishte duke u ngritur mundimshëm në majë të gishtave. Që nga jashtë xhamave të dritares së klasës, ajo ndiqte vëmendshëm me sytë e butë e të mëdhenj lëvizjet e gojëve të oratorëve që flisnin autoritare nga tavolina e presidiumit, pikërisht në vendin ku disa orë më parë qëndronte tavolina e mësueses së saj.

Fjalët nuk arrinin t’i mbrrinin të gjitha në veshët e vegjël mbuluar me krrela, kështu për të zbuluar diçka më shumë rreth ngjarjes, vogëlushja kishte hedhur veshtrimin në fytyrën e plakut. Plaku qëndronte në këmbë me kokën e përkulur mbi gjoks, përpara tavolinës ku gojët nuk pushonin së hapuri e së mbylluri. Ai kishte një pamje të lodhur dhe supet dukeshin se kishin filluar t’i përkuleshin çuditshëm. Diku andej nga fundi, pikërisht atherë kur gojët kishin pushuar së hapuri e së mbylluri, ai e kishte kthyer vështrimin nga dritarja, pas xhamit të së cilës vazhdonin të qëndronin të puthitura, faqet e plota të vogëlushes. Vështrimet e tyre ishin takuar për një çast, pastaj plakut i kishte shpëtuar një rrekezë e njomë në cep të syrit, e cila nuk i ishte rrëzuar menjëherë poshte faqeve të fishkura, por, për një copë herë, i ishte vërtitur brenda bebëzave plot mëdyshje.

– Gjysh, gjysh, çfar po të bëjnë ? – kishte dashur të thërriste vogëlushja e alarmuar, por fjalët i kishin mbetur në grykë.

Pushteti i rëndë i gojëve, të cilat kishin fillur sërish të hapeshin e mbylleshin, me të njëjtin intensitet si më parë, nuk e kishte lënë të artikulonte fjalët. Ndjente një dhimbje të fortë në gjoks, por ishte kaq e pafuqishme të bënte diçka për të ndihmuar plakun, ndjehej e pafuqishme, veçanërisht prej njërës prej gojëve. Ajo ishte një gojë e stërmadhe me dhëmbë të ç’rregullt e cila hapej e mbyllej ca më shpesh se të tjerat. Pas çdo hapje dhe mbyllje të saj, supet e plakut përkuleshin edhe më shumë. Aleksandra nuk arrinte t’i dëgjonte fjalët që thuheshin atje brenda, por hapja dhe mbyllja kërcënuese e gojëve e kishte bërë të kuptonte se gjyshi i saj ishte në hall.

Vogëlushja kishte kaluar edhe disa minuta të tjera me fytyrën e ngjeshur pas xhamit, derisa atje brenda ishte marrë vendimi.

Plaku nuk kishte kundërshtuar, as ishte përpjekur të mbrohej, vetëm kishte pyetur me sytë përdhe se në ç’cep të sallës do ta lidhnin, atje ku disa minuta më pas, djelmoshat me flokë karrè dhe vajzat me fustan me pala do të ekzekutonin vendimin e marrë në unanimitet të plotë.

– Ta ndëshkojmë, ta ndëshkojmë… – kishte thërritur goja e stërmadhe – e pash vetë me këta sy sesi ia vodhi zilen, pelës së komandantit R. Në fillim i përkëdheli poshtë gushës, pastaj hodhi sytë përreth, dhe pasi u sigurua që nuk po e shikonte njeri, ia hoqi me të shpejtë atë.

– Ta ndëshkojmë – kishin thërritur të gjithë të tjerët njëzëri.- le t’i japim një mësim të mirë qenit.

