… dhe do t’ikësh…

17 February, 2011

 

 … dhe do t’ikësh… këtë e di…
pengun do hedhësh në kurriz,
si tregëtari’ vonuar, mallin e pa-shitur…
 
“me të kuqe”, do të duash të kalosh në kryqëzim semaforësh…
pastaj do t’grindesh me policin rrugor,
që nuk ka asnjë faj,
për dashurinë që s’të dhash…
 
për dashurinë e munguar që si në një kasetë sigurie…
e kyça mes muresh të lartë…
 
… dhe do t’ikësh… këtë e di…
këmbët do të çojnë në mejhanen e afërt,
atje ku do t’flirtosh me bionden e parë në qoshk, që me sy do t’kërkojë shoqëri…
e pastaj, përmbi bulëza,
do t’duash t’i rrëfesh asaj,
një mijë e një, të zeza shkencore, mbi kode kasetash, sigurish…
 
… se do t’ikësh… këtë e di…
për dashurinë që s’të ngrohu,
i zemëruar, do të duash t’i gjuash me gur hënës…
 
…por më parë… prit!…
mbërtheje xhaketën!…
mbështillu mire!…
se netët kanë filluar e ftohen…
 
 © Arlinda G.

 

Shfryva ca nëpër dhëmbë, kur sot në mëngjes mbrrita në punë, si zakonisht, teksa kërkoja dhe nuk gjeja çadrën që kisha lënë poshtë sirtarëve, një ditë më parë. Ç’është e vërteta, çadra nuk ishte dhe aq e re, por ama, as aq e vjetër nuk ish. Kështu që më erdhi vërtet keq që nuk po e gjeja, por jo për arsyet që mund të vërtitësh ndër mend ti lexues.
Ti me siguri do më përgjigjesh tani: – ku e di ti ç’mendoj unë? Dhe ke të drejtë, ka mundësi që të mos e di, por ama asgjë nuk më pengon mua të hiqem sikur e di. Ne këtu në metropol, gjithmonë hiqemi sikur dimë dhe marrim me mend gjithçka.(vë bast se edhe për këtë që thash, ti tani do tundësh kokën dhe do thuash shpërfillës: – e di, e di… dhe s’ka gjë se vetëm sa do hiqesh sikur…)
Pasi kërkova e kërkova, me minuta të tëra, ende pa pirë kafen e mëngjesit, u ula në karrigen time të punës, dhe siç më është bërë zakon së fundmi, u përpoqa t’i gjeja një anë pozitive kësaj humbje.
Është kjo një mënyrë përshtatje me “të keqen”, e kam shpikur vetë. Funksionon gjithmonë. Të këshilloj ta përdorësh dhe ti.
Që të sqarohem njëherë e mirë; unë fare mirë mund ta zëvëndësoja atë me një çadër të re. Por nuk e kam bërë deri tani, pasi kam një lidhje, gati të sëmurë, me sendet e mia, të vjetra. E kam tmerrësisht të vështirë t’i hedh, apo zëvëndesoj ato me të reja, pasi çdo-njëra prej tyre më duket se ka nga një copë ditar, pak histori modeste nga jeta ime e deri-tanishme, e cila, së fundmi ka filluar të më trembë nëse tentoj ta marr seriozisht…
Tirr e tirr, me mendjen time të freskët dhe ende të pa-kafeinizuar… më në fund i dhash dum: nga kjo humbje unë dal e fituar. Madje, madje, në gjithë këtë klimë ambientimi, arrita deri aty sa të mendoj se personi që ma kish vjedhur: “vetëm sa më paskesh dashur të mirën”. (kujdes “paskërkajorja”!).
Sepse nëse ti lexues jeton në Shqipëri, duhet ta dish mirë se ç’ngarkesë emocionale mbart këto ditë fjala; “çadër”.
Të mbash çadër, kohët e fundit është bërë shumë, po shumë herë më e rrezikshme, se të mbash; të themi: një snajper.
Me një çadër në dorë ti mund të jesh i aftë të kryesh lloj-lloj veprimesh që më parë mund të të jenë dukur të pamundura. Ajo mund të të shërbejë ty në vend të qilimit fluturues, anijes kozmike, apo, për të kryer një atentat, live, në “high definiton”. Dhe menjëherë pasi ta kryesh atentatin, të rrish po aty, në vendin e ngjarjes dhe ta përdorësh bishtin e çadrës si shkop për t’u mbështetur nëse të dhëmbin kockat nga pleqëria.
Ditët e fundit, fëmijët e vegjël nuk i trembin më me; “gogolin”, por me “burrin me çadër”.
Tani më vjen ndër mend, një skeç, gati filozofik, diku andej nga fund-vitet e socializmit të zbutur. Nga ai me kujtohet një batutë: “Gjermanët u maskuan si gjermanë”.
Ehh, po ç’nuk mund të ndodhë tjetër po pate një çadër ndër duar, o njeri! Përveçse ta hapësh kur bie shi, kuptohet, funksion i cili këto ditë e ka humbur krejtësisht kuptimin…
E ke vënë re sa është shtuar këto ditë numri i njerëzve që pranojnë të bëhen qull në shi, vetëm e vetëm që të mos mbajnë çadër?
Për mendimin tim, ka ardhur koha që çadrat të jepen vetëm me leje të posaçme, si armët e gjahut përshembull. (sugjeroj që fantazia të mbahet nën fre aty ku përmendet fjala “gjah”).
Ja pra, sa shume ma paskesh dashur të mirën hajduti i çadrës, mua. E meqë ra fjala: – pastë dorën e mbarë!
Siç thash më lart, unë kam mënyrat e mia të të ambientuarit me “të keqen”.
Ja përshembull: këto ditët e fundit, ku çdo metropolitan: rishtar dhe den-baba-dens, komenton pa-fund ngjarjen e së premtes me; komentet e komenteve, të komenteve, qetësisht ose jo, borgjezisht ose jo, pas një flixhani kafeje apo gotë konjaku, unë jam duke sugjestionuar veten së jam duke jetuar; një ditë normale, në një shtet normal, me çadra normale.
Dhe më beso, që kam filluar ta besoj vërtet këtë auto-sugjestion të frytshëm. Gati them, se pastaj vjen mbrëmja dhe të gjitha këto siguri më përmbysen krejtaz, pasi fillojnë ambientime të tjera.
Ambientimi im me të keqen e për-mbrëmshme, fillon me lajmet.
Kështu ditën e premte, dikush në facebook, i cili jeton jashtë Shqipërise, lutej e përgjërohej t’i gjenim një link, televizioni, “të pa-anshëm”(epo, kësaj i thonë të kërkosh dëborë në gusht, nuk të duket?). Ai nuk po merrte vesh asgjë nga ajo që po ndodhte: lajmet e dy televizioneve kryesorë të vendit, kundërshtonin pa fund njëri-tjetrin.
Për ta vazhduar më tej këtë ambientim, me ligjëratat e opininion-bërësve nëpër showe-t përkatëse, mediatike, të cilët, ashtu brishtësisht, me pak grim; pudër nuancë pjeshke përmbi mollëza, diskutojnë vazhdimisht, këmbë mbi këmbë, për rënien “aspak skenike” që bëri të premten që kaloi, njëra nga viktimat e demonstratës. Në të njëjtën kohë kur prezantuesi i emisionit, nga ana e tij, nuk përmbahet dot së hakërryeri, për faktin se vdekjen live, e transmetoi më parë, një tjetër media që thotë se ajo është lajmi dora vetë.
Asgjë për t’u çuditur, jetojmë në epokën e “high definiton”, kur ndodh një aksident, më parë e filmojmë se sa thërrasim ambulancën.
Unë nuk e di nëse është ndikimi i pudrës apo i ndonjë substance tjetër, narciztike, por këto ditë opinion-bërësit, kane filluar të merren gjerësisht e gjatësisht, me analizën e objektit: çadër. Ata analizojnë ngjyrën, formën, sofistikimin e butonave.
Përfundimi? Nëse keni hem çadër, hem në ngjyrë të roztë, thjesht, ia keni bërë vetes. Keni dy të keqija njëherazi.
Në mënyre që të qëndrojnë komodshëm tek nuancat e ndërmjetme, edhe opinion-bërësit betohen të japin shembullin e tyre, personal, që do të thotë se zotohen të mos mbajnë kurrë çadra. Madje, edhe atherë kur do i’u duhet të bëjnë në këmbë ndonjë copëz udhë, nën shi, ndërsa do dalin nga makinat e tyre, të  ngrohta, luksoze, blerë me honoraret e studiove përkatëse, televizive.
Por në këtë sakrificë unë nuk besoj dhe aq. Imagjino si do tretej pastaj, pudra ngjyrë pjeshke në mollëzat e tyre, të brishta… Si do varej poshte në rrëpira, e do zgërlaqej e gjitha, nëse ata do i ekspozoheshin shiut.
Por, e ka një zgjidhje edhe për këtë. Për të evituar gjithë këtë pa-rehati, aspak skenike, është e këshillueshme që opinion-bërësit të mbajnë një lloj tjetër, çadre, pikërisht ate llojin e çadrave “të lehta”, e të pa-dëmshme, plot ojna e tantella, që mbanin dikur “madmazelat”, diku andej nga shekujt e 17-të, 18-të, gjatë shëtitjeve nëpër puhizat lozonjare që u ledhatonin fytyrat e përskuqura me të njëjtën nuancë. Ca çadra delikate, të lehta; pupël, që do harmonizoheshin edhe me nuancën pjeshkë të pudrës mbi mollezat e opinion-bërësve.
(Ndërsa qeshë duke shkruar rreshtat e mësipërm, më kaloi përpara syve një sekuencë nga një video-clip i një kënge të Pink që tani po jepet në televizor. “Stupid girls” titullohet kënga. Dhe fabula e sekuencës është pak a shumë kjo: Personazh/ja shtyp një njeri me makinë dhe duket se më pas kërkon t’i vije në ndihmë. Ajo ndalon makinën, drejton pasqyrën, dhe… lyen buzët… kjo është ndihma)
Por le të vazhdojmë më tej.
Përtej gjithë harmonizimit skenografik, të lart-përshkruar, opinion-bërësit sidoqoftë, përpiqen të jenë gjakftohtë e të pa-anshëm, ashtu siç thuhet se duhet të jetë një profesionist i vërtetë në lëmin publicistik, i cili nuk përzihet kurrë emocionalisht me lajmin, apo me viktimën, sidomos kur kjo e fundit ka kryer “rënie jo-skenike”…
Sepse kohërat e profesionalizmit modern nuk lejojnë asnjë emocion. Në këtë pikë ata janë të gjithë profesionistë. Madje, për këtë punë kaq të vështirë, unë jam gati të propozoj që ata të marrin edhe “extraordinary”, (pagesë shtesë) përveç honorarëve… ndërkohë që ambientimi im me të keqen vazhdon…
Diku, në një libër të Leo Buscaglia-s, kam lexuar një fragment të bukur; një pjesë ku autori tregon se si nëna e tij hiqte mënjanë rezerva të tëra, ushqimesh, dhe i ruante për ditët e urisë kur familja mbetej trokë. E pikërisht në ato dite të vështira ajo gatuante  gjellët më të mira në mënyrë që fëmijët të mos i ndjenin as psikologjikisht efektet e urisë.
Diçka e ngjashme kjo me auto-sugjestionin tim.
Por, vetëm se unë tani kam frikë se një dite do më mbarohen të gjitha këto rezerva… Kështu, pastaj do detyrohem ta lë këtë vend, i cili kushton më pak se një honorar opininon-bërësi, në show-n e rradhës.
Ta lë, e te iki diku tjetër, atje ku njerëzit ndihen të lire të ecin, të këndojnë, të bërtasin, të kundërshtojnë, të qajnë, të përqafohen, poshtë çadrave të tyre.
Këtë mendoj në ditët e javës…
Pastaj vjen e diela… dhe ti sheh se si të rrëzohen përpara syve të gjitha skenat e imagjinuara.. Të dielën ti ndjen se duhet të bësh një vizitë në varreza, të vendosësh atje një trëndafil të bardhë, për të qetësuar turbullirat brenda…
Sepse ti mund të ikësh, mund të harosh, mund të mbartësh në krahë, gjithë jetën tënde; kujtimet, fotografitë, lodrat e fëmijërise, por nuk mund të mbartësh me vete ata që nuk janë më…
Sepse atdheu… është aty, ku ti, ke “të rënët e tu”…
 
