Retinë

18 March, 2010

 

Hëna somnaumbulet mbi qiejgërvishtës,
kuaj të ngrirë në dëborë,
më vështrojnë me sy të pikëlluar…
 
Ecjakem labirintheve,
t’i shpëtoj pikëllimit të tyre,
gjuhët e akullta të natës,
më lëpijnë tëmthat që therrin fort,
e jastëku i ëndrrës, më shënon mbi fytyrë,
dizenjot e tij, të shqetësuara…
 
Oh… nuk të gjej dot…
ka njëmijë drita ky qytet,
ky qytet që kurrë nuk dita ta bëj të më dojë…
njëmijë drita të çmendura,
e njëmijë suprina indiferente,
që rrezëllijnë ftohtë,
e më copëtojnë shëmbëlltyrën…
 
Lënë peng mbi qelq,
sytë e mjegulluar,
gjysmë-mollëzën; rrëzuar një qerpik,
e fijëza flokësh pafund…
 
që ti kërkon t’i ngjisesh,
si copëzat e grisura të një fotografie…
 
Oh… unë  e di,.
e vështirë t’i ndërtosh fytyrën pengut,
në mes të vitrinave…
 

Hëna somnaumbulet mbi qiejgërvishtës,
pikëllim i ngrirë në retinë,
përndjek udhëtimin tim, të pamundur,
drejt teje…
 
© Arlinda G.
Advertisements