Plaku i kishte vështruar në heshtje të gjithë, pa guxuar t’i kundërshtonte. Nuk shqetësohej për ndëshkimin se sa për fytyrën e shqetësuar të vogëlushes, që vazhdonte të qëndronte, ankthshëm, e puthitur pas xhamit të dritares. Gjëja e fundit që dëshironte, qe që vogëlushja e tij të bëhej dëshmimtare e asaj skene të papëlqyer. Ia kishte bërë me shenjë, me sy, të largohej, por vogëlushja nuk e kishte lëvizur fytyrën prej andej.

Plaku jetonte vetëm me të mbesen. I biri ishte vrarë në luftë. Ai nuk kishte arritur ta njihte të bijën, qe vrarë ca ditë përpara se të lindte vogëlushja. E si te mos mjaftonte kjo, vogëlushja kishte mbetur edhe pa nënë që ditën e parë që kishte dalë në dritë, e ëma kishte patur një komplikacion gjatë lindjes.

Plaku ishte munduar e stër-munduar që vogëlushes të mos i mungonte gjë. E ndihmonte Aleksandrën e vogël të bënte detyrat nën dritën e llambes se vajgurit, e zgjonte me fjalëza të ëmbla kur atë e zinte gjumi mbi detyra pa ngrënë darkë, i gatuante kujdesshëm gjellen e saj të preferuar, ( për fat të mirë thjerrëzat gatuheshin pa shumë shpenzime ), i plekste gershetëzat… dhe ja, pikërisht tani që gjërat dukej se kishin marrë për mbarë, ajo duhej të përballej me një skenë të tillë…

Të rinjtë u vunë të gjithë në rradhë, të gatshëm për të ekzekutuar vendimin e marrë. Rreshtin e kryesonte goja e stërmadhe, pikërisht ajo gojë qe e kishte denoncuar e i kishte çjerre plakut, maskën prej njeriu të mirë e pa vese. Plaku qëndronte i bindur në cep të salles, atje ku njëri prej të rinjve, ai më i zellshmi, ia kishte lidhur duart nga mbrapa me litar. Koka vazhdonte t’i rëndonte mbi gjoks, ndërsa të rinjtë, të paduruar, po bëheshin gati të ekzekutonin vendimin.

E para i kishte ardhur përballë goja e stërmadhe. Plaku e kishte ngritur vështrimin përgjysëm, ndërsa goja pa humbur kohë, i kishte shfryrë mbi fytyrë një shkulmë të madhe pështyme;  – Ptuu… turp të të vijë…plak i lig… – i ishte hakërryer goja gjithë perçmim. Pas saj u kishte ardhur rradha gojëve të tjera. Të gjitha, pa më të voglin hezitim, e kishin pështyrë plakun në fytyrë, kush me shumë zell, e kush me më pak, derisa rradha kishte mbritur tek një djalosh i imët, rreth të pesëmbedhjetave. Djaloshi qëndronte i heshtur në fund të rreshtit. Vetëm ai kishte mbetur pa pështyrë, por  nuk i bënte zemra t’i afrohej cepit të murit ku plaku qëndronte i lidhur. Djali përpara disa muajsh kishte punuar si çirak në shtëpinë e plakut, i kishte riparuar çatinë. Plaku kishte qenë tejet bujar me djaloshin dhe kjo, jo vetëm kur kishte ardhur fjala tek pagesa… Ndërsa ai i mendonte të gjitha këto, gojët e tjera, pa një pa dy, e kishin shtyrë brutalisht drejt cepit të murit. Ishte gjendur perballe plakut me nofullat e shtërnguara fort, dhe… vetëm sa i kishte lëvizur buzët, në përpjekje stërmunduese për të imituar zhurmën e pështymës… në të vërtetë nuk kishte patur asnjë shkulmë pështyme… Por gojës së stërmadhe, që kqyrte vëmendshëm gjithçka, nuk i kishte shpëtuar as kjo. Goja i kishte thirrur e zemëruar që nga presidiumi, më pas i qe afruar djaloshit dhe ia kishte pështyrë edhe atij, fytyrën hollake.