        
          shënim:
1-     kush e ka gjetur çadrën, le ta mbajë… le ta përdorë si anije kozmike…
2-     ky nuk është shkrim për gazetën: “Tema”,  lutemi të mos e “vjedhë”, ajo, le ta kërkojë gjetkë shtatë përqindshin e saj.
 
© Arlinda G.

Mos e vrit fluturën!

20 January, 2011

Ti nuk je më,
nuk thurr më triko pranë sobës…
shtizat janë ngulur fort ndër lëmsha,
si thikat e humbellave brenda meje,
që më vënë përfund,
mbrëmjeve,
kur një flutur e bardhë, i përvidhet murit, në qoshk,
e i kujton tim eti se ka haruar të ushqejë macet,
teksa ai dënes me sytë nga nata: -e morri shiu!… 
 
ajo pështjellon e shqetësuar ajrin mbi krye,
si të dojë të më kujtojë “të mos fle pa darkë”…
me flatrat e bardha… të dashura…
si tantellat e tua,
që më ndërmendin t’ëmbëltat ngjyra të zërit tënd:
-zgjohu!
-mos fli pa darkë!
 e që mpijnë gjymtyrët krejtaz,
 
teksa im at’ ndal këmbët e thotë:
-mos e vrit fluturën!
 
© Arlinda G.
Ti do, të dehesh…
e urdhëron veten të të bindet,
 
var dhimbjen nëpër nyjet e kockave,
brenda garderobës tënde të mërZisë,
e lëshohesh brenda gotës,
me shpresën se ajo do mpikset…
se pas pak, gjunjët do këputen,
e në vesh, s’do të gjëmojnë më,
rrahjet e atij çekiçit të tmerrshëm, ndër kocka…
 
e vetja, nuk bindet…
ti kapesh pastaj me cilësinë e whisky-t që nuk deh,
dhe xhambazët që të kanë taksuar dhimbjen…
 
vetes i jep një urdhër të dytë…
e rrëkllehesh dhe njëherë brenda gotës,
me shpresën e papërvojë,
se të paktën, do të mjegullohet vështrimi…
 
sepse gjithçka duket e lehtë, kur sheh përmes bulëzash…
sepse…  sepse…  ohhh…  është kaq e helmët,
e plumbtë,
dhe e përfundtë,
ikja jote, e pa-lajmëruar Ma’…
 
… … …
ti do, të dehesh,
var dhimbjen nëpër nyjet e kockave,
si celefonë të zbardhëllyer,
që rrjedha e lumit i nxjerr,
mbi kërcunjtë e pajetë të pemëve,
e kërkon të dalësh nga kremastarët e pikëllimit….
 