– Turp të kesh edhe ti që kërkon t’ia hedhësh partisë – i kishte bërtitur.

Sapo qe përmendur partia, djaloshi kishte ulur kokën mbi gjoks, njëlloj si plaku, dhe kishte heshtur… “me nje heshtje prej fajtori” do të pohonin më pas të rinjtë e tjerë.

Kur mbledhja “ia arriti qëllimit”, (kështu ishte shprehur njëri prej iniciatorëve, i cili qe edhe anëtar i organizatës së partisë së qytetit S.), të rinjtë, më në fund ia zgjidhën duart plakut.

– Tani je i lirë…  – i mërmeriti, i njëjti djalosh, i cili më parë, e kishte lidhur plot zell.

Pasi fërkoi lehtë kyçet e duarve, në vendin ku litari kishte thelluar shenjat mbi lëkurë, plaku hodhi sytë në xhamin e dritares, duke kërkuar ankthshëm atje, fytyrën e vogëlushes…

Por… nuk arriti ta shquante…

Arlinda G.

Në ndjekje të Leas

26 December, 2008

Ai dremiste me kokën rrëshqitur pa kujdes mbi tastierën e kompiuterit.

Natën e  kishte kaluar në një nga  pub –et e shumta të kryeqytetit.

Kur agu kishte filluar të shpërndante ngutur, stërkalat e bardha të dritës, atij i ishte dukur i pakuptimtë mendimi për të shkuar në shtëpi. Për tre orë duhej të ishte  « në transmetim » për emisionin e mëngjesit. Ndërtesa e pub – it ishte ngjitur me atë të radios, kështu që i kishte thënë shoqërueses së tij, të hipte në  makinën e miqve të tij, (ata do ta shoqëronin për në shtëpi ). Miqtë ishin ngucur zhurmshëm atje brenda, ndersa ai vetë kishte hedhur hapat përtuar drejt ndërtesës së radios, e cila ishte e mbuluar e gjitha nga lule –dredhëzat.

Kishte qëndruar disa minuata para portës së xhamtë, duke parë mimikën ëndërimtare të rojes që nanuritej afër një rezistence të përcëlluar, por edhe pse i kishte ardhur keq, e kishte zgjuar mbas disa trokitjesh të forta. Roja i kishte hapur derën, flokë shpupuritur, duke i thënë nëpër dhëmbë; « Përsëri në pub ti ? ». Ai ishte drejtuar i heshtur për te « strofka » ( kështu e quante  zyrën e tij ), por më parë kishte zgjatur dorën e u kishte rënë me pëllëmbë flokëve të ngritur përpjetë të rojes.

Kokën e kishte të rëndë, stomakun gjithashtu. I pihej shumë një kafe (e fortë ), por nuk kishte ku ta gjente. Asnje nga baret përreth rrugicës nuk ishte hapur.

Edhe atë mëngjes, si gjithë javën, atij do t’i duhej të. vendoste që në fillim të emisionit  quiz-in e famshëm, që  për një javë rresht nuk kishte  mundur ta gjente asnjë nga telefonuesit, ( ose me saktë telefoneset, ato ishin pothuajse të gjitha, adhuruese të tij ).

Ai fërkoi sytë me duar dhe fshiu shkronjat e parregullta që kishte lënë në ekranin e kompiuterit balli i tij i rrotulluar mbi tastierë, ndërsa kishte qenë duke dremitur.

Kolegët e tij mbrriten një nga një, të zhurmshëm si gjithmonë. U thërriti  disa herë të ulnin zërin, por ata e bërtitën më shumë.

Tingujt e siglës së emisionit të mëngjesit nisën të shpërndaheshin lehtë në sfond, ndersa ai kroi zërin me të shpejtë.