© Arlinda G.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Pa titull

25 September, 2010

 
Avionët lënë një vijë të mprehtë në qiell,
që çpon, tej për tej, vrundujt e reve,
si çpime hipnotike, dervishësh, që kërcejnë përreth flakës…
 
Po ti,
me cilin nga ata, u ngute me mjegullën?
me cilin prej tyre, i therre qiejt e mi?
 
©Arlinda G.
 
 
ag11.jpg 

Për Gestin…

10 September, 2010

E di, e di, ç’do mendoni sapo të lexoni titullin.
Si? Nga e marr mend? Po nuk duket dhe aq e ndërlikuar. Një titull i tillë, vetvetiu të ravijëzon nëpër mend përfytyrimin e një shkrimi melodramatik, me sfond sentimental.
Ja, tani sikur e përfytyroj nënqeshjen tuaj, ndërsa filloni të lexoni rreshtat e parë. Dhe ju nuk e dini se sa keq më vjen që po ua zhgënjej pritshmëritë rreth melodramës së supozuar… sfondit gjithashtu… Për këtë, më mbetet vetëm t’iu kërkoj ndjesë…
E ja, kështu, pas ndjesës së mësipërme, tani mësuat që nuk bëhet fjalë për ndonjë deklamacion dashurie. (edhe pse do ishte mirë që ndonjëherë, të dëgjonim ndonjë të tillë, në këto kohëra të idhëta, moderne, ku veprime të tilla kategorizohen alarmshëm në patetikën e modës së sezonit të kaluar)
Por që të mos zgjatem e të mos iu bëj të humbisni durimin, në mënyrë që pastaj të mos më kanoseni nëpër rreshta: -po hë pra, thuaje të shkretën, kush dreqin është Gesti?, po ju them menjëherë që Gesti është një vogëlush rreth të shtatë viteve.
Ai ka flokë të gështenjtë, të errët, të qethur shkurt, rrumbullak rreth kokës së bukur, (pa qoshe, me siguri kur ka qenë bebe, nëna e tij, e kujdesshme e ka vënë të flejë në të dy krahët), sy të shkruar, fytyrë të vogël, të rregullt, bluzë të pastër, (nuk ia mbaj mend ngjyrën) sandale që nuk u është këputur asnjë rrip dhe pantallona të shkurtra ngjyrë bezhë.
Gestin mund ta hasni shpesh nëpër rrugët e Tiranës. Ecën nxitimthi, u afrohet kalimtarëve dhe u përsërit dy herë rresht, pa-ndërprerje, të njëjtën fjali: – Xhaxhi, do leukoplastë?  – Teta, do leukoplastë?
Ai e përsërit dy herë fjalinë (pa pauzë në mes), pa të të lënë kohë të përgjigjesh. Ndoshta se ka parashikuar me mendjen e tij, të vogël, prej shtatë vjeçari që kalimtarët mund të mos e kuptojnë që me fjalinë e parë…
Në shtëpinë time është një sirtar i mbushur plot me leukoplastët që më shet Gesti. Unë jam klientja e tij, e përhershme.
Sigurisht që leukoplastët më nevojiten, ndodh shpesh të më vrasin këpucët, por më shumë më vrasin syte e tij.
 