– Mirmëngjes të dashur dëgjues ! Iu uroj një ditë – javë të mbarë., edhe pse ka nisur e vranët. Si fillim po ju përshëndes me një këngë, e cila kohët e fundit, nuk di pse më shoqëron ngado. Stafi i radios sonë e ka pagëzuar me titullin : « kënga e Leas », dëgjueses sonë të rregullt, e cila këto kohë nuk di pse ka humbur njëlloj si dielli në këtë ditë të vranët. Pra… për ty  Lea… I mungon stafit tonë, ditës së vranët …e  mbi të gjitha, i mungon  quiz – it tonë të bezdisshëm, prej të cilit nuk do mund të shpëtojmë dot… nëse ti nuk telefonon…

Zërin e tij e sfumuan tingujt e këngës në sfond, ndërsa ai shtriqi krahët.

Lea kishte më shumë se një javë që nuk kishte telefonuar. Ajo ishte një nga dëgjueset e regullta të emisionit të tij, por nuk bënte pjesë tek adhurueset. Ajo kishte një zë të drojtur fliste pak, shkruante poezi dhe mbi të gjitha ishte fituesja e pothuajse të gjitha quiz– eve.

Mungesa e zërit të saj mëngjeseve, kishte filluar t’ia ç’ngjyroste ditët,  e t’i lodhte netët frenetike pub –eve, në shoqërinë e kukullave thonj – gjata, të veshura të gjitha, me panatallona të ngushta, e me hair  – extansion në flokë.

I ishte bërë mani t’ua recitonte quiz.-in të gjitha kukullave të tij. Kukullat për çdo natë ishin të ndryshme, por ato kishin të njëjtë, shprehjen e fytyrës, ndërsa ai u recitonte quiz –in. Ndjente një kënaqësi të paprovuar kur ato dorëzoheshin e nuk e gjenin. Ndjente kënaqësi që ato nuk ishin Lea.

Edhe pse nuk dinte asgjë për Lean, përveçse njihte mirë timbrin e zërit të saj, kohët e fundit ai kishte nisur ta kërkonte  në çdo shkundje flokesh, në çdo përndritje sysh, në çdo ije gruaje.

Ai kishte një fiksim të pazakontë me ijet e femrave. Për të, ijet perfaqësonin kulmin e feminitetit te një grua.

E dinte që Lea mund të ishte një vajzë me bukuri të zakonshme, apo ndoshta mund të mos ishte fare e bukur, por kishte një parandjenjë se ajo duhej të kishte ije perfekte.

Në dallim nga telefonueset e tjera, të cilat  i përgjëroheshin atij ta takonin qoftë edhe njëherë të vetme, Lea e mbyllte telefonin menjëhere, kur ai pasi  mbyste kujdesshëm sfondin me muzikë të lartë, e pyeste për emrin e vërtetë. Asnjë përgjigje.

Dukej se Lea terrorizohej nga mendimi se ai mund të zbulonte identitetin e saj.

Ajo, padyshim mund të kishte nje histori me dikë, ose  mund të ishte e martuar, ose, ose, mund të mos ndihej aq e bukur, sa ato vajzat e kopertinave me të. cilat ai fotografohej shpesh, por kjo e bënte më interesant dhe elektrizues misterin.

Sa më i fortë ishte refuzimi i saj, aq më shumë i shtohej dëshira atij për të këmbëngulur e zbuluar identitetin e saj, tmerrësisht intrigues.

 

Ajo javë ishte harxhuar e gjitha në kërkim të Leas.

– Sikur të jetë kjo ? – thoshte shpesh me vete, duke e kthyer kokën rrufeshëm sapo ndjente t’i digjte mbi zverk ndonjë vështrim elektrizuez. Hutohej menjëherë e supet i përplaseshin shkujdesshëm, me supet e turmës së njerëzve që nxitonin përkrah.

Pastaj ngrinte dhe rrëzonte heshturazi me mendjen e tij njëmijë hipoteza nga më të çuditshmet.