Ja ku po vjen edhe sot të më drejtojë pyetjen e zakonshme që përsërit pa- ndërprerje, dy herë rresht…
Sapo u është drejtuar atyre dy burrave që kanë ndalur duke biseduar disa hapa përpara meje. Ata i janë përgjigjur që nuk duan leukoplastë, disi të inatosur se ai u ka prerë në mes bisedën, ose, ndoshta sepse kanë këpucë cilësore që asnjëherë nuk i vrasin… ku i dihet…
Gesti largohet me të shpejtë prej tyre, dhe, ja ku ndalon këmbët përpara meje. Ai nuk më mban mend. S’ka se si, sheh shumë fytyra në ditën e tij, të gjatë e të lodhshme, të punës.
Unë sidoqoftë i nxjerr lekët prej çantës përpara se ai të më drejtojë pyetjen robotike: – Teta, a do leukoplastë?
Gesti më jep leukoplastët, pastaj më kthen reston në heshtje. Ndoshta i kënaqur që i kam kursyer pyetjen e lodhshme.
Unë i marr vetëm leukoplastët.
Ai më shikon për një grimë, drejt e në sy, me krahun ende të zgjatur, e reston në pëllëmbën e vogël. Unë hezitoj një çast. Druhem se mos është ndjerë i fyer që ia kam lënë reston, kështu që zgjas gishtat drejt pëllëmbës së tij, t’ia marr. Pastaj më shkrep nëpër mend dyshimi se mos ndoshta nuk e ka kuptuar se unë dua t’ia lë reston.
– Epo, në djall delikatesa, – them me vete.
Kthehem nga ai dhe ia lë sërish në pëllëmbë reston që sapo më ka dhënë.
– Këto janë për ty – nxitoj t’i them, – zëre se të qerasa me një akullore.
I përkëdhel flokët dhe nuk e di pse fillon të më merret goja. Më duket sikur kam futur hundët, krejt e paftuar në hallet e tij, të mëdha, prej të vogli.
Ai vazhdon të më shohë edhe për disa çaste të tjera, pa folur. Nuk arrij dot të kuptoj nëse është i kënaqur apo i pakënaqur. Fytyra e tij nuk shpreh asnjë ndjesi. Ky mos-reagim i tij më bren përbrenda, kështu unë guxoj edhe më shumë, e pyes se kush e dërgon për të shitur leukoplastët.
Ai nuk flet
Unë këmbëngul edhe njëherë me pyetjen, por ai tund kokën në shenjë mohimi. Është e qartë, nuk do të tregojë. Janë shumë dinjitozë syte e tij, të shkruar.
Të dy burrat disa hapa përpara meje, tani kanë ndalur këmbët në mes të rrugës dhe më kanë ngulur sytë mua, ndërsa bisedoj me Gestin.
Ai largohet te disa kalimtarë të tjerë, ndërsa të dy burrat vazhdojnë të më shohin mua sikur të kem zbritur nga ndonjë planet tjetër.
Atyre u bëj përshtypje unë… që më bën përshtypje Gesti…
Jo, Gesti vetë, atyre nuk u bën asnjë përshtypje.
Burrat thjesht duken të habitur, me habinë time. Atyre u janë mësuar sytë duke parë fëmijë që punojnë. Sepse në këtë vend është shumë e lehtë të të mësohen sytë me anormalitetin. Dhe ndonjë ditë, ky anormalitet as mua nuk do m’i vrasë më sytë.
Po filloj të ndihem në siklet prej vështrimit të pa-takt, të burrave. Kështu që gjej shpëtim tek një poster publicitar i ngjitur në një pemë, në të cilin lajmërohet bujshëm se në një pub të kryeqytetit do të jetë i pranishëm dhe një “dixhei” i njohur. “Dixhei” pozon që nga pema, i veshur me kostum e kollare, si ato të një avokati të vërtetë, ndërsa unë pyes veten; pse çdo gjë është kaq e ngatëruar në këtë vend? (përpara disa çastesh jam shkëmbyer me një avokat të veshur si “dixhei”).
Gesti tani ka ndalur këmbët pranë një kioske. Atje është një burrë me kanatiere dhe një grua qukse, me sy të picëruar, e cila ka hedhur në kokë një fashë të bardhë për t’u mbrojtur nga vapa.
Gruan e marr inat që me shikimin e parë.
Gesti diçka u thotë atyre të dyve. Unë nuk arrij të dëgjoj ç’thotë, pastaj ai nxjerr lekët dhe ia jep gruas.
Në mendjen time vërshojnë njëqind pyetje paranojake. – Mos janë prindërit e tij?
– Jo, jo, nuk duhet të jenë, – rrëzoj me vete, aty per aty, hipotezën time, – nuk duhet të jenë, – përforcoj me vete mendimin, – sepse gruaja diçka po kërkon nëpër xhepa. Ajo nxjerr prej andej ca kartmonedha dhe ia jep Gestit..
Me ç’kuptoj, Gesti u ka thyer lekët atyre.
Por unë nuk ia heq sytë gruas. Ndjek vëmendshëm veprimet e Gestit për të parë nëse gruaja ia ka hedhur. Sepse seç kam një ndjesi se nëse gruaja nuk është e ëma,  ajo padyshim do t’ia hedhë me lekët.
Por Gesti duket i qetë dhe unë lehtësohem disi… akoma më shumë kur burri me kanatiere i bie nga supet me përkëdhelje.
– Edhe nëse ia kanë hedhur, – ngushëllohem, pafuqishëm, me vete unë, – të paktën Gesti mori një përkëdhelje, pas rraskapitjeve të mundimshme nëpër vapë.
– Apo mos ndoshta  burri me kantiere është i ati, dhe tani e përgëzon për punën e kryer?
Tani e kam marrë inat edhe burrin… ndërsa dëgjoj një fëmijë që më kalon përbri, t’i thotë së ëmës që e mban për dore: – O  ma, o ma, shiko Gestin, e kam në klasë, ka dalë të shesë, iiiiiii…
– Epo, është nga rrethet ai – i thotë gruaja e vetë-kënaqur, që me ç’duket, duhet të jetë me origjinë kryeqytetase.
Sepse të jesh “nga rrethet”, këto kohëra metropolitane është si të kesh një lloj zgjebeje të pashërueshme. Një vulë turpi. Është sikur ta meritosh gjithçka që të përplaset në fytyrë. Ti nuk duhet të bëzash; se je “nga rrethet”, se ke damkën… Besoj i keni parasysh ato filmat e shekullit të tetëmbëdhjetë, ku shpesh shihnim se si femrat e pa-virtytshme damkoseshin me një zambak turpi në shpatull. Fëmijë, gjithmonë e kam pyetur veten, se ç’mund të kishte të përbashkët me mëkatin, një lule aq e dlirë dhe e pafajshme si zambaku?… Po vetëm një djall mund ta kuptojë simbolikën e çuditshme, të shekullit të karrocave… apo atë, të kryeqytetasve tanë, autoktonë…
Ndërkohë unë përpiqem edhe njëherë të gjej me sy Gestin, por ai përfundimisht më ka humbur nga sytë.
Nesër do më dalë sërish përpara, dhe s’ka se si ta lexojë këtë që kam shkruar për të. Nuk mund, dhe nuk dua, t’ia tregoj. Pastaj kam frikë se ndoshta s’do dijë të lexojë mirë. Ja, sikur e përfytyroj t’i përmbyset koka e lodhur mbi fletoren e hapur, të detyrave…
Nesër ai si zakonisht e do më pyesë dy herë rresht: – Teta do leukoplastë?
E unë, si gjithmonë do të nxjerr lekët nga portofoli dhe do ia blej. Sepse ndodh të më vrasin këpucët… ndërsa, nuk do jem e sigurt, nëse do të gjendet dikur, ndonjë lloj leukoplasti në këtë shoqerinë tonë, për ato të vrarat e pa-dukshme, ende të pa-identifikuara në shpirtin e tij, çdo herë që ia refuzojnë me nervozizëm leukoplastët…
Gesti nuk do ketë mundësi as ta ruajë gazetën, siç bëjnë zakonisht të ashtuquajturit Vip-a me faqet e gazetave, në të cilat flitet bujshëm për botokset, silikonët, pirsing-un, replikën talebaneske në parlament…
Po ju, nëse e hasni në rrugë, më e pakta që mund të bëni është t’i blini disa pako me leukoplastë.
Ideale do ishte sikur t’ia blinit të gjitha pakot që mban nëpër duar, kështu do t’i blinit Gestit, një ditë liri për t’u ndjerë fëmijë.
Pra, blini leukoplastë!  Kurojnë të vrarat e këpucëve… por jo ato të ndërgjegjes…
 
 ©Arlinda G.                                                                    Qershor 2010
 
 
 
 
 
 

Muz’(g)

6 September, 2010

 

Ajo është aty,
mbështjellë kulpër në trokthin e tastierës,
 
flokë-ngecur ndër metafora,
lakuar përmbi retiçenca,
gjunjë-vrarë nëpër njëmbëdhjetë rrokësha,
 
psherëtin brenda kllapës… e s’ngopet me frymë,
ndërsa tej dritares, një yll i vetmuar,
luan një jazz të panjohur, ndër partitura galaksish,
 
e ai, kërkon t’i ruaj ritmin,
ashtu i humbur nëpër brinjë-tastot e saj,
që thërmohen ndër gishta,
e stërpikin dhimbtaz, si krahë të dërmuar, fluturash,
pluhur poezish…
 
Ajo është aty,
ende aty,
 
flokë-ngecur ndër metafora
stërkëmbëshur pikëpyetjesh të gërmuqura,
kruspulluar përmbi presje paranojash,
 
dhe e friguar për vdekje
se mos rrëzohet në kosh…
 

 

©Arlinda G.

Pikëllim zëdhënësesh

12 August, 2010

 (Poezi, “prozaike”, “komunitare”, “e angazhuar”)…
 
U fik edhe një ditë në pallatin në formë U-je,
me mure si letër kalk,
ku fqinjët, me flet’za karboni,
nxjerrin, si modele çentrosh,
sekretet e tjetrit…
 
Aromë tavë peshku, stërpik një dritare,
me zërin e folëses së lajmeve të mbrëmjes,
që zemërohet keqaz me baluken jo-skenografike,
teksa lexon lajmin e vdekjes së një minatori…
 
Galeria është shembur sërish
e sërish, dora shkon te baluke’pabindur…
(ah, galeria,
kjo sabotuese’ tmerrshme, skenografish)
 
Tavë peshku,
kronikë e një vdekje të lajmëruar,
dhe duel në baltë, zëdhënesesh sensuale,
që as një presje nuk dalin prej skenarit,
teksa rrëzojnë njera-tjetrën brenda lyrës së llojit…
Ajo, sërish u kthye vonë-,
thonë gratë në bordurën e parukerisë,
tek limojnë themrat e plasaritura,
të pa-shqetësuara për baluket jo-skenografike,
e natyrisht, as për vdekjen e minatorit…
 
shënjestra ka mbetur tek ajo,
fqinja e re, trokth-trembur,
që: –sonte.. kishte qarë… më duket-…
 …
U fik edhe një ditë,
nëpër qepenat që ulen me vrik,
djemtë,
do shohin ndeshjen me çehre analistësh,
ndërsa vajzat,
do t’i ndjekin me pikëllim zëdhënësesh që nuk dalin dot pej skenarit…
 
Në pallatin në formë U-je…    
U, si: –Ule automatin e pompës Sanije!
 
© Arlinda G.
 


 

“Gazeta” 10.06.2010

(Çdo përkitje me ngjarje e personazhe realë, është krejt, e parastësishme…)

Pothuajse në të gjithë territorin e prefekturës ( si rrethinë e së cilës, figuronte krenarisht ndër rregjistra edhe fshati P. ), ishin shpërndarë disa fletushka të verdha, mbi të cilat ishte skicuar me laps të ngutur, fytyra e një njeriu.
Flitej nën zë për një operacion tepër delikat, nën mbikqyrjen e vetë prefektit. Ai vetë ishte marrë edhe me pajtimin e piktorit, të cilit i ishin përshkruar deri në detajet më të imëta tiparet e të shumë-kërkuarit.
Piktori, i bërë ujë në djersë prej fytyrës autoritare të prefektit, e cila i rrinte vazhdimisht mbi krye, kishte skicuar disa portrete rradhazi, derisa prefektit dhe disa funksionarëve të tjerë, përgjegjës për rendin në qark, u ishte mbushur mendja për njërin prej tyre, pikërisht për një portret që piktori kishte vizatuar shkujdesur, të fundit, atherë kur dhe i kishte humbur shpresat se ata do zgjidhnin ndonjë prej tyre.
Ç’është e vërteta emri i piktorit kishte qenë një tjetër engimë për banorët e fshatit P., por kjo nuk i pengonte ata të kembëngulnin me një siguri bindëse se piktori qe krejt i pa-talentuar në punën e tij ( nëse ajo mund të quhej punë – do të shtonin ata ), pasi nuk kishte si të shpjegohej ndryshe fakti që fytyra e skicuar mbi fletën e verdhë nuk u sillte banorëve asgjë në mendje.
 
Thuhej se fytyra, sipas tyre e masakruar si mos më keq prej talentit të munguar të piktorit në fjalë, i përkiste një banditi tepër të rrrezikshem për komunitetin, kështu për një efektshmëri sa më të plotë të operacionit, instancat përgjegjëse kishin ofruar edhe një shumë të konsiderueshme të hollash për çdo banor që mund të kishte informacion për vend-ndodhjen e tij.
Por sidoqoftë pretendimeve për pa-aftësinë e piktorit, banorët e fshatit P.,  iu përgjigjën me një përgjegjshmëri aspak të qortueshme njoftimit mbi të kërkuarin. Sepse kur binte fjala për të mirën e komunitetit, ata dinin t’i linin mënjanë vogëlsitë.
Kështu ata menjëherë mobilizuan ndjeshëm vigjilencën, mprehën shikimin e dëgjimin, për të qenë sa me të efektshëm për operacionin në fjalë, në mënyrë që edhe fshati P. të kishte vendin e tij, historik, n. atë “kapje spektakolare” – ashtu siç parashikohej  nga disa fallxhore me emër në P.
Nuk ishte pak për ta të linin një gjurmë të atillë në histori. Para një gjurme të tillë, të hollat e vëna në dispozicion bënin përshtypje vakët
Fletushkat u ngjitën në vende të dukshme e strategjike. Merret me mend se ku. Ato u ngjitën mbi pasqyrat çudibërëse. (shih:Kënga e pakënaqur e bulkthave 1).
Kjo qe edhe metoda më e frytshme për t’i bërë të ditur popullatës atë që po ndodhte, sepse siç dihej, nuk kishte banor në fshatin P., që të mos kalonte të paktën një herë në ditë përpara këtyre pasqyrave çudibërëse për të marrë dozën e përditshme të autostimës që i dhurohej pakursyer, falë kreativitetit të pashembullt të kovaçit të fshatit.  ( kishte disa kohë që ky i fundit kishte marrë titullin; “Kovaç i Merituar”, me një votim unanim prej; 99.99 % ).
 Por si për të konfirmuar edhe më shumë devotshmërinë e banorëve të fshatit P. ndaj instancave shtetërore, nuk mjaftoi vetëm ngjitja e fletushkave mbi pasqyra. Çdo mbrëmje kur banorët mblidheshin në sheshin e fshatit, me këngën e bulkthave në sfond, për të dëgjuar bëmat e supozuara të banorit të rradhës, përpara se të recitoheshin vargjet,  poeti duhej të merrte në dorë fletushkën e verdhë, e të lexonte ç’thuhej aty për banditin e shumë-kërkuar, si dhe t’ua tregonte me rradhë fytyrën e skicuar atje, të gjithë banorëve të mbledhur në shesh.( Ç’ishte e vërteta, me përfshirjen e atij shërbimi ekstra, poeti kishte filluar të mendonte seriozisht për shtimin e një klauzole në kontratën e tij, të punës, rreth pagesës së orëve shtesë, të pa-parashikuara më parë nga hartuesit e kontratës ).
 
Në gjithë atë atmosferë përndezëse, pleqtë dhe gratë e reja, të fshatit dukeshin kategoria e banorëve, më e përkushtuar ndaj njoftimit.
Çdo herë që takonin ndonjë fytyrë të panjohur, ndërsa barisnin nëpër rrugicëzat e fshatit, ashtu të ngadaltë, mbështetur mbi shkop, pleqtë menjëherë nxirrnin shaminë prej xhepit e pastronin me të syzet, për të parë qartë, nëse fytyra i ngjante asaj të vizatuarës mbi fletën e verdhë.
Ndërsa, sa për gratë e reja, ato seç kishin një arsye më shumë për të qetësuar  ndërgjegjen, kur ngrinin sytë për të parë guximshëm, të parin, të panjohur, të pashëm e misterioz, me të cilin shkëmbeheshin nëpër rrugicëza, kur mbushnin ujë, kur qëndisnin apo thurrnin me shtiza, të ulura së bashku nëpër sofatë e përbashkët, në sokakun përpara portëve.
Sigurisht kishte patur edhe ekuivokë të pa-këndshëm, të cilët ishin justifikuar, aty për aty, nga vetë banorët, si të pashmangshëm në ato rrethana…
 
Për shembull, në ditët e para, ata, ashtu të papërvojë siç qenë, kishin denoncuar gabimisht një djalë, banor të fshatit, të cilin të gjithë e dinin se prej disa muajsh ishte duke kryer shërbimin ushtarak në një qytezë të largët. Djaloshi ishte shfaqur befas në udhëzën gjithë pluhur me flokë të shpupurisur e mjekrën një pëllëmbë. Ai ishte grindur keqaz me eprorët dhe  në inat e sipër e kishte braktisur ushtrinë. Për  ditë të tëra ishte endur rrugëve, gjë me të cilën shpjegohej edhe mjekra e tij, rritur frikshëm.
Sikur te mos kish mjaftuar e gjithë ajo ngatëresë, menjëherë pas saj, banorët  kishin denoncuar si njeri të dyshimtë e të maskuar, një murg të cilin nata e kishte zënë rastësisht në udhëzën që kalonte pranë fshatit P. Jo shumë larg fshatit gjendej një manastir i mbushur plot e përplot me murgjër fytyrë-zbehtë. Nuk dihej si, e kush, kish arritur ne përfundimin që ata ishin fytyrë-zbehtë, manastiri qe i rrethuar me mure të lartë, gjithë myshk e lule-dredhëza dhe banorët, asnjëhere nuk kishin arritur t’i shihnin fytyrën ndonjërit prej murgjve. Po ndoshta për përhapjen e atij thashethemi mbi pigmentin e lëkurës së tyre, duhej të kishin qenë shkaktare, si gjithmonë, gratë e reja, pasi ato, dhe vetëm ato, dinin të ishin të vëmendshme ndaj imtësive të tilla. Sythet e trikove apo kryqëzat ( pse jo, dhe kryqëzatat ) e qëndismave të tyre, duhej të qenë tej-mbushur me atmosferën vibruese të rrëfenjëzave të mistershme mbi jetën e murgjve.
 