 

– Sikur gjithë këtë kohë të çmuar, e gjithë këto energji, t’i harxhoje në të mirë të emisionit, të cilit ia ke varur fare… – i kishte thënë një ditë i lodhur shefi i tij, një burrë babaxhan e zemërgjerë…

Tashmë i gjithë stafi e njihte « çështjen Lea ».

Djalin e sekretarisë e kishte porositur të qëndronte gjithmonë veshë – mprehur, recepisonisten e kishte porositur ta lajmëronte menjëherë, nëse në derën e radios, shfaqej druajtur për të tërhequr çmimin, ndonjë vajzë e re. « Çështjen Lea » e njihte mirë edhe pastruesja…

 

– Pa eja këtu… – i kishte thënë një ditë i ngrysur i ati i cili, – kush qenka kjo Lea që  re përtokë fare ti… ?

–  Sikur ta dija…- i ishte pergjigjur ai.

I ati ishte larguar duke mbledhur buzët, njëlloj si të thoshte me vete ;

– Nuk e kemi patur për fis të bëjmë kështu për një femër…

Ai kishte përfituar nga minutat e lajmeve, për të dalë një grimë jashtë zyrës, për të freskuar fytyrën në ajrin e pastër, e për të ndezur një cigare. Ndërsa thithte i qetë cigaren, ai vuri re një vajzë flokë –kuqe, e cila ndaloi të ecurën e i nguli veshtrimin pa druajtje.

Atij iu drodhën duart.

Me vajzat kishte qenë gjithmonë i shkathët, por ajo rendje mbas Leas… e kishte bërë të gjithin vulnerabel.

« Nuk ka si të jetë Lea … po çmendesh… » – i tha vetes.

Hodhi cigaren ne kosh dhe u fut brenda. Një çast, dalloi pas xhamit fytyrën pikaloshe të djalit të sekretarisë, i cili ia bëri me shenjë të hynte…

– Më duket se e lokalizova adresën e  Leas… i tha ai me një frymë.

– Si… çfarë… vërtet ?

– Ai shoku im, dje bëri një punë të paqme, e mban mend atë ditë që i dhamë të dhënat e të gjitha telefonatave të bëra një javë më parë…  së bashku me orën në të cilën ka telefonuar Lea… më në fund ia doli… merre këtë… !

Djali i tregoi një pusullë ku ishte shënuar një adresë.

– Vërtet…çfar është kjo ?

– Adresa e shtëpisë së saj…

 Nuk iu besoi syve. E rroku për qafe pikaloshin dhe mori rrugën për të « strofka » e tij duke fërshëllyer.

 

Ai mezi mundi të presë derisa mbaroi emisioni i mëngjesit. Si për inat telefonueset atë ditë kishin dëshirë të flisnin gjerë e gjatë. Në përgjigjet e tij një rrokëshe ndihej hapur bezdia dhe padurimi për ta mbyllur emisionin, madje  një grua e moshuar kishte telefonuar vetëm për ta pyetur se përse ishte aq i tensionuar.

Ai nuk përqëndrohej dot më në asgjë

Kishte një ndjenjë ankthi përzier me një gëzim të fshehtë në shpirt.

Më në fund do të shihte Lean.

Zëri, frymëmarrja , shkundja e flokëve, përndritja e syve e sidomos ijet e saj do të formëzoheshin në një trup të zakonshëm femëror. Ai nuk kishte frikë nëse ai trup do të ishte më i zakonshëm seç e kishte përfytyruar…

I hipi makinës me ngut dhe mori drejtimin për në të dalë të qytetit…

Shtëpia e Leas ishte ndërtuar në anë të rrugës. Ajo ishte një vile dy – katëshe me një oborr plot lule e pemë… e tek tuk edhe ndonjë stol të drunjtë…

Ai e ndaloi makinen dhe priti…

Mund të rrinte aty sa të donte , xhamat e errët të makinës ndihmonin që fytyra e tij të mos shquhej nga jashtë.

Ai priti pak, pastaj pa një burrë  të dilte prej vilës dy – katëshe. Më vonë pa të dilte prej andej një qen të madh.

Burri përkëdheli qenin dhe hipi në makinë. Kur makina e tij u largua qeni u fut përsëri brenda…

Ai priti dhe një orë tjetër.

Mendimi se  Lea mund të mos ishte  në shtepi, po ia humbte durimin. Tek  bëhej gati të rrotullonte çelësin e të ndizte makinën, ai pa qenin të dilte përsëri nga dera. Kaluan vetëm pak çaste dhe ai dëgjoi një zë të njohur vajzëror që i thërriti qenit.

Atij filloi t’i rrahë zemra me forcë.

Te dera e vilës shqoi një vajzë të re, rreth të njezetave. Ai mundi t’i shohë vetëm pak profilin sepse ia vështirësonte shikimin një trendafil i madh në anë të verandës ku edhe ajo rrinte ulur. Ajo përkëdhelte qenin, pastaj hidhte një top të kuq mes barit. Qeni vraponte pas topit, e merrte me gojë dhe ia sillte vajzës. Në shkëmbim të kësaj, vajza nxirrte diçka nga qesja dhe ia jepte qenit ta hante. Qeni i rrotullonte putrat përreth qafës dhe vazhdonte gëzueshëm lojën.

Ajo që pa në minutat në vijim, e bëri të rrotullojë çelësin i tronditur e t’i japë  gaz makinës.

U largua.

 

Largimi i tij ishte një lloj deja vu – je e të gjitha braktisjeve që ai u kishte bërë femrave të tij… kukullave të tij, që nuk ngjanin aspak me Lean dhe që… ai ishte aq i lumtur për atë fakt…

– Ç’është kështu me ju meshkujt ?- i kishte thënë një ditë, dhimbshëm, një mikja e tij e ngushtë, me të cilën kohë më parë kishte patur një gjysëm – histori. (ai ishte i sigurt që ajo vazhdonte ta donte fshehur, por nuk e jepte veten). – Duket se sapo zoti iu sjell në jetë, iu mëson së bashku me alfabetin, të përvetësoni saktë se si të braktisni një femër. Dhe sa mirë që e përvetësoni të gjithë, aktrimin e kësaj skene. Të gjithë aktroni shkëlqyer… gati në mënyre oragnike…

Mikja e tij kishte te drejte

Ai e kishte braktisur Lean, me të njëjtën skenë, me të njëjtën dejavu braktisjesh…

E kishte braktisur…  ende pa e patur..

 

Lea kishte flokë të derdhur ngjyrë gruri, të ondëzuara natyrshëm. Ngjyrën e syve nuk ia kishte dalluar dot edhe pse makina e tij me xhama të errët kishte qëndruar shume afër oborrit të shtëpisë.

Ajo ishte e bukur.

Lea ishte e bukur dhe …natyrisht që duhej të kishte edhe ije të bukura… vetëm se… ai nuk mundi t’i shikonte… sepse ajo qëndronte e ulur…

E ulur… në një karrocë invalidësh…

Lea ishte e paralizuar…

© Arlinda G.

 

 

 

 

 

 

 

 

Muratori

5 October, 2008

Me sa mundim e kishte gjetur atë punë.
Në takimin e parë, sipërmarrësit të punimeve i kishin ngelur sytë mëdyshas te duart e tij. Dukej qartë që nuk ia kishin mbushur syrin gishtat e hollë si prej pianisti. I ishte dukur pakëz si tepër sqimëtar për të bërë muratorin.

E me gjithë dyshimet, më në fund sipërmarrësi e kishte marrë në punë, por nuk haronte ta survejonte kujdesshëm, përgjatë gjithë orarit të punës.