Dhe natyrisht, ishin dashur disa orë të mira në kuesturë, në mënyrë që të vërtetohej se asnj
ëri prej të denoncuarve nuk ishte banditi i shumë-kërkuar.
Më pas kishte pasuar një qetësi  e pazakontë… deri atherë kur kishte ndodhur bëma.
 
Dhe ja ç’kishte ndodhur:
 
Atë ditë Trembësi i Korbave, kishte shkuar në punë, si zakonisht, si çdo pasdite tjetër, të kontrollonte arat e mbjella me grurë. Korbat grumbulloheshin atje tufa – tufa, pastaj uleshin e qëmtonin mbi të mbjellat si në një gosti të bollshme. Ai vishej si dordolec, qëndronte në mes të arës, lëvizte krahët vazhdimisht dhe u fërshëllente me forcë shpendëve të largoheshin. Ky ishte profesioni i tij.  
Ai i trembi korbat për orë të tëra, dhe kur ata morrën arratinë, e në qiell nuk pipëtiu asgjë, u kthye të merrte rrugën për në fshat.
Ndërsa çapitej i lodhur, duke gjuajtur me këpucë guriçkat e udhës, papritur buzë një kanali, sytë i zunë një trup njeriu të shtrirë përtokë.
Ai iu afrua gjithë frikë. Njeriu kishte rënë përmbys. U afrua edhe më shumë, e lëvizi trupin dhe e ktheu së parthi. Kur ç’të shihte ? Fytyra e njeriut i ngjasoi shumë me fytyrën e banditit të shumë-kërkuar. Menjëherë nxorri nga xhepi fletën e verdhë dhe dyshimet e tij u vërtetuan.
Ai i preku pulsin, i lëvizi kapakët e syve… Asnjë reagim…
Banditi duhej të kish vdekur. Nuk kuptohej nga se.
Ai u mendua për disa çaste, pastaj papritur i vendosi të vdekurit duart në fyt, e bëri një gjest sikur po e mbyste. Pastaj menjëherë u lëshua me vrap nëpër udhëzen që të çonte për në qytezë.
Zemra i rrihte fort. Po bëhej protagonisti i ngjarjes më të madhe, të ndodhur ndonjëherë në fshatin P. Të gjithë i madh e i vogël, do ta merrnin  vesh që ai ishte ndeshur me banditin e rrezikshëm dhe e kishte mbytur. Ekspertiza do ta vërtetonte më së miri këtë gjë, kur të gjente gjurmët e duarve të tij mbi fytin e banditit.
Ndihej si në qiell të shtatë. E vetmja kauzë për të cilën kishte luftuar në gjithë jetën e tij, qe ajo e korbave, aq sa kohët e fundit, klithmat e tyre i dukeshin  karshillëqe të hapura, e shume nota të çjerra, përçmimi, nuk kishte asnjë mëdyshje që i adresoheshin veshjes së tij.
Por mjaft më ! Këtej e tutje pas asaj që do rrëfente në kuesturë, ai do bëhej njeriu më i rëndësishëm në qark. Vetem t’i shihje si do ta përshëndesnin njerëzit më pas, plot respekt e mirënjohje për heroizmin e tij, të pashembullt… pasaj le të guxonin ta përqeshinin ata shpendë te shëmtuar…
Ai nxitoi edhe më shumë hapat.
 
Po atë mbasdite, e njëjta gjë ndodhi edhe me Armë-Punuesin e fshatit P.
Ai kishte dale të priste një ngarkesë me materiale, e cila duhej të mbrrinte prej qytezës. Edhe ai e gjeti trupin, edhe ai nxorri fletën prej xhepit dhe vështroi ankthshëm ngjasimin. Edhe ai u mendua një hop, siç bëri Korba-Trembësi, por në dallim nga ky i fundit, Armë-Punuesi nuk i hodhi të vdekurit duart në fyt. Jo. Armë-Punuesi u largua disa hapa, hoqi armën prej krahut dhe e qëlloi të vdekurin m’u në tëmthin e majtë. Me këtë rast provoi edhe armën e tij, të re, të punuar prej tij, së fundmi. Prova doli me sukses. Arma funksionoi për mrekulli.
Pastaj edhe ai, po njëlloj si Korba-Trembësi, u lëshua turrë-vrap nëpër udhëzën që të çonte për në qytezë, duke menduar lavdine e tij, të mëpastajme.
Edhe pse qe prodhues armësh, kurrë ndonjëherë në jetën e tij atij nuk i ishte dhënë rasti të shkrepte ndonjërën kundër ndokujt. Ky ishte një handikap që e mundonte vazhdimisht.  
Ai përfytyroi se si do hynte në histori menjëherë pas rrëfimit në kuesturë. Do thoshte se e kishte parë banditin të kalonte pranë një gardhi, e kishte njohur dhe e kishte qëlluar. Kushedi, mund ta bënin edhe hero pastaj.
Ai mbylli sytë nga kënaqesia, kur përfytyroi të gjitha këto.
 
Atë mbrëmje në kuesturë ndodhi diçka e çuditshme.
Brenda disa oresh, atje u paraqitën pesë banorë prej fshatit P., të cilët pretendonin të gjithë se ishin ndeshur me banditin.
Sipas dëshmive të nënpunësve, i pari kishte pretenduar se e kishte mbytur, duke u ndeshur me të, trup më trup, ndërsa të tjerët, rrëfenin se qenë ndeshur me të me armë. Madje ai që kishte mbrritur i fundit, kishte treguar edhe pulpën e plagosur, si provë për të vërtetuar ndeshjen me të.
Pas këtyre rrëfimeve të çuditshme, grupi i ekspertizës u nis menjëherë në vendin e ngjarjes, e pas orësh të tëra, pune e djerse të derdhur çurk, arriti në përfundimin se askush prej pretenduesve nuk thoshte të vërtetën, pasi me ekspertizen, rezultoi se i shumë-kërkuari kishte pësuar vdekje natyrale për shkak te një infrakti, disa orë përpara se trupi të gjendej nga banorët.
U lëshuan disa fletë arresti për dëshmi të rreme ndaj; Korba-Trembësit, Armë-Punuesit, e të tjerëve me rradhë, perfshi këtu edhe të plagosurin në pulpë, i cili rezultoi se qe vetë-qëlluar. ( Kësaj rradhe, për përgatitjen e fletëve të arrestit, nuk u nevojit ndihma e piktorit të pa-talentuar. )
 
Pas kësaj, banorët e fshatit P., të pezmatuar ekstremisht me këtë ngjarje të padenjë për imazhin e tyre, i hoqën plot zemërim fletushkat e ngjitura nëpër pasqyra. ( Natyrisht edhe bulkthat kontribuan sa mundën me këngën e tyre, të pakënaqur )
Por menjëherë e mblodhën veten shpejt, e njëzëri urdhëruan prerë poetin të stiste në vargje një ngjarje të madhe, sa më të madhe e të lavdishme të mundur, e me përmasa epike, që t’i kalonte kufijtë lokalë e kohorë njëherazi.
 