Ai vuri një cigare në rrëzën e veshit dhe pa fytyrën e tij të pasqyruar në xhamin e errët të një makine luksoze që i kaloi afër.
Mjekra i ishte rritur dukshëm, gjithashtu edhe flokët i kishin mbrritur rrrëzë qafës.
Kishte kohë që e kishte lënë pas dore estetikën.
Iu duk e largët ajo kohë ( në të vërtetë kishte qenë vetëm disa muaj më parë ), kur çdo mëngjes përpara se të nisej për në punë, ai zgjidhte me merak nuancën e kollares që do vinte me kostumin e ditës.
Tashmë edhe duart e tij e kishin humbur lëmimin e butë; dy kallo të vegjël kishin zënë vend në rrëzë të pëllëmbës së dorës së tij… edhe thonjtë i ishin ngrënë, e nxirë nga brenda.Rrobat e kishin humbur shkëlqimin edhe pse ai, nuk haronte t’i hekuroste me kujdes.

– Tani më dukesh një murator i vërtetë – i tha, pa dhimbje, fytyrës së tij të hequr, e cila e shihte menduar që nga xhami cilësor i makines që shndriste prej pastërtisë. Shpirti tashmë i ishte zhveshur ndaj çdo lloj emocioni.
Shpirti i tij, tashmë ishte pagëzuar me emërtimin aq domethënës ; ekstrakomunitar.
Shpirtit të ekstrakomunitarit nuk i lejohej sqima. Këtë e kërkonin dukshëm prej tij eprorët.
Ata seç kishin një ndjenjë bezdie nëse ai në orën e pushimit, niste t’u tregonte rreth profesionit për të cilin ishte diplomuar.Ndëronin menjëherë argument ose i jepnin ndonjë punë ekstra.
Këtë gjë e bënin edhe kur qëllonin në praninë ndonjë femre të hijshme. Në prezencë të saj dhe njëkohesisht të ekstrakomunitarit, bëheshin menjëherë grindavecë e cinikë, sidomos kur nuhasnin interesimin e saj për të (ndonjëherë ishte edhe habi e tipit’ ; « e pabesueshme… si është e mundur që jeni ekstrakomunitar ? ).
Natyrisht cinizmi i tyre ishte i paketuar me një mbështjellëse kortezie përsipër.
– Duhet të mësohesh me të gjitha – i thoshte shpesh  vetes ai, – tek e fundit, nuk je asgjë tjetër, veçse një ekstrakomunitar i paligjshëm.
Projektuesi i ndërtesës po tregonte me gisht, i dëshpëruar, njërin cep të saj, ndërsa i bërtiste me zë të lartë sipërmarrësit. Ky i fundit rrinte si pulë e lagur.
Cepi i ndërteses kishte diçka që nuk shkonte, sepse projektuesi nuk kishte lënë gje pa i thënë sipërmarrësit.
Në të vërtetë, ekstrakomunitari e kishte konstatuar me kohë këtë gjë, madje ne pushimin e drekës, ai druajtur kishte nisur t’i shpjegonte sipërmarrësit se çfarë nuk shkonte në projektin e ndërtesës, por kishte marrë një përgjigje të vrazhdë nga sipërmarrësi, përgjigje e llojit ; ” eh bela… po na japin mend dhe ekstrakomunitarët tani…”
Për një çast të vetëm ai kishte haruar se, njëlloj si kallot në pëllembën e dorës… edhe mendtë e tij ishin ekstrakomunitarë

Ai uli kokën.
Gjithë puna e tij, ishte ndërtimi një muri, të ulët, modest, përreth ndërtesës.

Ndërtimi i një muri të tillë nuk kërkonte ndonjë mjeshtëri të madhe, kushdo mund ta ndërtonte.
– Metamorfozë interesante – mërmëriti me vete, tek hiqte nga veshi cigaren.
E ndezi dhe e thithi me të gjithë mushkeritë.

Në Shqipëri, kishte punuar arkitekt për pesëmbëdhjetë vjet.

©Arlinda G.