Të paktën në atë ngjarje, atje dhe vetëm atje, ndoshta do arrinin ta mundnin të vdekurin…i cili çuditerisht kishte arritur të dilte fitimtar… me gjithë egzekutimin…

 
©
Arlinda G.

Botuar tek “Gazeta”, dt 22/04/2010

Si të gjithë ata që e kanë zakon të hedhin ndonjë rresht, në një file të çfarëdoshme kompiuteri, titulluar provizorisht si; document 1, e më pas, formëzuar e rradhitur në ndonjë faqe gazete ( në faqe të fundit ose të parafundit, pasi kreun e gazetave e uzurpon gjithmonë ideologjia ), më ndodh edhe mua të lexoj herë pas here përshtypjet e lexuesve.
Dua t’i lë mënjanë polemikat, debatet apo vrullet nevralgjike të atyre, të pickuarve keqaz prej ndonjë fraze a ndonjë rreshti gërvishtës e çapraz, e të merrem pakëz me përshtypjet pozitive, të llojit; “uhh, sa kam qeshur me shkrimin tënd !”.
Natyrisht, vlerësimet bëjnë mirë e përkëdhelin sedrën e çdokujt që merr mundimin të hapë një file të re, me titull; document 1“,  në kompiuterin e tij. E sigurisht që edhe sedra ime nuk ka se si të bëj përjashtim nga e gjithë kjo, në të mijtën e çastit ajo do ndihet e përkëdhelur. ( edhe pse e ka zakon të fluturojë ulët… pasi për fluturimet e ulëta nuk nevojitet biletë e shtrenjtë e klasit të parë ).
Por vetëm në të mijtën e çastit ama…
Më pas gjithçka shfryhet si një tullumbace e çpuar, e cila i lë vendin ndonjë pyetjeje me mëndjen time; – Po mirë që u gajase sa të dolën lotë, por në fund, a e rrudhe ndopak ballin ?
Sepse nëse qëllimi i shkrimit tim, me titull provizor; document 1“, do të ishte thjesht e vetëm; gajasja e lexuesit, unë, fare mirë mund të gjeja mënyra të tjera, më të lehta, e shumë më zbavitëse se qëndrimi “spoliatrozik” mbi ekranin e laptopit, si përshembull; të vishesha me rroba me kuadrata, “të mballosja” një hundë të kuqe si klloun dhe; “u kry”; edhe ashtu do arrija ta gajasja lexuesin, komodshëm madje…
Ose, ose, një mënyrë tjetër, mund të qe edhe të vizatuarit e një palë mustaqeve mbi buzë, e hyrja në parlament për të plotësuar kuotën e tridhjetë përqindëshit, të grave shqiptare në vendim-marrje.
Sigurisht edhe ashtu do arrija t’i gajasja lexuesit unë.
Sepse siç edhe e dimë të gjithë, për të qenë përfaqësuese e denjë e gjinisë së ashtuquajtur; “delikate”, në parlamentin tonë, kusht themelor janë dhe mbeten; mustaqet.
Pyetja që bëra diku më lart mbi vetull-rrudhjen, është një pyetje që më përsëritet vazhdimisht në tru, e që po vazhdimisht më bën të mendoj se ndonjëherë, document 1″  nuk ia ka arritur qëllimit. Por nuk dua të hallakatem këtu e të merrem me luftën që i ka shpallur vetull-rrudhjes, botoksi, sepse ndoshta për këtë mund të flas më poshtë…
Ndoshta them… se ndoshta jo…ose-ose, në ndonjë shkrim tjetër… ku i dihet…
Por sidoqoftë, që të mos e haroj; ja një ide se si mund të formulohet një slogan publicitar, i suksesshëm mbi këtë produkt kaq frytdhënës; ” – Me botoks, juve nuk ju duhet të mendoni” – do të ishte slogani, shkruar me gërma të mëdha, mbi ballin e hekurosuar të një gruaje, e cila duket sikur nuk mendon qyshkur ka lindur. Ndërsa pas shpinës së saj, duket një turmë e stërmadhe njerëzish, edhe ata me ballë të sheshuar, e që nuk mendojnë gjithashtu…
Kështu pa e zgjatur shumë, sot, o i dashur lexues, unë kam vendosur t’i thërras mendjes e të ndryshoj mënyrën e të shkruarit.
Po, po, mos më shiko si i çoroditur nëpër germa. Sot, unë kam vendosur të të bëj me çdo kusht të rrudhësh vetullat ose të qash. Ndaj bëj gati për çdo rast, një shami të madhe, me të cilën të shfrysh hundët e të fshish lotët njëherazi.
Prit…priiit…. më ndiq pra… ku po ikën ? Kafja e mbasdites dhe uji pa gaz në tavolinën vegjetative, të barit që frekuenton ti, apo pamja që shihet përtej xhamave, e cila me që ra fjala, ashtu si mua, të ka ardhur në majë të hundës, mund të presin. ( e me që ra fjala sërish; sa e shtrenjtë kafja atje… )
Prit pra ! Kemi gjëra më madhore për të zgjidhur ne, o bashkëvuajtës ! Unë nuk mund të të lë të ikësh pa më lexuar deri në fund. Unë nuk mund të të lë të ikësh pa të bërë, për një herë të vetme, të qash, apo të  rrudhësh vetullat.
Mjaft më me të qeshura !
Pra, ku e e lamë, o bashkëvuajtësi im, lexues ?…
-Tek shamia – do thuash ti i bezdisur.
Dhe nuk mund të them se nuk ke të drejtë. Ti sidoqoftë, mbetesh një ndjekës i vëmendshëm.
Mirë e ke ti, por puna është se unë akoma nuk kam vendosur për çfar të të flas. Më prit të mendohem pakëz. Po mendoj për ty, si për veten time. Ja përshembull; çfar teme do më bënte mua të qaja pa shumë mundime?
Hmm…
Më duket se e gjeta.
Do të të flas për qentë. Dhe pikërisht për qentë e rrahur.
I ke vrejtur ndonjëhere sjelljet e një qeni që e kanë rrahur për vdekje ? E ke vënë re si sillet ai kur merr goditjen e parë ? Se si, në fillim i kundërvihet me aq dinjitet rrahësit, e pastaj, me goditjen dytë, të tretë, të katërt, ai vetëm sa kuiset mbyturazi, e dinjiteti i rrëzohet i gjithi përtokë, atje ku ai përplas putrat nga dhimbja e nuk arrin t’i rezistoje më rrahësit? E ke vënë re ?
Nëse ndonjë studies kafshësh do të vëzhgonte kujdesshëm sjelljet e tij, të mëvonshme, ai do arrinte në dy përfundime që dihen, që të dy të vërtetë, por krejt të ndryshëm nga njëri-tjetri;
Rasti a;
– Pas rrahjes, qeni do t’i lehë egërsisht çfarëdolloj qënijeje që do t’i afrohet, e sapo t’i jepet mundësia do ta kafshojë…
Rasti b;
– Pas rrahjes, qeni do t’i tundë bishtin gjithë përulje e do t’i serviloset çfarëdolloj qëniejeje që do t’i afrohet, e madje do t’i lëpijë edhe këpucët.
Sudiuesi do arrinte në përfundimin se të dy rastet; edhe ai a, edhe ai b, janë shenja të pastra, dalluese, të shformimit të personalitetit të qënies.( kujdes këtu; qënies dhe jo qenit ).
Natyris
ht, ti bashkëvuajtës do më pyesësh përhumbur, nëse të qënit shqiptar përfshihet tek qënia.
– Po, sigurisht – do të të përgjigjem unë, – edhe pse kjo mund të të ngjajë si një lojë fjalësh për të të hutuar ( në të vërtetë është… pse mos të të manipuloj njëçikë ?. si komb historikisht kemi dhënë prova se dimë mjaft mirë të manipulohemi, e vetë-manipulohemi, ashtu si asnjë komb tjetër. ).
Kështu ji i duaruar e më lër ta vazhdoj manipulimin…
Po pse, a nuk ke parë ti lexues, kur ke shkuar jashtë shtetit, ndonjë tabelë ku shkruhej; “- Ndalohen qentë dhe shqiptarët”? Po ç’them dhe unë, të pyes për jashtë shtetit, kur ti fare mirë, mund ta kesh vënë re këtë gjë, edhe këtu; brenda shtetit. Edhe këtu “shqiptarët” nuk është se i kanë dhe aq qejf “shqiptarët”.
Kështu nëse do e pyesnim atë vëzhguesin e sjelljeve të qenve, se në cilin rast bëjmë pjesë ne, ( shqiptarët që nuk i durojmë dot shqiptarët ), ai do përgjigjej pa u menduar shumë; – tek rasti b. Për ta shpjeguar më saktë; studiuesi  do n’a klasifikonte tek rasti i bisht-tundjes.
– Të rrahur nga gjithfarë ideologjish – do thoshte ai, –  nga ideologjia komuniste, ( rasti a, – qeni që i leh gjithkujt ) dhe nga  një  mish-mash, anestezik, i mëvonshëm, ( rasti b – qeni që i tund bishtin të gjithëve ), shqiptarët kane arritur në një fazë ku i japin të drejtë gjithkujt që u kërcënohet me një rrahje të re… ose edhe mund të mos u kërcënohet fare, por sidoqoftë, tashmë, nuk rrinë dot pa e tundur bishtin.
– Pa prit pak, unë ende nuk të kam bërë të qash ? Po si është e mundur ? Mua gjithmonë më vjen për të qarë kur dëgjoj përfundimet e studiuesve për qenin e rastit b… dhe një dëshirë e çuditshme për ta braktisur apo dhuruar dikujt, nëse ai është qeni im…
Por nëse do të rrekeshim të shpjegonim bisht-tundjen me shembuj konkretë, një shembull bindës do të ishte ky zelli ynë i madh për t’iu bisht-tundur të huajve.
Ja përshembull; kohët e fundit u tha nëpër media se një studiues i huaj e ka quajtur gegnishten dialekt seksi. Me sa duket, nuk n’a ka qenë kurrë e mjaftë gegnishtja  elegante e Martin Camaj-t për të n’a bindur për këtë gjë ne shqiptarëve.
Jo, duhej me çdo kusht të vinte një i huaj e të n’a e thoshte këtë, që pas kësaj, ky fakt të tingëllonte lehtësisht i besueshëm në veshët tanë, shumë më i besueshëm se opinioni i ndonjë shqiptari “të parëndësishëm”. ( po aq “të parëndesishëm” saç, ndoshta, ai studiuesi i huaj në atdheun e tij ).
E menjëherë pas kësaj o lexues, duhej të shkuleshin me qindra krijues e krijuese ( zot, sa e urrej këtë fjalë, a thua se të vetë-quajturit e kanë rrëmbyer me dhunë eskluzivitetin e saj ) e të shkruanin derisa t’u këputeshin gishtat në gegnisht, madje nga shkruesit e zellshëm, pati plot dhe nga ata që u bënë qesharakë në sytë e botës, pasi këtë dialekt nuk e kishin “të mëmës” siç i thonë një fjale në toskërishte.
Upss… më fal që shkrova; “toskërishte”, në vend që të shkruaja; “tosknishte”, sipas modës së fundit.
Gjithashtu, pati plot dhe nga ata që kërkuan ta bënin gegnishten gjuhën tonë, zyrtare. Aq sa një ditë, në tirat përkthyese të një filmi në një stacioni shumë të dëgjuar, televiziv, vura re që qe shkruar; “troq” në vend të fjalës; “troç”.
Duhej të n’a e thoshin të huajt këtë, ashtu siç duhej të n’a thoshin që atdheu ynë ka vajza shumë të bukura. Që kur e thanë të huajt këtë, djemtë shqiptarë filluan t’i shohin me më vëmendje vajzat rrotull tyre, por e theksoj, edhe një herë; kjo ndodhi vetëm se këtë n’a e thanë të huajt…
Pa duhej të n’a thoshin gjithashtu që ne kemi alpe të bukura. Menjëherë u shkulën shqiptarët siç e kërkonte moda, të gjithë nëpër kampingje malore, edhe këtë duhej të n’a thoshin ata, se ç’është e vërteta ne kujtonim se male kishin vetëm të huajt, sepse ashtu siç n’a duket se ata dinë e kanë gjithçka… ata fare mirë mund të kenë edhe male…
Pa duhej të vinte në një studio televizive, shqiptare, Fabrizio Corona, një kapadai i pagdhendur, e ta gjunjëzonte intervistuesin shqiptar mu aty në shtëpinë e tij, e askush nuk do t’i thoshte gjysëm fjale, por vetëm do ta duartrokiste me duartokitje entuziaste; të blera e të pa-blera, e mbas duartrokitejve, publiku do t’i lëshonte një “uuuuuu”, ulërimë ekzaltuese, e miratuese, të stërzgjatur, kapadaiut, çdo herë që ai i kthente një përgjigje fyese intervistuesit, dhe s’ka gjë se prezantuesi shqiptar mund të kishte lexuar rafte të tëra me libra, më shumë se ai.
Ç’është e vërteta lexues, ato çaste nuk di pse pata një dëshirë të fortë të merrja telekomandën e të ndëroja stacion, dhe po ta mendosh hollë-hollë, ndjesia që pata, ishte e ngjashme me dëshirën për braktisje, ndaj qenit në rastin b ( lexo  më sipër ).
 
Po sa shkoi ora ? Pse nuk thua që qenka bërë vonë…
Tani, më, unë nuk di ç’të të them tjetër, pasi më duhet ta ndryshoj këtë qëndrim spoliatrozik mbi kompiuter, se nuk dua të sakrifikohem deri në këtë pikë për hir të një manipulimi.
Po nëse nuk të kam manipuluar deri tani, e nëse nuk të kam bërë sadopak të vetull-rrudhesh, do të thotë që do e lë këtë mision për shkrimin tjetër.
Në shkrimin tjetër, në document 2“, ndoshta do të të flas për Big Brother-in, për ngohësit e divanëve dhe gromësimat e tyre, “artistike”.
Ndoshta them… ose ndoshta jo… ku i dihet…
Po deri atherë, tani, përpara se ti t’ia mbathësh në atë kafenenë e mërzitshme, me pamje po të mërzitshme, por që kushton shtrenjtë,  ngrihu e dil njëherë përpara pasqyrës dhe kqyre me kujdes atë boshllëkun tënd midis vetullave; – hë, a është rrudhur ndopak ?
Nëse jo… me kë merrem dhe unë…
 
©Arlinda G.
 
 
Shënim i autores:
Ka shumë të ngjarë që edhe ky shkrim, njëlloj si shumë shkrime të tjera, të shkaktojë ndonjë valë të re, protestash, të cilat shprehin “vullnetin e tyre, të lirë” duke i vendosur gjithfarë epitetesh autores.
Por kjo është fare e parëndësishme.
E rëndësishme është që; -Me botoks, juve nuk ju duhet  të mendoni !